Ο Χριστός αγκαλιάζει την παιδεία (μέρος 1ο)

Καινούργια σχολική χρονιά, και σαν καινούργιο μας περίμενε το σχολειό μας, φρεσκοβαμμένο, με οικολογικά χρώματα, πεντακάθαρο, περιποιημένο. 

- Καλή χρονιά, παιδιά, και με γεια την αίθουσά σας. Όλο τον χρόνο να τη βλέπουμε έτσι, καθαρή και περιποιημένη όπως σήμερα, ευχήθηκα μπαίνοντας στο Β1. 

-Έτσι ακριβώς; ρώτησε ψιθυριστά η Κατερίνα στο πρώτο θρανίο, δείχνοντάς μου πάνω από τον πίνακα. 

Είχε δίκιο. Η εικόνα του Κυρίου που χρόνια βρισκόταν εκεί, έλειπε. Μ’ ανήσυχο το βλέμμα την αναζήτησα και την 
ανακάλυψα όρθια σε κάποια ράφι. Κατάλαβα. Ο κυρ Νίκος, ο επιστάτης, ο νοικοκύρης μας, να πω καλύτερα, έλειπε με αναρρωτική, κι η εικόνα που ξεκρεμάστηκε, για να βαφτεί ο τοίχος, δεν ξαναμπήκε στη θέση της. 

- Παιδιά, την ευχή θα την κάνω απορία. Έτσι θα μείνει η τάξη μας; 

- Αν εννοείτε χωρίς εικόνα, θα την κρεμάσουμε εμείς, απάντησε ο Μιχάλης, ο περσινός πρόεδρος του 5μελούς. 

Πέρασαν δυο μέρες κι η εικόνα βρισκόταν στο ράφι. 

- Παιδιά, τι θα γίνει με την εικόνα; 

- Δεν έχουμε καρφί, κυρία... ακούστηκε. 

- Έχουμε τον Στράτο... πετάχτηκε κάποιος, και γελάσαμε όλοι και πρώτος ο Στράτος, ένα καλόκαρδο αγόρι. Ο Στράτος ποτέ δεν έπαιζε τον ρόλο που φέρνει στο νου η λέξη «καρφί», συνήθιζε όμως να φέρνει για συζήτηση στην τάξη κάποιες διαφωνίες του διαλείμματος. 

- Κυρία, την εικόνα δεν τη βάλαμε, γιατί κάποιος έχει αντίρρηση. Υποστηρίζει ότι: «οι εικόνες στην τάξη ήταν για άλλες εποχές και όχι για το πολυπολιτισμικό σχολείο της δικής μας. 

- Να το συζητήσουμε,ακούστηκε από πολλούς. 

- Όμως να εκφραστείτε ελεύθερα, είπε έντονα ο Βασίλης...

Συμφωνούσα κι εγώ. Μετά από τις ευρωπαϊκές ειδήσεις των τελευταίων μηνών, ήθελα πολύ να ακούσω τη γνώμη των μαθητών για το θέμα. 

- Θα συζητήσουμε, παιδιά, μ’ έναν αλλιώτικο τρόπο. Όποιος θέλει, θα γράψει σ’ ένα φύλλο, ανώνυμα, μια απάντηση στο παρακάτω ερώτημα: 

Τι νιώθεις βλέποντας την εικόνα του Χριστού στην τάξη; Ποιες σκέψεις σου προκάλεσε η απουσία της; 

Μετά από 15 λεπτά περίπου άρχισε η Δήμητρα να διαβάζει τις απαντήσεις... 

«Νιώθω ασφάλεια, παρηγοριά, ο Θεός είναι κοντά μου». 

«Συντροφιά και σιγουριά...κυρίως όταν γράφουμε διαγώνισμα». 

«Δύναμη στην αδυναμία μου». 

« Η σκέψη ότι δίπλα μου είναι ο Χριστός μ’ ανακουφίζει....»

«Αυτές τις μέρες που λείπει, νιώθω ένα κενό... γιατί δεν μπορώ να την κοιτάξω και να πάρω κουράγιο για τη συνέχεια». 

«Δε νιώθω τίποτα, γιατί δεν πιστεύω σε κάτι ανώτερο από τον άνθρωπο».

«Από μένα μένει απαρατήρητη, σε κάποιον που πιστεύει δίνει ελπίδα και δύναμη».

«Όταν βλέπω τον Χριστό, νιώθω τα μάτια Του να με κοιτάζουν και να με συγκρατούν μπροστά στον όποιο κατήφορο». 

«Προσωπικά δεν αισθάνομαι τίποτα, ξέρω όμως ότι μερικά παιδιά που πιστεύουν, θέλουν τον Θεό κοντά τους, γι’ αυτό δεν μ’ ενοχλεί το να υπάρχει η εικόνα». 

«Δε χρειάζεται να έχεις μια εικόνα μπροστά σου, αλλά να έχεις πίστη στην καρδιά σου». 

«Έχει συμβεί, μετά από έναν καυγά, να κοιτάξω την εικόνα και να παραδεχθώ μέσα μου πως έχω άδικο». 

«Προς το παρόν κρατάω ουδέτερη θέση. Ξέρω όμως πως για πολλά παιδιά η παρουσία της εικόνας του Χριστού σημαίνει πολλά». 

«Θέλω να βλέπω την εικόνα του Χριστού, γι’ αυτό τώρα που λείπει φέρω μια μικρή εικονίτσα». 

«Βλέποντάς την μιλάω μυστικά στον Χριστό, με βοηθάει κάποτε να πάρω μια απόφαση». 

«Τον νιώθω δίπλα μου, λιγοστεύει το άγχος μου, με γαληνεύει». 

«Χωρίς την εικόνα, η αίθουσα μου φαίνεται άδεια...»

συνεχίζεται....

 (Μαρίας Δ. Παναγοπούλου, Άδεια η τάξη μας, 8:15 π.μ. μαθήματα εκτός ύλης, Εκδόσεις Ο Σωτήρ, Αθήνα 2016) 

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα! 

Φράσεις για προβληματισμό 10ο μέρος

Βαρύτεραι τῶν ἀρχομένων τοῖς ἄρχουσιν αἱ εὐθῦναι. Ὁ μέν γάρ ὑπέρ ἑαυτοῦ μόνον ὁ δέ ὑπέρ ἑαυτοῦ καί τοῦ δήμου, οὗ τήν ἀρχήν ἐγκεχειρισμένος τυγχάνει, παρέχει τόν λόγον: Οι ευθύνες των αρχόντων είναι βαρύτερες από τις ευθύνες των αρχομένων. Γιατί ο μεν αρχόμενος δίνει λόγο μόνο για τον εαυτό του, ενώ ο άρχοντας είναι υπεύθυνος και για τον λαό που έχει κάτω από την εξουσία του (Ι. Χρυσόστομος).

Το ελληνικό έθνος οφείλει να εργαστεί "πρῶτον ὅπως τελειωθῇ αὐτό ἐν τῇ σοφίᾳ καί τῇ ἀρετῇ... καί δεύτερον... ὑπέρ τῶν ἀδελφῶν καί τῶν πλησίον αὐτοῦ. .... Ἡ πατρίς καί ἡ Ἐκκλησία ἔχει σήμερον ὑπέρ ποτέ ἀνάγκην ἀνδρῶν ἀφοσιωμένων εἰς τάς ἀρχάς τοῦ σταυροῦ, ἀνδρῶν ἀκαταπονήτων, ἀνδρῶν ζώντων οὐχί δι' ἑαυτούς, ἀλλά διά τό γένος καί τήν Ἐκκλησίαν". Ευτυχώς υπάρχουν ακόμη Έλληνες που καταλαβαίνουν και σήμερα την έννοια των λέξεων αυτών ( Από το Περιοδικό Σωτήρ, με φράσεις του Αγίου Νεκταρίου).

Βάση της αγωγής είναι η μητρική και οικογενειακή αγωγή (Ερρίκος Πεσταλότσι, παιδαγωγός). 
Η προκοπή σας και η μάθησή σας να μη γίνει σκεπάρνι μόνο δια το άτομόν σας, αλλά να κοιτάζει το καλόν της κοινότητας και μέσα εις το καλό αυτό ευρίσκεται και το δικό σας (Θεόδωρος Κολοκοτρώνης).

Τί γάρ ὄφελος ἐν χρήμασιν πλουτεῖν, ὅταν κατά τήν ἀρετήν πάντων πενέστερος ᾖ;: ποιο το όφελος να είναι κάποιος πλούσιος σε χρήματα, όταν ως προς την αρετή είναι φτωχότερος απ' όλους; (Ιωάννης Χρυσόστομος).

Κοῦφος ἀνήρ πιστεύει παντί λόγῳ: ο επιπόλαιος άνθρωπος πιστεύει σε κάθε λόγο (Ι. Χρυσόστομος).
Μη βλάπτεις κανένα. Βλάπτεις όχι μόνο όταν κάνεις το κακό, αλλά και όταν αμελείς να κανείς το καλό (Βενιαμίν Φραγκλίνος).
Τους παιδικούς φίλους τους στέλνει ο Θεός· τους άλλους τους διαλέγεις (Λαϊκή σοφία).

Πότε (συνήθως) κάνουμε τον σταυρό μας: 1. Όταν μπαίνουμε σε εκκλησία, 2. Όταν προσκυνούμε εικόνες ή λείψανα Αγίων, 3. Όταν ανάβουμε το κερί μας, 4. Κάθε φορά που λέγεται το "Δόξα πατρί και υἱῷ", 5. Όταν ακούγεται το όνομα της Παναγίας. 6. Όταν ακούγεται το όνομα του εορταζόμενο Αγίου, 

7. Όταν ψάλλεται το "Τήν Τιμιωτέραν...", 8. Στη μικρά Είσοδο, όταν περνά μπροστά μας το Ευαγγέλιο, 9. Στη μεγάλη Είσοδο, όταν περνούν τα Άγια Δώρα, 10. Στο "Άγιος ο Θεός", 11. Στο "Δεῦτε προσκυνήσωμεν", 12. Όταν πλησιάζουμε να κοινωνήσουμε. Κανονικά δεν κάνουμε τον σταυρό μας, όταν φιλούμε το χέρι του παπά, όταν παίρνουμε αντίδωρο ή όταν ο παπάς θυμιατίζει (εκεί κάνουμε υπόκλιση).... (Προς τη Νίκη, τεύχος 738).

Η άνευ φραγμών ληστρική εκμετάλλευσις των φυσικών πόρων της δημιουργίας, αποτελούσα την κυρίαν αιτίαν καταστροφής του φυσικού περιβάλλοντος, είναι κατά την μαρτυρίαν της Θεολογίας, της τέχνης και της λογοτεχνίας αποτέλεσμα πτώσεως του ανθρώπου, παρακοής προς την εντολήν του  Κυρίου και μη συμμορφώσεως προς το θέλημα του Θεού (Βαρθολομαίος, Οικουμενικός Πατριάρχης, "Άγιος Νικήτας", Περιοδικό Ι. Μ. Σερρών και Νιγρίτης).

Το περπάτημα βελτιώνει τη γενική μας υγεία, δυναμώνει καρδιά και πνεύμονες, ενισχύει το ανοσοποιητικό μας σύστημα, αυξάνει την ενέργεια και γυμνάζει όλους τους μυς (Προς τη Νίκη, τεύχος 737).

Το παράξενο είναι ότι ο τζίτζικας δεν τραγουδά με το στόμα και είναι κουφός (Προς τη Νίκη).
Η καλή δουλειά δεν θέλει μόνο κόπο, αλλά και τρόπο ( Προς τη Νίκη, τεύχος 739).
Αἰσχρόν ἐστι προδοῦναι τούς εὐεργέτας: είναι ντροπή να προδίδει κάποιος αυτούς που τον έχουν ευεργετήσει ( Προς τη Νίκη, τεύχος 737).

Μπροστά σου γονατίζουμε, Πρόδρομε του Χριστού μας, και την καρδιά υψώνουμε σε σένα και το νου μας. Παρακαλώντας σε θερμά να' ταν με την ευχή σου να μιμηθούμε όλοι  μας την αυστηρή ζωή σου, για ν' αποκτήσουμε βαθειά μετάνοια τι απλώνει καρπό της την ταπείνωση, μες στης ψυχής το αλώνι, που είναι χρυσάφι καθαρό και στη φωτιά δε λειώνει ( Ανθή Λιβάνη).

Εάν τα πλήθη των πιστών ήταν δυνατόν να επιθέσουν δική τους επιγραφή επάνω στον σταυρό, θα χρησιμοποιούσαν τους λόγους "οὕτως ἠγάπησεν ὁ Θεός τόν κόσμον (Ιωάννου, γ, 16)"῾ Η σταυρική θυσία του ενανθρωπίσαντος Υιού και Λόγου του Θεού είναι η ύψιστη εκδήλωσις της απείρου αγάπης του Θεού προς τον άνθρωπον. "Πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτόν μή ἀπόληται, ἀλλ' ἔχῃ ζωήν αἰώνιον" (Σπουδαία φράση).

Η επικοινωνία με τον Χριστό,  ότα γίνεται απλά, απαλά, χωρίς πίεση κάνει τον διάβολο να φεύγει. Ο σατανάς δεν φεύγει με πίεση. Απομακρύνεται με την πραότητα και την προσευχή. Υποχωρεί όταν δει την ψυχή να τον περιφρονεί και να στρέφεται με αγάπη προς τον Χριστό. Την περιφρόνηση δεν μπορεί να την υποφέρει, διότι είναι υπερόπτης (Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης).

Εάν θέλετε να δείτε το 1ο μέρος δείτε εδώ

Εάν θέλετε να δείτε το 2ο μέρος δείτε εδώ

Εάν θέλετε να δείτε το 3ο μέρος δείτε εδώ

Εάν θέλετε να δείτε το 4ο μέρος δείτε εδώ

Εάν θέλετε να δείτε το 5ο μέρος δείτε εδώ

Εάν θέλετε να δείτε το 6ο μέρος δείτε εδώ 

Εάν θέλετε να δείτε το 7ο μέρος δείτε εδώ

Εάν θέλετε να δείτε το 8ο μέρος δείτε εδώ

Εάν θέλετε να δείτε το 9ο μέρος δείτε εδώ 

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα! 

Βίος και θαύματα Αγίας Ευφημίας (μέρος 2ο- τελευταίο)

4. Στη δεξαμενή με τα θηρία

Την άλλη μέρα έφεραν πάλι την Αγία στον ηγεμόνα, κι αυτός άρχισε να τη φοβερίζει λέγοντας: – Μέχρι πότε θα ταλαιπωρείς τον εαυτό σου; Μέχρι πότε θα λυπείς τους θεούς και θα οργίζεις τον βασιλιά; Καλό είναι να θυσιάσει.

– Βασιλιά, υπάρχει άλλο φρονιμότερο από το να μη πιστεύει κανείς σε λιθάρια άψυχα και ανόητα;

Ο Πρίσκος τρελός από οργή διέταξε και κατασκεύασαν στη μέση του σταδίου μεγάλη δεξαμενή. Αφού τη γέμισε νερό έβαλε μέσα όλα τα σαρκοφάγα θηρία της θάλασσας και έριξε την Αγία.

Εκείνη προσευχόταν με δάκρυα και έλεγε:

» Ιησού, το φως μου, γίνε βοηθός της αδυναμίας μου, Συ που έκανες την κοιλιά του θηρίου καλό θάλαμο για τον Ιωνά. Σώσε με τώρα για να δοξασθούν όσοι σε προσκυνούν και καταισχυνθούν όσοι σε αρνούνται.»

Με το σημείο του σταυρού μπήκε στο νερό η Αγία. Τα θηρία όρμησαν, αλλά μόλις πλησίασαν στο μαρτυρικό της σώμα, λησμόνησαν την τροφή. Κράτησαν την Αγία πάνω τους, σαν να φοβούνταν μήπως πάθει κακό στο νερό.

Ο Πρίσκος μπροστά σ’ αυτό το θέαμα απορούσε κι έλεγε:

– Πώς από μια γυναίκα νικήθηκε η φωτιά, οι πληγές, τα θηρία;

Ο Απελλιανός τυφλός από φανατισμό του απάντησε:

– Όλα τα κάνει με μάγια.

– Αλλά γιατί οι Θεοί που μισούν τα πονηρά έργα δεν την τιμωρούν;…

5. Στο λάκκο με τα καρφιά

Έπειτα ετοίμασαν άλλο λάκκο στρωμένο με καρφιά και σκεπασμένο από πάνω με λίγο χώμα. Η Αγία όμως πέρασε χωρίς να πάθει το παραμικρό. 

Μερικοί άλλοι που προσπάθησαν να περάσουν, έπεσαν στα κοφτερά όργανα και θανατώθηκαν.

Η Αγία στο μεταξύ ευχαριστούσε το Θεό, που την έσωσε κι έλεγε:" Ποιος θα λαλεί την δύναμη των έργων σου και θα κάνει ξακουστές τις ευχαριστίες για Σένα, Κύριε;" Με φύλαξες από πληγές και μαστιγώσεις, από φωτιά και θηρία, από νερό και λάκκο. Τώρα σώσε την ψυχή μου από τα χέρια του εχθρού της ανθρώπινης φύσης.

6. Το τέλος της Αγίας

Τώρα ο Πρίσκος επινοεί άλλο τρόπο για να ξεκάμει την Αγία. Την καλεί και με προσποιητή ευγένεια της λέει:

– Εσύ, σαν γυναίκα, πλανήθηκες. Εμείς δεν πρέπει να δείξουμε τόσο θυμό εναντίον σου. Συγχώρησε μας και θυσίασε στον Άρη. Αν θυσιάσεις, θα ζήσεις με ευτυχία, όπως σου πρέπει, γιατί και όμορφη είσαι και από ευγενική οικογένεια κατάγεσαι.

– Σταμάτησε άρχοντα, τις φλυαρίες. Εγώ να θυσιάσω στους δαίμονες έπειτα από τόσες ευεργεσίες, που έτυχα από τον Κύριό μου; Άφησε, δυστυχισμένε, την υποκρισία και κάμε ό, τι σου λέει ο διάβολος που σε συμβουλεύει.

Στη συνέχεια υποβλήθηκε σε άλλα βασανιστήρια, αλλά το σώμα της εξακολουθούσε να μένει ανέπαφο. Την έφεραν πάλι στο στάδιο για ν’ αντιμετωπίσει θηρία. Η Αγία λυπόταν γιατί δεν αξιωνόταν να φύγει προς τον Νυμφίο της και έλεγε αυτά προσευχομένη:

" Κύριε, μου έδειξες την ανίκητη δύναμη σου, με έκαμες δυνατή στις πληγές και στα βασανιστήρια. Καθώς δέχτηκες τη θυσία και τα αίματα των μαρτύρων σου που μαρτύρησαν πριν από εμένα, δέξου και τη δική μου θυσία και παράλαβε την ψυχή μου».

Ενώ τέτοια ζητούσε με την προσευχή της, άφησαν εναντίον της τέσσερα λιοντάρια και τρεις αρκούδες. Τα θηρία, αφού πλησίασαν άρχισαν να φιλούν με ευλάβεια τα πόδια της Μάρτυρος. Μια από τις αρκούδες δάγκωσε την Αγία χωρίς να προξενήσει πληγή, έγινε όμως αφορμή να φύγει η Ευφημία προς τον ουρανό.

Ήταν τότε η 16η Σεπτεμβρίου, κατά την επικρατέστερη γνώμη, του 303 μ.Χ. Μόλις ξεψύχησε φωνή ακούστηκε από τον ουρανό, που έλεγε:

– Έλα προς τον Κύριο, συ που αγωνίστηκες τον καλό αγώνα για να λάβεις τους μισθούς για τα μαρτύρια, που υπέστης.

Μαζί με τη φωνή έγινε μεγάλος σεισμός που προξένησε τον πανικό στους κατοίκους.

Όταν βρήκαν ευκαιρία κατάλληλη οι γονείς της Αγίας πήραν το πολύτιμο εκείνο σώμα και το έθαψαν κοντά στη Χαλκηδόνα. Δεν έκλαιγαν, αλλά εχαίροντο, που αξιώθηκαν να γίνουν γονείς μιας τέτοιας κόρης.Το τίμιο λείψανο της έγινε αίτιο πολλών θεραπειών και θαυμάτων.

7. Ένα από τα θαύματά της

Στην εποχή του Θεοδοσίου του Μικρού, το 410, κάποιος μοναχός και ιερέας, ο Ευτύχιος, έγινε αρχηγός αιρέσεως. Ισχυριζόταν ότι ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός έχει μόνο μια φύση και μια ενέργεια Θεότητας. Αυτός καθηρέθη από τον Άγιο Φλαβιανό, Πατριάρχη Κων/πόλεως. Αλλά ο Ευτύχιος δεν έπαυσε να ταράσσει την Εκκλησία μέχρι που πέθανε ο Θεοδόσιος.

Όταν ανέβηκε στην εξουσία ο Μαρκιανός, διέταξε να συγκροτηθεί Οικουμενική Σύνοδος στη Χαλκηδόνα το 451 μ.Χ. για να εξετασθή το θέμα. Συγκεντρώθηκαν, λοιπόν, εξακόσιοι τριάντα επίσκοποι και συγκρότησαν την Αγία Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο. Αφού συζητήθηκε το όλο θέμα καταδίκασαν τη πλάνη και αναθεμάτισαν τον Ευτύχιο. Επειδή όμως οι αιρετικοί δεν πείθονταν στις αποφάσεις της Συνόδου, οι Πατέρες έκαναν το εξής·

Έγραψαν και οι Ορθόδοξοι και οι αιρετικοί Μονοφυσίτες σε δύο ξεχωριστά βιβλία τις απόψεις επί του θέματος. Έπειτα άνοιξαν τη θήκη, που περιείχε το λείψανο της Αγίας Ευφημίας, και τοποθέτησαν τα δύο βιβλία στο στήθος της Αγίας. Μετά από ορισμένο χρόνο άνοιξαν πάλι τη θήκη και είδαν το βιβλίο των Ορθοδόξων, που περιείχε και την απόφαση της Συνόδου, να το κρατά η Μάρτυς στην αγκαλιά της.

Απ’ αυτό το θαύμα οι μεν Ορθόδοξοι στηρίχθηκαν στην πίστη και δόξασαν τον Θεό, οι δε αιρετικοί κατανικήθηκαν.

Το Πατριαρχείο μετέφερε μαζί του στον ναό του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι, το ιερό λείψανο της Αγίας Ευφημίας, όπου στο δεξιό μέρος αυτού του ναού έγινε παρεκκλήσι της Αγίας Ευφημίας την εποχή του Πατριάρχη Κων/πόλεως Γρηγορίου.

Η Εκκλησία μας εορτάζει τη μνήμη της τη 16ην Σεπτεμβρίου, τη δε μνήμη του θαύματος που συνέβη τότε στη Χαλκηδόνα, την 11ην Ιουλίου.

Έκδοση Ορθοδόξου Ιδρύματος «Ο Απόστολος Βαρνάβας»

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα! 

 

Βίος και θαύματα Αγίας Ευφημίας (μέρος 1o)

[Μια αγία που ευλαβούνταν ο άγιος Παΐσιος ήταν η αγία Ευφημία,η μνήμη της οποίας εορτάζεται στις 16 Σεπτεμβρίου]  

ΒΙΟΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ 

1. Ενώπιον του ηγεμόνα 

Η Αγία Ευφημία έζησε στους χρόνους της βασιλείας του Διοκλητιανού ( 284-305 μ.Χ.) και καταγόταν από τη Χαλκηδόνα. Ο πατέρας της ονομαζόταν Φιλόφρων και ήταν πλούσιος συγκλητικός, η δε μητέρα της ονομαζόταν Θεοδωρησιανή κι ήταν γυναίκα ευσεβής και φιλάνθρωπος. 

Εκείνη την εποχή ο Διοκλητιανός κίνησε μεγάλο διωγμό εναντίον των χριστιανών. Στα μέρη της Ανατολής ήταν ηγεμόνας τότε ο Πρίσκος με συνάρχοντα τον φιλόσοφο Απελλιανό, που ήταν κι ιερέας του θεού Άρη. 

Όταν έφθασε η γιορτή του θεού τους, έστειλαν γράμματα και κήρυκες σ’ όλη την επαρχία της Χαλκηδόνας, προσκαλώντας όλους να γιορτάσουν. Όσοι δεν θα πήγαιναν στη Χαλκηδόνα, όπου ήταν ο ναός του Θεού, θα τιμωρούνταν με θάνατο. Τότε όσοι ήσαν χριστιανοί συγκεντρώνονταν και κλείνονταν σε σπίτια ή κατέφευγαν στην έρημο, για να αποφύγουν την ειδωλολατρική γιορτή. 

Σε μια ομάδα χριστιανών οδηγός ήταν η Ευφημία. Ο Απελλιανός παρατήρησε την αποχή των χριστιανών και παρακίνησε τον ηγεμόνα  να συλλάβει όσους ήταν δυνατό, μεταξύ δε αυτών και την ένδοξη Ευφημία. Όλη η συντροφιά της Ευφημίας ήταν σαράντα εννέα  άτομα, ξεχώριζε δε η κόρη από το άνθος της ηλικίας και την ευγένεια της καταγωγής της. Οδηγήθηκαν, λοιπόν, στον ηγεμόνα, που τους μίλησε με προσποιητή πραότητα λέγοντας: 

– Εγώ βλέπω την πολλή σας σύνεση. Ελπίζω, ότι θα θυσιάσετε στον μεγάλο Άρη και δε θα προτιμήσετε αντί της δόξας και της τιμής τον πικρό και επώδυνο θάνατο. Σ’ αυτά τα λόγια του απάντησαν οι Άγιοι με ανδρεία και θάρρος: – Μη χάνεις τα λόγια σου, άρχοντα. Εμείς το έχουμε μεγάλη ντροπή, ενώ είμαστε λογικά όντα να προσκυνούμε ανόητους θεούς, και ν’ αφήνουμε τον αληθινό Θεό. Όσο για τα μαρτύρια με τα οποία μας απειλείς μάθε, ότι φοβούμαστε μήπως είναι ελαφριά και δεν είναι αρκετά για τέλειο μαρτύριο. Δοκίμασε να μας βασανίσεις και θα δεις τη δύναμη του Θεού μας.

2. Απειλές και βασανιστήρια 

Η απάντηση ήταν απρόσμενη για τον ηγεμόνα  που οργισμένος διέταξε να τους κτυπούν καθημερινά για είκοσι μέρες. Την εικοστή μέρα τους έφερε πάλι μπροστά του και τους είπε: 

– Τώρα που είδατε στην πράξη τον πρόλογο της δυστυχίας σας, πεισθήτε και θυσιάστε.

– Μη κουράζεσαι άδικα, απάντησε με μια φωνή ο γενναίος χορός. Είναι αδύνατο να σ’ ακούσουμε και να θυσιάσουμε στα είδωλα. Ο ηγεμόνας τους αντιμετώπισε πάλι κτυπώντας τους μέχρι που έπεσαν μισοπεθαμένοι. 

Με συμβουλή του Απελλιανού τους φυλάκισε όλους, για να τους στείλει στον Διοκλητιανό, εκτός από την Ευφημία, που την κάλεσε κοντά του και προσπάθησε να την πλανήσει με κολακείες. Εκείνη του έλεγε: – Η δύναμη του Χριστού είναι ακατανίκητη. Μη νομίζεις ότι θα με νικήσεις επειδή με βλέπεις γυναίκα.

Τότε ο τύραννος πρόσταξε να τη γυρίσουν στους τροχούς με ταχύτητα. Τα μέλη της Μάρτυρος κακοποιούντο και πονούσε φοβερά, αλλά ο νους της δεν έφευγε από το Χριστό. Ύψωνε τα μάτια στον ουρανό κι έλεγε: "Κύριε Ιησού Χριστέ, που σώζεις όσους ελπίζουν σ’ εσένα , βοήθησέ με. Δείξε, ότι "εσύ είσαι Θεός αληθινός".

Ο Θεός απάντησε στην προσευχή της. Αμέσως την έλυσε από τον τροχό και θεράπευσε το σώμα της. Αλλά ο Πρίσκος, πιο τυφλός κι από τους θεούς του, δεν εννοούσε την αλήθεια και φοβέριζε πως θα την κάψει ζωντανή. Η Ευφημία χωρίς να φοβηθεί από την απειλή αποκρίθηκε: – Εγώ τύραννε αυτήν  την πρόσκαιρη φωτιά δεν την φοβάμαι. Τρέμω για την αιώνια φωτιά, που καίει, όσους αρνούνται τον Χριστό.

3. Στο καμίνι της φωτιάς

Ο τύραννος πρόσταξε και άναψαν καμίνι. Ενώ λοιπόν επρόκειτο να την ρίξουν μέσα, ήλθαν οι πρωτοϋπηρέτες Σωσθένης και Βίκτωρ λέγοντας: – Εμείς, όπως βλέπεις, είμαστε πρόθυμοι να κάμουμε, μας διατάξεις. Όμως δεν μπορούμε ν’ αγγίξουμε το σώμα της παρθένου, γιατί βλέπουμε άνδρες με φοβερή όψη, που στέκονται κοντά της και μας απειλούν.

 Ο Πρίσκος σ’ αυτά τα λόγια απάντησε με μια διαταγή, να τους φυλακίσουν, επειδή έγιναν χριστιανοί. Ενώ γίνονταν αυτά η Αγία προσευχόταν λέγοντας: " Ο Θεός, που βλέπεις τα πάντα, Συ, που έσωσες τους Τρεις Παίδας στη Βαβυλώνα, έλα βοηθός και στη δούλη σου, που αγωνίζεται για τη δόξα σου».

Τελικά ο ηγεμόνας έστειλε δύο κακούς υπηρέτες, τον Καίσαρα και τον Βάριο, που ήσαν αδίστακτοι και δεν είχαν φόβο Θεού για να ρίξουν την Ευφημία στη φωτιά. 

Μέσα στο καμίνι η Αγία δεν έπαθε τίποτα. Η φωτιά χύθηκε έξω και διεσκόρπισε τους ασεβείς. Η δε Ευφημία βγήκε χωρίς να έχουν πάθει τίποτε ούτε τα ρούχα της. Πάλι φυλακίστηκε, και οι δύο πρωτοϋπηρέτες Σωσθένης και Βίκτορ διατάχθησαν να θυσιάσουν στα είδωλα. Τότε με γενναίο φρόνημα είπαν: 

– Εμείς ανθύπατε, πρωτύτερα είμαστε υποδουλωμένοι σε μεγάλη πλάνη, όπως είσαι και συ ακόμη. Τώρα, όμως, αξιωθήκαμε δια μέσου αυτής της παρθένου να γνωρίσουμε την αλήθεια. Μάθε λοιπόν, ότι δεν θα θυσιάσουμε σε άψυχους Θεούς. Μετά απ’ αυτά τα λόγια τους παραδόθηκαν από τον ηγεμόνα στα θηρία. Τα θηρία όμως σεβάσθηκαν τα σώματά τους και δεν κατέφαγαν τις σάρκες, ήπιαν μόνο το αίμα. Τα σώματά τους οι πιστοί τα έθαψαν με ψαλμούς και ύμνους.

Έκδοση Ορθοδόξου Ιδρύματος «Ο Απόστολος Βαρνάβας»

συνεχίζεται....

Καλή σχολική χρονιά σε παιδιά, γονείς και συναδέλφους!
Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!