Κοινωνία δυστυχισμένων ανθρώπων: Ο γονιός μιλάει ταραγμένος. Ο δάσκαλος μιλάει με οκνηρία. Ο καθηγητής μιλάει με αυταρχισμό. Το παιδί μιλάει με θυμό. Ο νέος μιλάει με αγένεια. Ο πλούσιος μιλάει με αδιαφορία. Ο κατηχητής μιλάει με προχειρότητες. Ο χαρούμενος μιλάει με αλαζονεία. Ο άνδρας μιλάει με σκληρότητα. Η γυναίκα μιλάει με ωραιοπάθεια. Ο δημοσιογράφος μιλάει με αναλήθειες. Ο πολιτικός μιλάει με μισαλλοδοξία. Ο επιστήμονας μιλάει με έπαρση (Σπουδαίες σκέψεις).
Ἀναρχίας δέ μεῖζον οὐκ ἐστι κακόν· αὔτη πόλεις ὄλλυσιν, ἥδ' ἀναστάτους οἴκους τίθησιν, ἤδε συμμάχου δορός τροπάς καταρρήγνυσι· τῶν δέ ὀρθουμένων σώζει τά πολλά σώμαθ' ἡ πειθαρχία: δεν υπάρχει πιο μεγάλο κακό από την αναρχία. Αυτή καταστρέφει πόλεις, αυτή αναστατώνει οικογένειες, αυτή επιπλέον διασκορπίζει στον πόλεμο τις συμμαχικές δυνάμεις και τις τρέπει σε φυγή, τους λαούς όμως ππυ διοικούνται καλά, τους διασώζει η πειθαρχία (Σοφοκλής). Σε μια γωνιά περαστική γέρος φτωχός έχει καθίσει. Κόσμος πολύς περνά απ΄εκεί και ίσως θα τον ελεήσει καμιά ψυχή, που έχει μάθει να συμπονεί τα ξένα πάθη. Σε λίγο όλος προσοχή έφερε εκεί τα βήματά του κι΄άλλος φτωχός.-Το δυστυχή! Με όλη τη νεότητά του έχει στο φως του μαύρη σκέπη είναι τυφλός! Τυφλός δεν βλέπει.!! Αχ ! τι ζευγάρι θλιβερό ! τα νιάτα τα δυστυχισμένα κι από τον άγριο τον καιρό τα γηρατειά τα μαραμένα βλέπει εκεί όποιος περνάει να ζητιανεύουν πλάι-πλάι...!! Όμως κανείς τα χιονοσκέπαστα λυπάται! Στον γέρο ρίχνουν μια ματιά τον ελεούνε οι διαβάτες, μα ούτε ένας τους δεν δίνει και στον τυφλό ελεημοσύνη. Με πονεμένη την καρδιά ανασηκώνεται να πάει.... Αχ! θα περάσει τη βραδιά και σήμερα χωρίς να φάει. Κι αυτό τους άλλους τι τους νοιάζει; Και ο τυφλός αναστενάζει... Μα έξαφνα κάποιος ζητά μες στην παλάμη να του δώσει χρήματα λίγα, μ' αρκετά, ένα ψωμί για να πληρώσει. - Σου εύχετ' η φτωχή καρδιά μου τιμές και δόξες, άρχοντά μου! Είπεν εκείνος, επειδή τυφλός που ήταν, δεν μπορούσε με δάκρυα χαράς να δει πως σπλαχνικά τον ελεούσε ο γέρος, ελεώντας πάλι καθώς τον ελεούσαν άλλοι (Γ. Δροσίνη, Αναγνωστικό Ε Δημοτικού, 1964).
Σε εποχές όπου η αξία του ανθρωπίνου προσώπου ευτελίζεται ολοένα και περισσότερο - καθώς στο όνομα των πάσης φύσεως δικαιωματισμών των καιρών μας συνθλίβεται και διαλύεται ο άνθρωπος, παραμορφωμένος και χαμένος στους δαιδάλους των ακόρεστων επιθυμιών και εξαρτήσεών του, τις οποίες ανύψωσε σε δικαίωμα-. Αναστηλώνοντας η Εκκλησία του Χριστού τις ιερές εικόνες, καλεί τον άνθρωπο του καιρού μας να ανυψώσει και να αναστηλώσει την εικόνα της ψυχής του, πορευόμενος από το "κατ' εἰκόνα" στο "καθ' ὁμοίωσιν" (Σπουδαία σκέψη).
Να επαινείς τις άριστες πράξεις, όχι μόνο με λόγια, αλλά και με τις αντίστοιχες πράξεις σου δια των οποίων αποδεικνύεις τους μιμητές έντιμους, προτιμώντας τους από τους άλλους. Ο έπαινος με τα λόγια είναι ιδιότητα των οποιωνδήποτε, με τις πράξεις είναι άξιος να κυβερνούν (Μέγας Φώτιος, Επιστολή προς ηγεμόνα).
Τοῦτο γάρ πρός τά ἄλλα ζῶα τοῖς ἀνθρώποις ἴδιον, τό μόνον ἀγαθοῦ καί κακοῦ καί δικαίου καί ἀδίκου καί τῶν ἄλλων αἴσθησιν ἔχειν: τούτο πράγματι σε σύγκριση προς τα άλλα ζώα είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα των ανθρώπων, ότι δηλαδή μόνο ο άνθρωπος έχει αίσθηση του αγαθού και του κακού, του δικαίου και του άδικου και των άλλων αξιών ή απαξιών του βίου (Αριστοτέλης). Αν κάθε νότα έλεγε "μια νότα μόνη δεν φτιάχνει μουσική", δεν θα υπήρχαν συμφωνίες! Αν κάθε λέξη έλεγε "δεν φτιάχνεται μια σελίδα με μια λέξη", δεν θα υπήρχαν βιβλία! Αν κάθε σταγόνα έλεγε "δεν φτιάχνεται ποτάμι από μια σταγόνα", δεν θα υπήρχαν οι ωκεανοί. Αν κάθε πράξη έλεγε "μια πράξη αγάπης δεν αρκεί για να σωθεί ο κόσμος", κανένα καλό δεν θα υπήρχε στον κόσμο (Περιοδικό Λυδία).
Ο άνθρωπος με τη δύναμη της θέλησης αλλάζει τον εαυτό του. Με τη δύναμη της αγάπης αλλάζει τους άλλους. με τη δύναμη της προσευχής αλλάζει τον κόσμο (Σπουδαία σκέψη). Κύριε, αφού η αδυναμία μου κατέστησε αναγκαίο τον σταυρό μου, αφού Εσύ τον παραχώρησες, που ξέρεις τις αντοχές μου, αφού θα είσαι δίπλα μου ως βοηθός μου, να είναι ευλογημένο (Σπουδαία σκέψη).
Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου