Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 153ο

 

Πολλές χειμωνιάτικες νύχτες, όταν μέσα στο κελί του αγρυπνούσε με το κομποσκοίνι, ο γείτονάς του άκουγε μέχρι έξω τους γοερούς του αναστεναγμούς. Τις καλοκαιριάτικες νύχτες προσευχόταν πάνω σ' έναν βράχο από τους πολλούς που διαθέτει  η έρημος, κάτω από την αστροφεγγιά του ουρανού ή  μέσα στο σεληνόφως. 

Όλος όμως ο θείος έρως του πατρός  Γερασίμου προς το κοσμοπόθητο και πάνσεπτο πρόσωπο του Κυρίου Ιησού εύρισκε την κορύφωσή του από το μυστήριο της αδιάλειπτης προσευχής στο μέγα μυστήριο, με το οποίο γινόμαστε "θείας κοινωνοί φύσεως". Σ' έναν λόγο του που έγραψε περί της Θείας Ευχαριστίας, ονομάζει το μυστήριο "μυστήριο της αγάπης του Χριστού και ταμείο όλων των θείων θησαυρών". 

Όσο εν τω μεταξύ ο αγωνιστής ερημίτης αγωνιζόταν κατά των "αντικειμένων παρατάξεων" του διαβόλου με την προσευχή, τη θεία Μετάληψη, τη μελέτη, τόσο ο σατανάς λυσσούσε εναντίον του. προσπαθούσε λοιπόν να τηρεί το "όμμα της καρδίας του" άγρυπνο. Επιστρέφοντας κάποτε από την Αθήνα στο Άγιον Όρος έλεγε: "Πηγαίνω για να υποτάξω τον αντάρτη νου". 

Και μέσα σ' αυτά τα λίγα αποφθεγματικά λόγια εννοούσε όλο τον ευγενικό αγώνα της τελειότητος, τον πόλεμο κατά των παθών και των δαιμόνων, την αγία ζωή των μοναχών. Να υποταχθεί ο νους, να γίνει "νους Χριστού", να φθάσει στην κάθαρση, στον φωτισμό, τη θέωση. Διηγούνταν συχνά στον αγιοπαυλίτη γέροντα Θεοδόσιο τις πολυποίκιλες ενοχλήσεις των πονηρών πνευμάτων, που δεν ησύχαζαν ημέρα και νύχτα να τον ταράζουν. Τέχνασμα ακόμα δικό τους ήταν να τον κάνουν να μελετήσει τα συγγράμματα του Ωριγένους, τα οποία, ως γνωστόν, περιέχουν αιρετικές δοξασίες και παρ' ολίγον να τον ρίξουν στην πλάνη. 

- Χάνομαι, πατέρα Δαμασκηνέ, χάνομαι, εκμυστηρεύθηκε κάποια ημέρα στον αγαπητό συνασκητή του. Ο Ωριγένης λέει ότι η Κόλαση θα έχει τέλος, δεν θα είναι αιώνια! - Μα δεν σου έλεγα να μην τον διαβάσεις καθόλου, τον μάλωνε τότε με τη σειρά του εκείνος. "Είχε διηνεκή αγωνία - μας διηγείται ο ίδιος ο πατέρας Δαμασκηνός-  διότι δεν μπορούσε να αφήσει τον βραχνά της γνώσεως και της κενοδοξίας που φέρνει η γνώση, ν' αρνηθεί τον εαυτό του. 

Έβρισκε απλούς, αγράμματους ασκητάς και τους εθαύμαζε, πώς μιλούσαν για σοφία και απλότητα για πράγματα που εκείνος δεν μπορούσε να τα καταλάβει με την επιστήμη". Κάποτε συζητούσαν μερικοί πατέρες αν υπάρχει ζωή και σε άλλα αστέρια. Ήταν παρών και ο πατέρας Γεράσιμος. Ένας αγράμματος ασκητής παίρνει τότε τον λόγο και λέει: 

- Ξέρετε, πατέρες, εμείς οι άνθρωποι τι πάθαμε; Ένα αφεντικό έστειλε τους εργάτες του να σκάψουν το αμπέλι του. Κι αυτοί, όταν άρχισαν τη δουλειά, άρχισαν να συζητούν αν έχει άλλα αμπέλια το αφεντικό τους, πού και πόσα. Και πέρασε η ημέρα χωρίς να σκάψουν το αμπέλι. Έτσι κι εμείς. Τι μας νοιάζει εμάς αν το Αφεντικό έχει κι άλλους κόσμους σε άλλα αστέρια; Εμείς το αμπέλι μας να τηράξουμε εδώ στη γη....

Πόσο εντύπωση είχε κάνει στον πατέρα Γεράσιμο αυτή η απλότης των ασκητών! Ωστόσο εκείνος θεωρούσε τα μεγαλεία του Θεού από κάποια άλλη οπτική γωνία. Συχνά μου έλεγε: - Αδερφέ μου, αυτοί οι αστρονόμοι και οι μεγάλοι φυσικοί που παρακολουθούν τη σοφία του Θεού μέσα στη Φύση δοξάζουν τον Κύριο για τα μεγαλεία Του και πιο πολύ Τον πιστεύουν. Υπάρχει όμως θεϊκή σοφία όχι μόνο στο απέραντο Σύμπαν, στον μακρόκοσμο, αλλά και  μέσα στον αόρατο μικρόκοσμο, με την αέναη κίνηση μικροβίων και ζωντανών οργανισμών, που μόνο το μικροσκόπιο συλλαμβάνει. " Ὡς ἐμεγαλύνθη τά έργα σου, Κύριε...."

Όταν έπεφτε κανένα αστροπελέκι σε βροχερό καιρό, μου έλεγε: - Να' ξερες αυτή η τεθλασμένη γραμμή στον ουρανό, αδερφέ μου, τι μαθηματικά κρύβει. "Οἱ οὐρανοί διηγοῦνται δόξαν Θεοῦ, ποίησιν δέ χειρῶν αὐτοῦ ἀναγγέλλει  τό στερέωμα". Τις δυσκολίες και τα προβλήματα της καθημερινής ζωής τα αντιμετώπιζε με πολλή απλότητα και βαθιά πίστη. Μια φορά δεν είχαν προζύμι, για να ζυμώσουν ψωμί. Τότε ο πατέρας Γεράσιμος πήρε το κομποσκοίνι του Αγίου Νεκταρίου, που το κρατούσε σαν πολύτιμο κειμήλιο, σταύρωσε με τον παπα-Βαρθολομαίο το ζυμάρι κι έφτιαξαν πρόσφορα για τη θεία Λειτουργία. 

Η ευλάβειά του προς τον άγιο Νεκτάριο, τον νεοφανή άγιό μας, ήταν χαρακτηριστική. Σε επιστολή του προς τον φίλο και πνευματικό του αδελφό Φ. Σ. έγραφε: " ἔλαβον καί τό δέμα μετά τοῦ ἁγίου ἐλαίου καί μερικά τεμάχια ἐκ τοῦ ένδύματος (ἀρχιερατικοῦ Σάκκου) του ἁγίου Νεκταρίου, τά ὁποῖα ἐνεχείρισα, ἀφ' οὗ ἐκράτησα καί διά τόν ἐαυτόν μου, εἰς τούς πάσχοντας ἀδελφούς, διά τά ὀποῖα ἀπείρως σέ εὐχαριστῶ. Ἐπειδή δ' ἀνέμενον νά λάβω καί τήν φωτογραφίαν πού μοῦ ἔγραφες, διά τοῦτο ἀνέβαλλον ἀπό ἡμέρας εἰς ἡμέραν νά σοῦ γράψω... Πολύ δέ ἐπεθύμουν νά γνωρίζω πότε ἔχει ἀποφασισθῆ  νά γίνει ἡ ἀνακομιδή τοῦ ἁγίου λειψάνου του, ὥστε παρακαλῶ θερμῶς νἀ τό ἔχῃς ὑπ' ὄψιν καί ἐγκαίρως νά μέ είδοποιήσῃς...."

συνεχίζεται...

(Σύγχρονες αγιορείτικες μορφές, Γεράσιμος Μενάγιας)

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!