Η κοινή διαπίστωση και παραδοχή ότι ο θυμός αποτελεί πάθος τυραννικόν, που διακατέχει πλήθος θνητών και δημιουργεί " ἔρεις καί μάχας (Τίτου γ, 9) ", "καί πᾶν φαῦλον πρᾶγμα (Ιακ. γ, 16)"· και περισσότερο η σταθερά πεποίθηση ότι ο θυμός είναι θεραπεύσιμος κατάστασις, διά της πνευματικής ασκήσεως και ιδίως των δραστικών μέσων της Χάριτος, απετέλεσαν το κίνητρο για τη σύνταξη των ακόλουθων σκέψεων.
Με το μοναδικό σκοπό να βοηθήσουν τις καλοπροαίρετες ψυχές, που επιθυμούν να βοηθήσουν τον εαυτό τους και να ελευθερωθούν από τα δεσμά του ολεθρίου πάθους του θυμού. Περισσότερο όμως απ' αυτά που είναι κοινά και γνωστά, υπάρχει και μια άλλη πλευρά του θέματος του θυμού που είναι αισιόδοξος και ελκυστική, που αποτελεί ισχυρότερον κίνητρον δια την θεάρεστον αυτή προσπάθεια της απαλλαγής από του θυμού.
Το πάθος του θυμού όχι μόνον θεραπεύεται, αλλά κι εάν το θελήσουμε, από πάθος μπορεί να γίνει προτέρημα, από καταλυτική δύναμις να μεταβληθεί σε δημιουργική, από κατάρα σε ευλογία. Όσα εκτίθενται δεν αποτελούν προσωπικές απόψεις και θεωρίες απρόσιτες στην ανθρώπινη φύση, αλλά αλήθειες του Θεού που προβάλλονται δια της Αγίας Γραφής και αναλύονται και προσφέρονται από την Πατερική σοφία και εμπειρία. Η ευχή που διατυπώνεται είναι ο αγαπητός αναγνώστης, που αντιμετωπίζει το πρόβλημα του θυμού, να κατανυγεί από τις θείες αλήθειες και "τοῦ Κυρίου συνεργοῦντος" να να αναλάβει "τόν καλόν ἀγῶνα" τηςπνευματικής του ελευθερίας και ολοκληρώσεως. Ασφαλώς το χειρότερο συναίσθημα του ανθρώπου με τις πιο απρόβλεπτες και συχνά ολέθριες συνέπειες είναι το πάθος του θυμού. Δεν νομίζουμε ότι πέρασε ποτέ θνητός άνθρωπος από αυτή τη γη, χωρίς να γευθεί τους κατάπικρους καρπούς του θυμού του ή του θυμού των άλλων. Και όμως αυτό είναι το παράδοξο. Αυτόν τον θυμό που τόσο μας ταλαιπωρεί. και κάνει προβληματική τη ζωή μας, δεν τον προσέχουμε τουλάχιστον όσο πρέπει.
Πολλές φορές τον υποθάλπουμε και συχνά τον δικαιολογούμε και τον θεωρούμε ως φυσιολογική εκδήλωση του χαρακτήρα μας, χωρίς να καταβάλλουμε καμιά συγκεκριμένη και συντονισμένη προσπάθεια απαλλαγής του εαυτού μας από το θανάσιμο αυτό πάθος, που λυμαίνεται την ψυχή μας. Αυτήν δε την αδράνειά μας την καταδικάζει ολόκληρη η Αγία Γραφή και ιδιαιτέρως ο Απόστολος Παύλος: με τρόπο επιτακτικό μας καλεί, σαν ένα ακάθαρτο ένδυμα, μαζί με τις άλλες κακίες, να πετάξουμε από πάνω μας και τον θυμό. "Ἀπόθεσθε καί ὑμεῖς", μας λέγει, "τά πάντα, ὀργήν, θυμόν, κακίαν". Και αλλού: "Πᾶσα πικρία καί θυμός καί ὀργή.... ἀρθήτω ἀφ' ὑμῶν σύν πάσῃ κακίᾳ (Εφ. σ, 32)". Τι είναι ο θυμός τον οποίο καλούμαστε να αποθέσουμε; Ο θυμός ως πάθος της ψυχής ήταν άγνωστος στον προπτωτικό άνθρωπο. Μετά την πτώση των πρωτοπλάστων στην αμαρτία, τόσο αυτοί, όσο κι εμείς οι απόγονοί τους, κληρονομήσαμε μια αμαρτωλή φύση, με πολλές εμπαθείς καταστάσεις, μια από τις οποίες είναι και ο θυμός. "Φανερά έστι τά ἔργα τῆς σαρκός, ἅτινά ἐστι.....ἔχθραι, ἔρεις, ζῆλοι, θυμοί, κ.λπ. (Γαλ. ε, 19)."
Ο θυμός θεωρείται "κοινόν πάθος", που χαρακτηρίζει όλους τους ανθρώπους. Με την εξής σημαντική διαφορά. Ο βαθμός εμφανίσεως του θυμού εξωτερικώς παρουσιάζεται αναλόγως με την ιδιοσυγκρασία του ατόμου που θυμώνει και αναλόγως με το βαθμό του ερεθισμού που εδέχθη. Δηλαδή παρατηρείται στα άτομα μια διαβάθμιση του θυμού, ανάλογα με τον βαθμό της πυρακτώσεως του νου και της καρδιάς. συνεχίζεται.....
(Αρχιμανδρίτη Γαβριήλ Γ. Αθανασιάδη, Ο θυμός, Εκδόσεις Σωτήρ, Δεκέμβριος 2002)
Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου