Για τον καθηγητή μου

Ανατρέχοντας στα άρθρα μιας τοπικής εφημερίδας, το μάτι μου σκάλωσε σε μια φράση: «Έτσι με ήθελε η ζωή». Όταν διάβασα το όνομα του αρθογράφου, συνειδητοποίησα με έκπληξη πως είναι ο καθηγητής της Φυσικής, που είχα στο Λύκειο, παλαίμαχος πλέον.

Κάνοντας το δικό του απολογισμό ζωής, κάποιες ανύποπτες ώρες, που η μοναξιά χτυπά την πόρτα, μου μετέδωσε την πίκρα του για πρόσωπα και καταστάσεις που συνυπάρχουν στη ματαιοδοξία του σήμερα. Διάβασα όσα έγραψε και τα μοιράζομαι μαζί σας ως φόρο τιμής σε εκείνον που συνέβαλε, για να γίνω κι εγώ άνθρωπος: 



Μόνος. Έτσι με ήθελε η ζωή. Με πάλευε από καιρό. Πάντα σιμά μου κόσμος περιεστρέφετο, μου άρεσε έτσι να ζω. Όμως, σιγά-σιγά η ζωή, το άγχος αυτής, η βιοπάλη, σκότωσαν τα αισθήματά μου και η ψυχή μου έγινε και πάλι ένα ντουλάπι άδειο. Βρέθηκα να ζω ξανά στα σύνορα της μοναξιάς. Η μοναξιά αυτή δεν έχει τίποτα κοινό με την ασκητική μοναξιά, είναι αλλιώτικη από τη φιλοσοφική, διαφορετική από τη μοναξιά των ποιητών, τόσο αλλιώτικη από τη μοναξιά όλων εκείνων που αναζητούσαν σ’ αυτή το βάλσαμο μιας ψυχικής ίασης.

Οι μορφές αυτής της μοναξιάς εμφανίζονται χωρίς καταναγκασμό. Σήμερα εκλογή δεν υπάρχει, μας επιβάλλεται. Είναι άτεγκτη, κυκλώνει κάθε άνθρωπο, τον τυλίγει σ’ ένα παγωμένο σεντόνι και οι πύλες των διεξόδων είναι κλειστές. 



Μέσα σ’ αυτά τα ασφυκτικά πλαίσια που απορροφούν το οξυγόνο της ζωής, η μόνη διέξοδος είναι η επικοινωνία με το συνάνθρωπο. Επικοινωνία απαλλαγμένη από σκοπιμότητες και συμφέροντα. Επικοινωνία ψυχική. 



Ο δρόμος όμως, που οδηγεί στην ψυχή του άλλου, έχει ναρκοθετηθεί. Κι έτσι, βουλιάζουμε στη μοναξιά μας, φυλακισμένοι στο κλουβί του ατομισμού. Στη λύσσα της βίας, κινούμαστε σ’ έναν κόσμο με αχρηστευμένη την αίσθηση της ζωής. Μέσα σ’ αυτόν τον κόσμο τα προσωπικά οράματα νεκρώνονται, η φωνή δεν ακούγεται και το χειρότερο, μια σαθρή κοινωνία επιτρέπει την ανάδειξη σαθρών. Σήμερα δεν έχουμε φίλους, έχουμε γνωστούς. Σήμερα λείπει από τις ανθρώπινες σχέσεις η αγάπη. 



Εκείνο όμως που θα διώξει τη μοναξιά της ζωής μας είναι η προσφορά στο συνάνθρωπο. Η αίσθηση της βοήθειας θα πληρώσει το μόριο της ύπαρξής μας με μια πρωτόγονη χαρά. Κάνοντας λιγότερο λυπημένη κάποιαν άλλη ψυχή, κάνεις περισσότερο χαρούμενη τη δική σου ψυχή και ικανή να πολεμήσει με τη μοναξιά, το άγχος, την πλήξη και την ανία που λεηλατούν τη ζωή μας. Το έργο μας επομένως, είναι να συντρίψουμε έτσι τα όρια της μοναξιάς, να αφήσουμε το εγώ και να ταυτίσουμε τη ζωή μας με το εσύ. Να γίνουμε άνθρωποι της προσφοράς και να μη λησμονούμε ότι η καρδιά υπάρχει, για να ακούει το διπλανό μας. 



Τα λόγια του καθηγητή διαχρονικά. Και πόσο ανθρώπινα! Χάνεται η επικοινωνία στις μέρες μας, γιατί όλοι γινόμαστε σαλιγκάρια και χελώνες: κλεινόμαστε στο καβούκι μας. Έχουμε ξεχάσει να μοιραζόμαστε τις έννοιες και τους φόβους μας με τους ανθρώπους. Λησμονήσαμε να λέμε «ευχαριστώ» και «να είσαι καλά». Ίσως, γιατί δεν αγαπάμε πια και τίποτα δεν μας δίνει χαρά. 

Πιθανότατα γιατί δεν στρέψαμε μια ματιά στο παρελθόν να ευχαριστήσουμε εκείνους που μας έδωσαν τη δύναμη να πορευτούμε στο σκληρό μονοπάτι που λέγεται ζωή. Γονείς, πνευματικούς οδηγούς και κυρίως δασκάλους. 

Αλήθεια, τι μπορεί να χωρέσει η ψυχή ενός ανθρώπου, όταν ανατρέξει σε μνήμες του παρελθόντος και αναλογιστεί πόσα πράγματα του πρόσφεραν οι δάσκαλοι; Μεταλαμπάδευση γνώσεων; κληροδότηση αξιών; Σφυρηλάτηση χαρακτήρα; Άραγε να μπορεί ένα ταπεινό ευχαριστώ να υπερβεί τα συναισθήματά μου και να δαμάσει όλα τα ευχαριστώ που θέλω να πω σ’ όσους στάθηκαν δίπλα μου; Αδύνατον! Κι αν ακόμη μια τόσο δα μικρή λέξη είναι ικανή να μεταμορφώνει ψυχές, θα τη χάριζα στους γονείς μου και έπειτα στους καθηγητές μου. Η φράση του Μεγάλου Αλεξάνδρου φωτεινή επιγραφή στο μυαλό μου: «Στους γονείς μου χρωστώ το ζῆν, στο δάσκαλό μου το εὖ ζῆν». Μπορεί ο Κομφούκιος να πρεσβεύει: "Εκείνος που ξέρει τι κρύβεται πίσω από τις λέξεις, μιλάει χωρίς λόγια", αλλά με την παρουσία ενός ικανού δασκάλου, μαθαίνεις να κυβερνάς τη γλώσσα και να απελευθερώνεις το μυαλό. 

Θυμάμαι λοιπόν κάτι που εμένα με είχε αγγίξει,όταν βρισκόμουν στην αρχή (σχεδόν) της καριέρας μου! Τότε, κάποιος μαθητής μου είχε πει: " Δεν ξέρω αν υπάρχουν καλοί και κακοί καθηγητές. Δεν ξέρω αν υπάρχουν καλοί και κακοί δάσκαλοι. Όμως, για μένα υπάρχουν σωστοί άνθρωποι που με το μεράκι τους μου δίνουν φτερά ενθουσιασμού, για να σηκωθώ ψηλότερα".

Τι μου χρειάζονται τα Αρχαία;

Αναμφισβήτητα, για τη σημερινή νεολαία, η γνώση της Αρχαίας Ελληνικής είναι ''Ο λαβύρινθος του Μινώταυρου". Αναρωτιούνται γιατί να μάθουν αρχαία ελληνικά και σε τι θα τους χρησιμεύσουν. Και βέβαια πίσω από τη φράση ''Τι μου χρειάζονται τα Αρχαία'', εύκολα κάποιος αντιλαμβάνεται ότι εννοούν: ''Δεν μου αρέσουν τα Αρχαία". Να και τι λένε:

1." Γιατί να μάθω αρχαία; Άντε να μελετήσω κάνω κειμενάκι, αλλά γιατί να κάτσω να μάθω πώς τα απαρέμφατα μερικές φορές χρησιμοποιούνται ως υποκείμενα σε απρόσωπα ρήματα;
Γιατί να μάθω όλες εκείνες τις εγκλίσεις, όλα εκείνα τα είδη μετοχών, όλα τα ρήματα που παίρνουν κατηγορηματικές;Ε;Ε;
Μα γιατί θα μου χρειαστούνε στο άμεσο μέλλον... Βέβαια... Για να γράψω έκθεση, για να γίνω καλύτερη στην γλώσσα... (όχι δεν θέλω,  εγώ θετική ή τεχνολογική θα πάω)"

2. "  O λόγος που φαντάζομαι ότι μαθαίνουμε αρχαία είναι καθαρά ιστορικός, για να έχουμε μια ιδέα για την χώρα μας για την ιστορία και τις ρίζες της γλώσσας μας. Όμως αυτό δεν θα μας χρησιμεύσει στην ζωή μας.Οπότε θα έπρεπε να είναι στα δευτερεύοντα μαθήματα. Λάθος του Υπουργείου παιδείας που το έβαλε στα πρωτεύοντα. "" 

3. "  Να πω κι εγώ ότι στο Λύκειο με το ζόρι πέρναγα τα Αρχαία. Αλλά  μετέπειτα, όταν μέσα από συζητήσεις σε παρέες ανακάλυψα τον πλούτο που κρύβεται στην Αρχαία Ελληνική Γλώσσα, χτύπαγα το κεφάλι μου, που δεν έμαθα Αρχαία Ελληνικά. Βέβαια φταίει μέχρι ένα σημείο ο τρόπος διδασκαλίας των Αρχαίων Ελληνικών. Θυμάμαι όλοι λέγαμε τότε: Τι μας χρειάζονται τα Αρχαία Ελληνικά; Τα μιλάει κανείς στις μέρες μας; Αλλά δεν βρέθηκε ένας καθηγητής να μας πει για τον πραγματικό πλούτο που υπάρχει στην Ελληνική Γλώσσα και να μας κεντρίσει το ενδιαφέρον να ασχοληθούμε μαζί της. Βέβαια, αυτό γινόταν και σε πολλά άλλα μαθήματα...."

Οι γονείς συνηγορούν με τις μαθητικές θέσεις: 
1. "Δεν μπορώ να βοηθήσω το παιδί μου στα Αρχαία. Καλά-καλά ούτε κι εγώ δεν ξέρω. Μου έφερε ο γιος μου τις ασκήσεις στη Γραμματική. Δύσκολα πράγματα! Άντε τώρα να θυμάσαι πώς κάνει ο Παρακείμενος Μέσης φωνής στο ρήμα βλάπτομαι!!! "

2. '' Η εισαγωγή των Αρχαίων στο γυμνάσιο πάντα βασιζόταν στο επιχείρημα της λεγόμενης λεξιπενίας ή γενικά της φθοράς και της έκπτωσης της νέας ελληνικής. Σ' αυτό έρχονται οι γλωσσολόγοι και λένε ότι τα παιδιά όχι μόνο δεν μαθαίνουν καλύτερα τα νέα ελληνικά μέσω αρχαίων, αλλά μπερδεύονται κιόλας."

3. "  Πιστεύω πως είναι διαφορετικό μάθημα η διδασκαλία των αρχαίων κειμένων από μετάφραση συγκριτικά με τη διδασκαλία της αρχαίας ελληνικής γλώσσας ,που ως γνωστόν γίνεται στα σχολεία με επιτηδευμένο και αναλυτικό τρόπο. Ο τρόπος που διδάσκονται τα αρχαία στα σχολεία δεν είναι καλός. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να καταργηθεί το μάθημα ή ότι πρέπει να αλλάξει η μέθοδος διδασκαλίας; Και μην μου πείτε βέβαια ότι είναι το μόνο μάθημα που διδάσκεται με άσχημο τρόπο;"

Τι διακηρύττουν οι συγγραφείς και το Υπουργείο Παιδείας στο βιβλίο της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας της Α Γυμνασίου;

Είναι καιρός να πάψουν να θεωρούνται τα " Αρχαία Ελληνικά" μάθημα στην καλύτερη περίπτωση δύσκολο και στη χειρότερη περίπτωση άχρηστο. Είναι οι ρίζες της γλώσσας μας και πρέπει να τα φροντίζουμε (τα " Αρχαία Ελληνικά"  δηλαδή), γιατί η γλώσσα μας τα έχει ανάγκη, όπως ακριβώς κάθε ζωντανός οργανισμός έχει ανάγκη τις ρίζες του. [Αρχαία Ελληνικά Α Γυμνασίου, σελ. 7];

Οι φιλόλογοι υποστηρίζουν:

1. Τα Αρχαία δε χρειάζεται να διδάσκονται έτσι όπως τα μαθαίνουμε στα παιδιά, που μένουμε σε τύπους γραμματικούς, σε μορφές γραμματικές, οι οποίες δεν ανταποκρίνονται στις σημερινές γλωσσικές μας ανάγκες  και  που δε μας αφήνουν να δούμε τι θησαυρό πραγματικό κρατούμε στα χέρια μας, δηλαδή το περιεχόμενο των γραπτών κειμένων, που μας άφησαν οι  Αρχαίοι Έλληνες, οι πρόγονοί μας: τον πλούτο ιδεών τους θαυμάζουν όλοι οι ξένοι και εμείς, οι  περισσότεροι,  τον αγνοούμε. 

2. Στο Γυμνάσιο ο μαθητής παίρνει μια γεύση της ομορφιάς των Αρχαίων. Για να μπορέσει όμως να διαβάσει ένα απλό κείμενο ενός αρχαίου Έλληνα συγγραφέα, πρέπει πρώτα να ξέρει μερικά βασικά πράγματα  από την αρχαία ελληνική  γλώσσα, κάτι από τη γραμματική και το συντακτικό της, από το λεξιλόγιό της, από τη δομή του λόγου της γενικά. Αυτό γίνεται τώρα στο σχολείο. Φαίνεται ίσως  λίγο ανιαρό  στους μαθητές και αρκετά δύσκολο.  Δεν είναι όμως έτσι, αν ξέρουν να χειριστούν το πρόβλημα σωστά και με κάποιες  τεχνικές κι αν καταλάβουν ότι η αρχαία γλώσσα δε διαφέρει   πολύ από τη σημερινή  γλώσσα που μιλάμε. Και δεν είναι ωραίο να βλέπει κανείς  πόσο παλιά είναι η γλώσσα μας, ποιο είναι το ταξίδι της  μέσα στο χρόνο, αλλά και πόσο κοντά μας,  και πόσο μεστή  είναι η φράση της;

Μέσα στα διαρκή ταξίδια μου εντός διαδικτύου, ανακάλυψα Αρχαίους ελληνικούς τίτλους εφημερίδων της σύγχρονης εποχής!!! Μάλιστα, αυτή την ιστοσελίδα την είχα εντοπίσει μέσω ενός περιοδικού. 

Θαυμάστε και ξεσκονίστε τα Αρχαία σας: Πατήστε πάνω στη φράση Prime minister...κ.λπ. Akropolis World News

  Ποιος θα το φανταζόταν ότι ο συντάκτης ΔΕΝ είναι Έλληνας, αλλά ο Ισπανός Joan Coderch-i-Sancho; (Κι ύστερα οι μαθητές  λένε γιατί να μάθω Αρχαία......!)

Ατενίζοντας πέρα τη σκέψη μου, εύχομαι να μπορούσα να άλλαζα κάτι στη διδασκαλία των Αρχαίων. Μια και οι λέξεις, όταν διδάσκονται εκ του περισσού χάνουν  το νόημά τους, αλλοιώνεται η μορφή τους, παύει η δυναμικότητά τους. Η ύλη είναι υπερβολική και συνάμα κουραστική. Τα επιλεγμένα κείμενα είναι δύσκολα σε κατανόηση, τόσο που καταντούν να γίνονται μισητά από τους μαθητές. Κι εγώ προσωπικά που διδάσκω, ομολογώ ότι κάνω πολλά πράγματα, αλλά γιατί; Υποχρεώνομαι από τη σχολική ύλη και κυρίως τις ασκήσεις. Αλλά, η αλήθεια είναι μια: ούτε φιλολόγους θα κάνουμε όλα τα παιδιά ούτε πανεπιστήμονες. Ας τους επιτρέψουμε να γίνουν απλοί γνώστες κι όχι ουδέτεροι και αδαείς -στήμονες.Μια στοιχειώδης μάθηση είναι προτιμότερη από την ογκωδέστατη. Μια και η σύγχρονη γενιά καλπάζει στην Πληροφορική, υιοθετώντας την Αγγλική ως επικοινωνιακή γλώσσα, ίσως με την υπερβολή στους τύπους, χάνεται η ουσία: η διαχρονικότητα της ελληνικής γλώσσας.

Τη γλώσσα μου έδωσαν ελληνική.
το σπίτι φτωχικό στις αμμουδιές του Ομήρου...

Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου στις αμμουδιές του Ομήρου.

(Οδυσσέας Ελύτης, Άξιον εστί) 

 

Ένας ήλιος άνοιξε την πόρτα!

Είναι μεγάλη η τιμή για μένα, όταν δέχομαι βραβεία-δώρα από ανθρώπους που με αγαπούν!

Ειλικρινώς δεν ξέρω πώς να ανταποδώσω την αγάπη μου, πέρα από ένα πελώριο Ε Υ Χ Α Ρ Ι Σ Τ Ω !

Με τη σειρά μου να προσφέρω το δώρο αγάπης στα μπλογκ που διαβάζω περισσότερο (Μακάρι να το έκανα σε όλα, Συγχωρήστε με!):

Στην καλή μου φίλη, Αργυρούλα, που με το ιστολόγιό της αναγαλλιάζει η καρδιά μου!

Στη γλυκύτατη, Αναζήτηση, που είναι μια όαση στο διαδίκτυο της ψυχής μας!

Στο  Χαμομηλάκι,που τόσο αγαπάει τα παιδιά!

Στη γλυκύτατη  Έλενα, που πάντα με συναρπάζει με τις ποιητικές της αναρτήσεις!

Στην Πέλα (Μαρίνα), για τις πανέμορφες αναρτήσεις της!

Στον καλό φίλο Φως ιλαρόν, που κρύβει τόση καλοσύνη στην καρδιά του!

Στη Miou-Popofotitsa, για τις δημιουργικές και πρωτότυπες αναρτήσεις της!

Στην Aquila,γιατί εκφράζει τις προσωπικές της ανησυχίες με πρωτότυπο τρόπο!

Στη mar9659, για την αγάπη που έχει στα όνειρα!

Στην Εβελίνα, γιατί ζωγραφίζει τον κόσμο!

Στο φίλο και ερευνητή, Mysteri planet, για τους προβληματισμούς του!

Στη γλυκιά μανούλα Family art ,γιατί έχει δημιουργήσει μια αξιόλογη και δημιουργική οικογένεια!

Σας ευχαριστώ που ομορφαίνετε τη ζωή μου! 

Σημείωση: Έστειλα e-mail μόνο σε 4 άτομα, τις διευθύνσεις των οποίων γνώριζα. Οι υπόλοιποι αντιγράψτε την εικόνα από το σάιτ και δωρήστε τη σε 12 άτομα! Να είστε καλά!

Ένα παραμύθι για παιδιά χωρίς ηλικία

Καλή χρονιά, φίλοι μου. Η 1^η ανάρτηση της χρονιάς προέρχεται από το ΑΡΤΟΣ ΔΡΑΣΗ-ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ 

Το ρολόι που δεν μετρούσε το χρόνο (ιστορία σε περίληψη)

(Αφιερωμένο στους ανθρώπους)


  Το απαλό αεράκι της ανοιξιάτικης νύχτας χόρευε με το κουρτινάκι στο παράθυρο της Φωτεινής. Ήταν δώδεκα η ώρα και ετοιμαζόταν να κοιμηθεί. Στα αυτιά της έφταναν ειδήσεις απ’ την τηλεόραση ανάκατες, άσχημες: για τις φωτιές που έκαιγαν τα δάση, για κλοπές και φόνους, για τον πόλεμο, για παιδιά που χάνονται και για ολόκληρες χώρες που οι άνθρωποι πεθαίνουν απ’ την πείνα.



 «Θεέ μου, βοήθησε τους ανθρώπους να μην καταστραφούν. Οι άνθρωποι μπορούν να είναι καλοί, ευγενικοί και τρυφεροί, αλλά είναι πολύ μπερδεμένοι. Σαν να υπάρχει ένας Γόρδιος δεσμός στο μυαλό τους», ψέλλισε η Φωτεινή κοιτάζοντας τον έναστρο ουρανό.


 Κι απ’ την καρδιά του σύμπαντος ένα φως, σα διάφανη σφαίρα, ακολούθησε την προσευχή του κοριτσιού, καθώς διέγραφε την τροχιά της, για να επιστρέψει στην καρδιά που την έστειλε. Μέσα στη σφαίρα υπήρχε ένα μυστικό, που ήταν η στιγμή του να φανερωθεί.


  Η Φωτεινή αποκοιμήθηκε, χωρίς να γνωρίζει ότι η προσευχή της ταξιδεύει.




Και στο όνειρό της είδε τον εαυτό της σ’ ένα ξέφωτο και τη σφαίρα γεμάτη από φως και χρώματα. Δυο παιδιά, ένα αγόρι κι ένα κορίτσι φάνηκαν μέσα της και της έτειναν το χέρι.

Το αγόρι είπε: «Ο Γόρδιος δεσμός είναι η ψευδαίσθηση του χρόνου». Και το κορίτσι συνέχισε: «Αν αφαιρέσεις το χρόνο από τους ανθρώπους, τότε τι θα μείνει;’’ Το αγόρι είπε: «Καθαρή ύπαρξη. Η ψευδαίσθηση του χρόνου κάνει τους ανθρώπους σαν μηχανές. Κι όλο κάτι κάνουν και ξεχνούν ποιοι είναι. Σαν να είναι ο χρόνος φυλακή επανάληψης που σε φορτώνει έννοιες και γεράματα Εμείς όμως, Φωτεινή, θα σου δώσουμε ένα κλειδί, σαν παιχνίδι κι ίσως έτσι ανακαλύψεις πώς να ζεις το χρόνο».

  «Θυμάσαι τον Ηράκλειο που είχε πει πως ο χρόνος είναι ένα παιδί που παίζει ζάρια;», είπε το κορίτσι. Και συνέχισε: «Αν εσείς οι άνθρωποι θυμάστε ότι είστε καλοί κι ευγενικοί, τότε ο κόσμος δεν θα κινδυνεύει. Το κλειδί είναι ένα ωρολόγιο, που εκφράζει μια νέα αντίληψη για το χρόνο:




0:00  ΑΓΑΠΗ


1:00  ΖΩΗ


2:00  ΣΟΦΙΑ


3:00  ΧΑΡΑ


4:00  ΑΛΗΘΕΙΑ


5:00  ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ


6:00  ΦΩΣ


7:00  ΠΝΕΥΜΑ


8:00  ΨΥΧΗ


9:00  ΑΡΧΗ


10:00 ΟΜΟΡΦΙΑ


11:00  ΙΣΧΥΣ


  Ο ωροδείκτης είναι ΜΠΟΡΩ και ο λεπτοδείκτης είναι ΤΟΛΜΩ. Ο δείκτης που μετρά τα δευτερόλεπτα είναι ΘΕΛΩ, το κέντρο όλων είναι το ΕΙΜΑΙ. »
  Κι η σφαίρα έγινε πάλι φως και στη Φωτεινή φάνηκε σαν να είδε μέσα της όλον τον πλανήτη Γη πριν απογειωθεί προς τα άστρα.




 Η Φωτεινή ξύπνησε κι έκανε ένα κύκλο, γράφοντας μέσα του τις λέξεις του ρολογιού. Έκανε την πρώτη της δοκιμή. «Η ώρα ήταν 3 και 10, δηλαδή χαρά και σοφία ή η χαρά της σοφίας ή η σοφία της χαράς. Οι σοφοί άνθρωποι είναι χαρούμενοι. Μου αρέσει αυτό!», είπε η Φωτεινή. 



Την άλλη μέρα, που το ρολόι έδειχνε 8 και 15, θυμήθηκε: «Τολμώ να χαίρομαι με την ψυχή μου. Μπορώ να δίνω χαρά και Θέλω να γίνουμε όλοι μια χαρούμενη ψυχή! Σίγουρα μπορώ να δίνω όσα λέει το ρολόι κι έτσι να τα κάνω να υπάρχουν για μένα και για τον κόσμο. Τελικά αυτά που ζητάμε είναι ήδη μέσα μας κι ο σίγουρος τρόπος να τα έχεις είναι να τα δίνεις! »




Φαντάζομαι να κρατήσετε κι εσείς το μυστικό, ε;

Το 2010 προ των πυλών!

 Παραμονή Χριστούγεννα. Ήρθε η ώρα όχι να πω τα κάλαντα (μεγάλωσα πια!!!), αλλά να αφήσω το τραγούδι να μας συνεπάρει. Αν και κανείς δεν είναι μόνος, όταν  νιώθει δίπλα του τη Θεία παρουσία, όλοι μας δεν πρέπει να  ξεχνάμε ποτέ τους ανθρώπους που είναι μόνοι, ανήμποροι και κατατρεγμένοι από τη ζωή. Το γνωστό παραμύθι του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν ''Το κοριτσάκι με τα σπίρτα'' ξετυλίγει ένα άλλο ''παραμύθι''.....που λέγεται ΖΩΗ.

Το κορίτσι με τα σπίρτα
Στίχοι: Χάρης&Πάνος Κατσιμίχας
Μουσική: Χάρης&Πάνος Κατσιμίχας
Πρώτη εκτέλεση: Χάρης&Πάνος Κατσιμίχας

Παραμονή Πρωτοχρονιάς.
Απόψε μες στο χιόνι
σπίρτα στο δρόμο εσύ πουλάς,
και είσαι τόσο μόνη.
Χρόνια πολλά, χρόνια καλά,
χρόνια ευτυχισμένα,
κι, αν περισσεύει μια δραχμή,
σκεφτείτε με και μένα.

Μα ποιος να σταθεί να κοιτάξει, τα σπίρτα σου ποιος να σκεφτεί;
Νυχτώνει σε λίγο, νυχτώνει, διαβάτες περνούν βιαστικοί.


Ένα σπιρτάκι άναψε
μέσα στ’ άσπρα δάχτυλα της,
πορτοκαλένιο άστραψε
το χιόνι ολόγυρα της.
Και ξάφνου, μπρος στα πόδια της,
μια σόμπα ασημένια
είδε να καίει μια φωτιά
ζεστή μαλαματένια,
και το ποτάμι το βαθύ
που ήταν παγωμένο,
έλαμψε σαν παράθυρο
τη νύχτα φωτισμένο.

Και μες στο βυθό εκεί κάτω, νεράιδες αρχίσαν χορό.
Μα σβήνει το σπίρτο και πέφτει σιωπή και σκοτάδι λευκό.

Ανάβει ολόκληρο κουτί,
κι ακούστηκε κιθάρα,
κι έσταζε φως του γεφυριού
η πέτρινη καμάρα.
Και ήρθε μέσα από το φως,
όπως στα όνειρα της,
η μάνα της με τα φιλιά
και τη ζεστή αγκαλιά της.


Μανούλα κι εσύ, μη μ’ αφήσεις μονάχη τη νύχτα αυτή.
Φοβάμαι κρυώνω εδώ πέρα. Αχ, πάρε με τώρα μαζί.



Παραμονή, Πρωτοχρονιά.
Τώρα ποιος τη θυμάται;
Αχ, δε τη σκέφτηκε κανείς,
μοιάζει σα να κοιμάται.

Ευλογημένο, δημιουργικό και χαρούμενο το 2010 για όλους!!!!

Το πνεύμα των Χριστουγέννων μέσα από τη βυζαντινή υμνολογία και τη νεοελληνική ποίηση

Παραμονή της Γέννησης. Συναισθήματα μοναδικά. Η ανθρώπινη ψυχή δεν μπορεί εύκολα να βρει λόγια, για να υμνήσει τον Κύριο. Τα δάκρυά της είναι δάκρυα δοξολογίας από τα βάθη της , για τη συγκατάβαση του Θεού και την αγάπη Του προς τον άνθρωπο.

Δάκρυα εμποδίστε μου το βλέμμα.
Δάκρυα κλείστε μου τα μάτια.
Δάκρυα σκοτίστε μου το κοίταγμα. Ψυχή χτυπημένη,
νικημένη απ' τον ίδιον εαυτό μου,
ψυχή μου αφανισμένη απ' το βάρος,
του ανθρώπινου σώματος δύσκολο βάρος,
δεν έχεις φωνή, ψυχή μου, ν' ακουστεί,
για ν' ακούσεις στης νύχτας το φέγγος
υπερούσια λόγια, ψυχή μου, δεν τοίμασες
συνοδεία αγγέλων στη νύχτα του σκότους δεν τοίμασες,
συνοδεία μέσ' τη νύχτα για σένα δεν τοίμασες.
Σωπαίνεις και δεν ακούς
τη φωνή της έναστρης νύχτας ακόμα,
κινούνται τ΄ άστρα, το φέγγος κινείται
ιώδες και μαύρο, γαλάζιο,
κινούνται τ΄ ακίνητα πάντα ακόμα,
ψυχή μονάχη, δίχως φωνή
παραμένεις, δίχως ακοή περιμένεις ακόμα
δεν έχεις φωνή να φωνάξεις
τον εαυτό σου στους άλλους
ανάμεσα να χαθείς, να βρεθείς
να μην είσαι μονάχη, ψυχή μοναχή.

(Ζωή Καρέλλη, Παραμονή της Γέννησης , 2ο μέρος , από τη συλλογή Πορεία)


Καθώς κυλούν οι μέρες, η ψυχή μας γίνεται τρυφερή και γεμίζει από τη Θεία θαλπωρή. Προσμένουμε να δούμε τη Βηθλεέμ της ψυχής μας και να ατενίσουμε το αστέρι της νύχτας των Χριστουγέννων.

Την άγια νύχτα τη Χριστουγεννιάτικη
—ποιος δεν το ξέρει; —
των Μάγων κάθε χρόνο τα μεσάνυχτα
λάμπει τ' αστέρι.
Κι’ όποιος το βρει μέσ’ στ' άλλα αστέρια ανάμεσα
και δεν το χάσει
σε μια άλλη Βηθλεέμ ακολουθώντας το
μπορεί να φτάσει.

(Γ. Δροσίνης, απόσπασμα από τη Νύχτα χριστουγεννιάτικη)




Την ημέρα των Χριστουγέννων αγγέλλεται στους ανθρώπους η εορτή της αγάπης, της αγάπης του Θεανθρώπου σε εμάς. Γεννιέται ο Μονογενής Υιός και Λόγος του Θεού, ο Λυτρωτής και Σωτήρας του κόσμου.

Χριστὸς γεννᾶται, δοξάσατε· Χριστός ἐξ οὐρανῶν ἀπαντήσατε· Χριστός ἐπὶ γῆς ὑψώθητε….. (Βυζαντινή υμνολογία)

Ο Θεός και πατέρας αξίωσε το δημιούργημά του (η Αειπάρθενος Μαρία ) να φιλοξενήσει στην άσπιλο γαστέρα Της το Δημιουργό του Σύμπαντος, σημάδι της αγνότητας της κατά σάρκα Μητέρας του Κυρίου:

Ἡ Παρθένος σήμερον τὸν ὑπερούσιον τίκτει, καὶ ἡ γῆ τὸ σπήλαιον, τῷ ἀπροσίτῳ προσάγει. Ἄγγελοι μετά ποιμένων δοξολογοῦσι, Μάγοι δέ, μετά Άστέρος ὀδοιποροῦσι, δι' ἡμᾶς γὰρ ἐγεννήθη Παιδίον νέον, ὁ πρὸ αίώνων Θεός»

(Κοντάκιον Χριστουγέννων)

Η ταπεινή φάτνη (= στάβλος) επιλέγεται , προκειμένου να καταδειχθεί περιφανώς ότι η ταπείνωση είναι η βασική αρετή που πρέπει να διέπει τον άνθρωπο. Οι τρεις Μάγοι, έρχονται εξ ανατολών για να προσφέρουν τα δώρα τους. Η αναφορά στην ανατολή δείχνει την ελπίδα και την προσμονή, ιδιότητες του ανθρώπου, ο οποίος διακατέχεται από την αγαθή προαίρεση. Τα δώρα που έφεραν οι Μάγοι έχουν κι αυτά το συμβολισμό τους:
• Χρυσός: προκειμένου να τονιστεί η «βασιλική» ιδιότητα του Χριστού.
• Λιβάνι: προκειμένου να φανεί η θεία καταγωγή Του και
• Σμύρνα: προκειμένου να δειχθεί ότι ο Θεάνθρωπος θα ζήσει και θα πεθάνει για έναν υπέρτατο σκοπό.




Κι όμως, κάποια Χριστούγεννα δεν μοιάζουν με όλα τα άλλα. Σκιάζονται από τη λαίλαπα του πολέμου. Θλιβερά Χριστούγεννα, του Β’ παγκοσμίου πολέμου σαλπίσματα . Η ειρήνη φάνταζε απροσδόκητα μακριά. Ο βίαιος διδάσκαλος, ο πόλεμος, έκανε τους ανθρώπους μόνο με το αίμα να ‘’μιλήσουν’’ :

Σημαία ακόμη τα δόκανα στημένα στους δρόμους
τα μαγικά σύρματα τα σταυρωτά και τα σπίρτα καμένα
και πέφτει ἡ οβίδα στη φάτνη του μικρού Χριστού
το αίμα το αίμα το αίμα.

εφιαλτικές γυναίκες με τρυφερά κέρινα χέρια
απεγνωσμένα χαϊδεύουν βόσκουν στην παγωνιά
καταραμένα πρόβατα με το σταυρό στα χέρια και το τουφέκι της πρωτοχρονιάς
το τόπι ο σιδερόδρομος της λησμονιάς το τόπι του θανάτου

(Μίλτος Σαχτούρης, Χριστούγεννα 1948)


Άραγε ο σημερινός άνθρωπος γνωρίζει ποιο είναι το νόημα της Θείας ενσάρκωσης ή ως δέσμιος της ύλης, έχει λησμονήσει να αναζητήσει μέσα του το προαιώνιο ταξίδι της ψυχής, το ‘’ταξίδι των μάγων’’;

Έπρεπε να’ μαστε τρεις.
Αν δεν ήταν τόσο σκοτάδι,
θα καταλάβαινα ίσως, γιατί
έχω μείνει τόσο μονάχος.
Πόσο έχω ξεχάσει.
Πρέπει απ' αρχής πάλι το ταξίδι
ν' αρχίσει.
Πότε ξεκινήσαμε, τότε, οι τρεις;
Ή μήπως, κάποτε, είχαμε ανταμώσει...
Μαζί πορευτήκαμε ένα διάστημα,
όσο μας οδηγούσε άστρο λαμπρό.
Αυτό άλλαξε την οδό ή εγώ
τίποτα πια να δω δεν μπορώ;
Πού βρίσκομαι τώρα, σε τέτοιον καιρό,
σκληρό, ανένδοτο, δύσκολο,
εγώ, ανήσυχος, βιαστικός.
Μήπως κι' η ώρα πλησίασε;
Πού να το ξέρω!
Πού είναι τα δώρα;
είχαμε τότε τοιμάσει δώρα
ήμερα, ήσυχα
δώρα ημών των ταπεινών, χρυσόν
λίβανον και σμύρναν άλλοτε
με θαυμασμό κι' ευλάβεια τού φέρναμε.
Τώρα σ' αυτόν τον καιρό
σίδερο, κεραυνό και φωτιά.
Ήμασταν τρεις,
τώρα κανέναν άλλον δε βλέπω
κι' αισθάνομαι τα χέρια μου
πότε άδεια, πότε βαριά.
Βασιλείς τότε προς τον βασιλέα
του κόσμου, τώρα κανείς
δε βασιλεύει με βεβαιότητα.
Σκοτάδι βαρύ. Ποιος μ' οδηγεί;
Δίχως συντροφιά,
δίχως άστρο κανένα πηγαίνω.
Μόνη προσφορά, η μεγάλη που γνωρίζω,
συμφορά της στέρησής Του.
Τι να προσφέρω σημάδι ευλάβειας
κι' υποταγής; Εμείς, άνθρωποι
της παράφορης τούτης εποχής,
τι μπορούμε, δικό μας, ευτυχείς
να Του δώσουμε; Είναι ανάγκη
να βρούμε την προσφορά.
Τίποτα δεν προσφέρει της ψυχής μας
ο τόσος αγώνας.
Χρυσόν, λίβανον και σμύρναν
άλλοτε, δώρα απλά.
Μας παιδεύει η ασυμπλήρωτη προσφορά.
Τώρα που πορεύομαι στο σκοτάδι,
χωρίς τη χαρά των δώρων, μονάχος,
δεν έχω παρά τον εαυτό μου να δώσω.
Εν συντριβή βαδίζοντα.

(Ζωή Καρέλλη, Το ταξίδι των μάγων, από τη συλλογή Κασσάνδρα και άλλα ποιήματα)


Ο χρόνος λειτουργεί ως ενότητα βιώματος. Ποιος είναι εκείνος που θυμάται να προσφέρει ένα μέρος από την άπειρη αγάπη Του;

Με χρόνους με καιρούς και ήμισυ καιρού,
κάποιος αμαθής, αμαρτωλός χυδαίος,
καμμία γυναίκα του λαού πτωχή
σ᾿ ενθυμείται κι έρχεται να σου φέρ᾿
όχι χρυσόν, αλλά ολίγο λιβάνι,
ένα κερί, κι ολίγο λάδι στην μποτίλια
σ᾿ εσέ που είσαι όλων ὁ δοτήρ.

(Α. Παπαδιαμάντης, Στο Χριστό στο κάστρο)




Ποιος άραγε είναι ο δρόμος, για να φωλιάσει η αγάπη του Κυρίου μέσα μας; Πώς γίνονται τα όνειρα θαύματα; Εγώ, ο απλός σημερινός άνθρωπος τι περιμένω να αλλάξει στη ζωή μου;

Δεν περιμένω την οσμή καμιάς σπανίας βοτάνης,
αλλά το Υπερουράνιο, που Θεέ μου, θα με ράνεις,
και θα φανώ Ποιμενικόν θαύμα, θα φανώ φάσμα,
που φέρνει το Αρχαγγελικό της νύχτας τούτης άσμα.

(Τάκης Παπατσώνης, Χριστουγεννιάτικη αγρυπνία, Κατά την Γέννησιν του Κυρίου, Τα Χριστούγεννα των δακρύων)

Ο σημερινός άνθρωπος φαντάζει μοναδικά κενός να αποκτήσει την απλότητα και αδολότητα των ποιμένων της Βηθλεέμ. Η πολυσύνθετη σκέψη του τον έκανε σιγά-σιγά να χάσει την ταπεινότητα και υπακοή, όπως και την εσωτερική επαγρύπνηση, βαδίζοντας σε ένα μονοπάτι παρασυρμένο από γήινα πάθη. Διέξοδος η προσευχή:

Χριστέ μου, κράτα με μακριά απ' τις κακίες του κόσμου,
στην φάτνη βρέφος, όσο ζω να σε λατρεύω δώσ’ μου.
Κι όσο θα 'ρθεί από Σε σταλτός ο χάρος να με πάρει,
κάμε συ, βρέφος, να σταθώ μπροστά στη θεία Σου χάρη.
Και κάμε λόγια τα έργα μου σαν των αγρών τα κρίνα,
προφητικά, φεγγοβόλα κάμε τα σαν εκείνα, της νύκτας των απλών βοσκών.
Γεννιόσουν και γροικούσαν.
Τους ουρανούς ολάνοικτους που σε δοξολογούσαν.

(Κ. Παλαμάς, Ονειρεμένη προσευχή)

Και το θείο αστέρι φωτίζει την ανθρώπινη ψυχή! Ο άνθρωπος στέκεται άφωνος κι αδύναμος εμπρός στο άφραστον θαύμα! Ανακαλύπτει το δρόμο συνάντησης με τον Σαρκωθέντα Κύριο.

Μέσα μου λάμπουν ξάστεροι ουρανοί, καί το κορμί μου, φάτνη ταπεινή, βλέπω κι αλλάζει, γίνεται ναός. Ώ! μέσα μου γεννιέται ένας Θεός. (Κ. Παλαμάς, Χριστούγεννα)

Ποιο είναι λοιπόν το μήνυμα της Θείας Γέννησης;

Το βασικό, αλλά και εκκλησιαστικό μήνυμα των Χριστουγέννων είναι η αναγέννηση του ανθρώπου, μέσα από το κοσμοσωτήριο έργο του Υιού και Λόγου του Θεού: το χαρμόσυνο νέο της απολύτρωσης του ανθρώπου από τα δεσμά της αμαρτίας και του θανάτου. Η αναγκαιότητα να αποτάξουμε τον Παλαιό Άνθρωπο και να βιώσουμε μία νέα εν Χριστώ και κατά Χριστόν ζωή μακριά από μικρότητες, εγωισμούς, μικροψυχίες και μισαλλοδοξίες.

Ένα άλλο βράδυ τον άκουσα να κλαίει δίπλα.

Χτύπησα την πόρτα και μπήκα.

Μου ‘δειξε πάνω στο κομοδίνο ένα μικρό ξύλινο σταυρό.

«Είδες - μου λέει - γεννήθηκε ἡ ευσπλαχνία».

Έσκυψα τότε το κεφάλι κι έκλαψα κι εγώ.

Γιατί θα περνούσαν αιώνες και αιώνες και δε θα 'χαμε να πούμε

τίποτα ωραιότερο απ’ αυτό.


(Τ. Λειβαδίτης, Η Γέννηση)

Η αρχή του 90-10 (Mελέτη του Stephen Covey)

Ποια είναι η αρχή;

10% της ζωής μας είναι τυχαία γεγονότα.
90% της ζωής μας είναι αποτέλεσμα δικών μας αντιδράσεων.

Τι σημαίνει αυτό; Δεν έχουμε κανένα έλεγχο για το 10% που μας συμβαίνουν.
Δεν μπορούμε να σταματήσουμε ένα αυτοκίνητο, όταν προκαλεί ατύχημα μετά από μια μηχανική βλάβη.
Το αεροπλάνο μπορεί να καθυστερήσει να φτάσει στον προορισμό του και να μας βγάλει τελείως έξω από τον προγραμματισμό μας.
Μπορεί ένας οδηγός να κάνει μια απερίσκεπτη ενέργεια μέσα στην τρέλα της κίνησης στην πόλη.
Δεν έχουμε κανένα έλεγχο σε αυτό το 10%.
Στο υπόλοιπο 90% έγκειται η διαφορά. Εσύ καθορίζεις αυτό το ποσοστό. Πώς; Με τις αντιδράσεις σου.
Δεν μπορείς να ελέγξεις ένα κόκκινο φανάρι. Αλλά μπορείς να ελέγξεις τις αντιδράσεις σου.
Μην επιτρέπεις στις καταστάσεις να σε ξεγελούν. Ας δούμε ένα παράδειγμα...

Τρως πρωινό με την οικογένειά σου. Η κόρη σου ξαφνικά ρίχνει τον καφέ σου επάνω στο σακάκι σου. Δεν έχεις τον έλεγχο για ό,τι συνέβη. Το τι ακολουθεί μετά εξαρτάται από την αντίδρασή σου.

Τρελαίνεσαι και αρχίζεις τις φωνές. Σηκώνεσαι από την καρέκλα σου, λέγοντας στην κόρη σου πόσο απρόσεκτη ήταν. Η κόρη σου κλαίει.

Μετά απευθύνεσαι στη γυναίκα σου και της λες γιατί άφησε στην άκρη του τραπεζιού το φλιτζάνι με τον καφέ. Ακολουθεί μια σύντομη, αλλά έντονη λογομαχία.
Πηγαίνεις στο δωμάτιό σου και αλλάζεις γρήγορα. Επιστρέφοντας στην κουζίνα, η κόρη σου κλαίει ακόμα γι' αυτό που έγινε, με αποτέλεσμα να έχει περάσει η ώρα για το σχολείο της. Χάνει το σχολικό λεωφορείο.
Πρέπει να κάνεις κάτι, γιατί τα χρονικά όρια έχουν στενέψει. Τρέχεις στο αυτοκίνητό σου με την κόρη σου, για να την πας στο σχολείο. Επειδή έχεις αργήσει, ξεπερνάς το επιτρεπόμενο όριο ταχύτητας.
Έχεις καθυστερήσει 15 λεπτά πηγαίνοντας την κόρη σου στο σχολείο και επιπλέον έχεις και μια κλήση για υπέρβαση ορίου ταχύτητας. Η κόρη σου φεύγει για το σχολείο, χωρίς να σου πει καλημέρα.
Έχοντας φτάσει στη δουλειά σου 20 λεπτά αργότερα, συνειδητοποιείς ότι έχεις ξεχάσει το χαρτοφύλακά σου.
Η μέρα σου ξεκίνησε απαίσια. Και δεν φτιάχνει, καθώς περνάει η ώρα.
Γυρίζοντας στο σπίτι το κλίμα είναι παράξενο μεταξύ της γυναίκας σου, της κόρης σου και σένα.



Γιατί; Γιατί αντέδρασες έτσι το πρωί.

Α. Ο καφές το προκάλεσε;
Β. Η κόρη σου έφταιξε;
Γ. Ο τροχονόμος ήταν η αιτία;
Δ. Εσύ το προκάλεσες;
Η απάντηση είναι η Δ.

Δεν είχες τον έλεγχο σε ό,τι σου συνέβη με τον καφέ. Η αντίδρασή σου σε αυτά τα 5 δευτερόλεπτα σου χάλασε τη μέρα.
Για να δούμε τι θα μπορούσε να γίνει...

Ο καφές πέφτει επάνω σου. Η κόρη σου σε κοιτάει με μάτια ανοιχτά, έτοιμη να κλάψει.Της λες:
''Μην ανησυχείς, γλυκιά μου. Πρέπει να είσαι πιο προσεκτική όμως την επόμενη φορά.''
Σκουπίζεσαι με πετσέτα κι αλλάζεις σακάκι. Παίρνεις το χαρτοφύλακά σου κι επιστρέφεις στην κουζίνα, βλέποντας την κόρη σου να ανεβαίνει στο σχολικό της. Γυρίζει και σε χαιρετάει.
Φτάνεις στη δουλειά σου με ελάχιστη καθυστέρηση.
Βλέπεις τη διαφορά; Δυο διαφορετικά σενάρια.
Και τα δυο ξεκίνησαν την ίδια στιγμή. Τελείωσαν όμως διαφορετικά. Γιατί;
Γιατί οι αντιδράσεις σου ήταν διαφορετικές. Δεν έχεις τον έλεγχο για το 10% που συμβαίνει στη ζωή σου.Το υπόλοιπο 90% όμως καθορίζεται από τις αντιδράσεις σου.

Συμπέρασμα:

1. Αν κάποιος λέει αρνητικά πράγματα για σένα, μη γίνεις ''σφουγγάρι''.
2. Άφησε την επίθεση που δέχεσαι να κυλήσει σαν νερό.
3. Δεν πρέπει να αφήνεις τα αρνητικά σχόλια να σε επηρεάσουν.
4. Αν αντιδράσεις κατάλληλα, δεν θα καταστρέψεις τη μέρα σου.
5. Μια λάθος αντίδραση μπορεί να καταστρέψει μια φιλία, να απολυθείς από τη δουλειά, να θυμώσεις και να εκνευριστείς απίστευτα.

Πώς αντιδράς αν κάποιος σε εμποδίζει στην κίνηση του δρόμου;
Εκνευρίζεσαι; Χάνεις την ψυχραιμία σου;Ανεβαίνει η πίεσή σου;
Και τι θα γίνει αν φτάσεις στη δουλειά 10 λεπτά αργότερα;
Γιατί επιτρέπεις σε ένα αυτοκίνητο να χαλάσει τη μέρα σου;
Βγάζεις κάτι με το να νευριάσεις;
Δες τη θετική πλευρά της ζωής.Ό,τι κάνουμε, ό,τι λέμε και ό,τι σκεφτόμαστε, γυρίζει μπούμερανγκ σε μας.
Αν θέλουμε να παίρνουμε, πρέπει να μάθουμε να δίνουμε.
Μπορεί να μείνουμε με άδεια χέρια, αλλά η καρδιά μας θα είναι γεμάτη αγάπη.


Κι αυτοί που αγαπούν τη ζωή έχουν αυτό το αίσθημα χαραγμένο στην καρδιά τους για πάντα!!!