Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 138ο

Και μένουμε στη θέση μας μέχρι το "Δι' εὐχῶν", μέχρι το τέλος της θείας Λειτουργίας. Όταν επιστρέψουμε στο σπίτι μας, καλό είναι να βρούμε λίγα λεπτά να διαβάσουμε την Ευχαριστία της Θεία Μεταλήψεως, δηλαδή τις ειδικές προσευχές που έχει η Εκκλησία μας, για να διαβάζουμε οι πιστοί μετά τη θεία Κοινωνία. Είναι προσευχές ευχαριστίας και ευγνωμοσύνης προς τον Κύριό μας που μας αξίωσε να Τον πάρουμε μέσα μας. Και κάτι ακόμη: Εάν έχουμε κάποιο βρέφος στην αγκαλιά μας, για να κοινωνήσει, θα πρέπει να κρατήσουμε διακριτικά το κεφαλάκι του ακίνητο στον δεξιό ώμο μας, αλλά και τα χέρια του και τα πόδια του, χωρίς όμως να ερεθίζουμε το παιδί, για να μην κάνει απότομες κινήσεις απωθώντας την αγία Λαβίδα ή το άγιο Ποτήριο και προκληθεί έτσι κάποιο ατύχημα. 

Γι' αυτό στις περιπτώσεις αυτές, πρέπει να προσερχόμαστε έχοντας μαζί μας και κάποιο άτομο που θα μας βοηθήσει. Η θεία Λειτουργία δεν πρέπει να τελειώνει με το "Δι' εὐχῶν", αλλά να συνεχίζεται σ' όλη τη διάρκεια της ημέρας, σ' όλη μας τη ζωή. Η θεία Λατρεία ν' αγκαλιάζει όλη τη ζωή μας. Να είναι αδιάλειπτη, για να εξαγιάζει την κάθε στιγμή, τη ζωή μας και το περιβάλλον μας. Κάθε λεπτό σε καθετί που κάνουμε, να νιώθουμε τον Κύριο αοράτως παρόντα. Να λιτανεύεται ο Χριστός μέσα μας και γύρω μας. Κάθε μας βήμα να αναφέρεται στο υπερώο της Ιερουσαλήμ, να είναι μα ακατάπαυστη ευχαριστία μετά τη θεία Ευχαριστία. Τότε η ζωή μας θα γίνει αυτό που πρέπει να είναι πάντα: μια διαρκής Λειτουργία. 

Η εν Χριστώ ζωή είναι ορατή μέσα στη ζωή των Αγίων. Διότι οι άγιοι αγάπησαν τον Χριστό με όλη τους την καρδιά. Αυτόν μιμήθηκαν. Αυτόν ομολόγησαν γενναία μπροστά στους ανθρώπους. Και πρόσφεραν τον εαυτό τους σε μύριους κινδύνους. "Άνθρωποι ήταν κι εκείνοι, όπως κι εμείς και δεν είχαν περισσότερο από μας, παρά μόνο καλή διάθεση, υπομονή, ταπείνωση και αγάπη προς τον Θεό. Αυτά λοιπόν απόκτησέ τα κι εσύ ο ίδιος και η ψυχή σου που τώρα είναι πέτρινη, θα γίνει για σένα πηγή δακρύων (Συμεών, Νέου Θεολόγου, Κατηχητικός λόγος  ΚΘ΄, Φιλοκαλία της ΕΠΕ 19Δ, 403)". 

Οι Άγιοι είναι οι φίλοι του Χριστού. Είναι αυτοί που αγάπησαν πολύ τον Θεό, έζησαν με τον Θεό και για τον Θεό. Πέρασαν από τη γη ως ξένοι και περαστικοί, έχοντας κάθε μέρα τη σκέψη τους στον ουρανό. Έζησαν ως επίγειοι άγγελοι και ουράνιοι άνθρωποι. Επειδή διαφύλαξαν μέσα τους απαραχάρακτη τη θεϊκή εικόνα, τα χαρακτηριστικά του Θεού που είχαν μέσα τους έγιναν καθαροί καθρέφτες του θείου φωτός. 

Δέχθηκαν τον Θεό ως μόνιμο ένοικο στην ψυχή τους, έγιναν έμψυχοι ναοί του Θεού. Έκαναν τη ζωή του Χριστού ζωή τους. Κι έτσι η ζωή του Χριστού φανερώνεται μέσα από τη δική τους ζωή. Γι' αυτό και κάθε Άγιος με τη ζωή του μας διακηρύττει: "δεν ζω πλέον εγώ, ζει μέσα μου ο Χριστός (Απόστολος Παύλος, Προς Γαλάτας, β, 20)". Στην πραγματικότητα κάθε Άγιος είναι η φανέρωση του ίδιοι του Χριστού σε κάθε εποχή, σε κάθε τόπο. Ένας και μόνο Άγιος γίνεται η φωνή του Θεού στους ανθρώπους. 

Με τον λόγο του και τη ζωή του επιβεβαιώνει κάθε στιγμή την ύπαρξη του Θεού, φανερώνει την αγάπη και το φως του. Διαλαλεί περίτρανα ότι "ζῆ Κύριος ὁ Θεός", ότι Αυτός είναι ο κυρίαρχος της ιστορίας. Όταν πλησιάσεις έναν Άγιο που είναι πλημμυρισμένος με τη Χάρη του Θεού, διαισθάνεσαι ότι ο άνθρωπος αυτός ακτινοβολεί το φως του Θεού και τα λόγια του έρχονται στην ψυχή σου μ' έναν τρόπο ειρηνικό, άμεσο. Αλλάζει τις διαθέσεις σου. 

Οι Άγιοι απαρνήθηκαν τις ανέσεις και τις απολαύσεις του αμαρτωλού κόσμου. Κυριάρχησαν στα πάθη κι έδειξαν στους γύρω τους πόσο ψηλά μπορεί να φθάσει ο άνθρωπος, σε ποια ύψη αρετής, προσφοράς και αυταπαρνήσεως μπορεί να ανέλθει. Μπροστά τους εξευτελίστηκαν ολόκληρες αυτοκρατορίες και αποδείχθηκαν ανίσχυροι οι πάνοπλοι, και άσοφοι οι σοφοί του κόσμου. Σήκωσαν στους ώμους τους τον Σταυρό του Χριστού και πολλοί απ' αυτούς για την αγάπη του Χριστού υπέμειναν πειρασμούς, δοκιμασίες, αδικίες, κατατρεγμούς, βασανιστήρια και φρικτό θάνατο. 

συνεχίζεται.....

(Μάριος Ν. Δομουχτσής, Θέλω να ζήσω μαζί σου)

Καλή σας μέρα! Καλή κι ευλογημένη εβδομάδα!

Ας έχουμε θεία φώτιση και χρόνια ευλογημένα διά της Βαπτίσεως του Θεανθρώπου!