Θεϊκά λόγια και σοφές προτροπές

Η αποδοχή του «θαύματος» είναι θέμα της προαίρεσης του ανθρώπου, και όχι κάτι που αποδεικνύεται πέραν πάσης αμφιβολίας. Διαφορετικά δεν θα μιλούσαμε για «πίστη», αλλά για «απόδειξη». Και θεός αποδεικνυόμενος, δεν είναι θεός, αλλά κτιστή οντότητα, που μάλιστα παραβιάζει την ελευθερία όσων δεν τον επιθυμούν (Νικολάου Ματσούκα).

Οι ηγέτες του κόσμου θέλουν να επιβάλουν την κυριαρχία τους καταδυναστεύοντας τους λαούς. Μεταξύ σας όμως (των χριστιανών δηλαδή) δεν πρέπει να συμβαίνει αυτό. Αλλά όποιος θέλει να γίνει μεγάλος, ας είναι υπηρέτης των άλλων, δηλαδή πάντοτε εξυπηρετικός.... Πόσο διαφορετική είναι η νοοτροπία του κόσμου, από τη ζωή που προτείνει ο Κύριος! (Περιοδικό προς τη Νίκη)

Πολλοὶ μιλοῦν γιὰ ἐχθροὺς καὶ τοὺς κατονομάζουν. Ἕνας εἶναι ὁ ἐχθρός μας καὶ αὐτὸς εἶναι ὁ ἑαυτός μας. Δὲν κινδυνεύουμε ἀπὸ τοὺς ἄλλους οὔτε ἀπὸ τοὺς «κακούς» οὔτε ἀπὸ τοὺς ἰσχυρούς. Κινδυνεύουμε μόνο ἀπὸ τὸν ἑαυτό μας. Δὲν εἶναι ἀπειλὴ τὸ νὰ νικήσουνε οἱ ἄλλοι. Ἀπειλὴ εἶναι τὸ νὰ ἡττηθοῦμε μόνοι μας. Γι’ αὐτὸ καὶ ἐλπίζουμε ὅτι ἡ παροῦσα κρίση κρύβει στὰ σπλάγχνα της μιὰ μοναδικὴ εὐκαιρία. Τὴν εὐκαιρία τῆς ἀφύπνισης καὶ τῆς ἐπιστροφῆς ὅλων μας σὲ αὐτὰ ποὺ εἴχαμε καὶ χάσαμε, σὲ αὐτὰ ποὺ ἀποτελοῦν τὴ μητρικὴ γλῶσσα τοῦ λαοῦ μας καὶ ποὺ τὴν ἀντικαταστήσαμε (Νικολάου Μεσογαίας).

Πᾶσα γραφή θεόπνευστος καί ὠφέλιμος πρός διδασκαλίαν, πρός ἔλεγχον, πρός ἐπανόρθωσιν, πρός παιδεία τήν ἐν δικαιοσύνῃ· ἵνα ἄρτιος ᾖ ὁ τοῦ Θεοῦ ἄνθρωπος: όλη η γραφή έχει εμπνευσθεί από τον Θεό και έχει συγγραφεί με τον άμεσο φωτισμό και καθοδήγηση του αγίου Πνεύματος. Γι' αυτό είναι ωφέλιμη να διδάσκει την αλήθεια, να ελέγχει τις πλάνες και παρεκτροπές, να διορθώνει τους αμαρτάνοντες, να παιδαγωγεί στην αρετή (Β Τιμ. γ, 16). 

Ὅς φυλάσσει τό στόμα αυτοῦ καί τήν γλῶσσαν, διατηρεῖ ἐκ θλίψεως τήν ψυχήν αὐτοῦ: όποιος προσέχει το στόμα και τη γλώσσα του ώστε να λέει τα πρέποντα, γλιτώνει την ψυχή του από πολλές στενοχώριες (Παροιμίες κα, 23).

Αν οι κοσμικοί άνθρωπο πάνε στη κόλαση από τις καταχρήσεις, οι πνευματικοί άνθρωποι θα πάνε από τις κατακρίσεις... Για κανέναν δεν μπορούμε να πούμε ότι θα πάει στην κόλαση. Ο Θεός δεν ξέρουμε πώς εργάζεται. Τα κρίματα του Θεού είναι άβυσσός. Κανέναν να μη καταδικάζουμε, γιατί έτσι παίρνουμε την κρίση από τα χέρια του Θεού. Πάμε να γίνουμε Θεοί. Αν μας ρωτήσει ο Χριστός την ημέρα της Κρίσεως, ας πούμε τη γνώμη μας (άγιος Παΐσιος). 

Οὐδέν οὕτω παροργίζει τόν Θεόν, ὥς τό καταλαλεῖν ἤ κατακρίνειν ἤ ἐξουδενεῖν τόν πλησίον: δεν υπάρχει τίποτα που να προκαλεί την οργή του Θεού όσο η συκοφαντία, η κατάκριση και η περιφρόνηση (ταπείνωση) του πλησίον (αββάς Δωρόθεος). 

Δεν πρέπει να λυπόμαστε, όταν παθαίνουμε κάτι κακό, μα όταν εμείς κάνουμε κάτι κακό (Ιωάννου Χρυσοστόμου).
Ἀπό λύπης ἐκβαίνει θάνατος, καί λύπη καρδίας κάμψει ἰσχύν: πρέπει να συγκρατείς τη λύπη σου, διότι από την άμετρη και συγκράτητη λύπη επέρχεται ως συνέπεια θάνατος, και η λύπη της καρδιάς θα κάμψει και θα λυγίσει τη δύναμή σου (Σοφ. Σειρ. λη, 18). 

Τῇ σπουδῇ μή ὀκνηροί: μην είσθε δυσκίνητοι και οκνηροί στην προθυμία και στον ζήλο για κάθε θεάρεστο έργο (Προς Ρωμαίους ιβ, 11). 
Αὐλός καί ψαλτήριον ἡδύνουσι μέλι καί ὑπέρ άμφότερα γλῶσσα ἡδεῖα: η φλογέρα και το ψαλτήρι που παίζονται με τα χέρια παράγουν ήχους γλυκούς σαν το μέλι, παραπάνω όμως και απ' αυτά τα δυο, περισσότερο θελκτική είναι η γλυκιά γλώσσα, δηλαδή τα λόγια μας (Σοφία Σειράχ, μ, 21).

Στην επικοινωνία μας με τα παιδιά δεν πρέπει να είμαστε βιαστικοί. Πολλές φορές τα παιδιά θέλουν να πουν κάτι βαθύτερο που τα απασχολεί, αλλά διστάζουν. Είναι βοηθητικό να δημιουργήσουμε πρόωρα ένα κλίμα εμπιστοσύνης, να αντιληφθούν ότι τα αντιμετωπίζουμε χωρίς βιασύνη, ότι έχουμε διάθεση να τ' ακούσουμε. Διαφορετικά, κλείνονται στον εαυτό τους και με πόνο βαθύ και απογοήτευση διαπιστώνουν: "Δεν γίνεται τίποτε. Δεν μπορείς να μιλήσεις στον μπαμπά. Δεν δείχνει εμπιστοσύνη. Μπορεί να είναι πολύ καλός στη δουλειά του. Δεν μας στερεί τίποτε. Κοντά του τα έχουμε όλα. Όχι όμως εκείνον...." (Περιοδικό ο Σωτήρ). 

Για τα παιδιά η χαρά είναι πιο απαραίτητη κι από το φαγητό. Το φαγητό αναπτύσσει το σώμα τους, η χαρά είναι ανάγκη της ψυχής τους. Από τις πρώτες κιόλας εβδομάδες μετά τη γέννησή τους, τα βρέφη αρχίζουν να γελούν. Είναι φανερό ότι τότε βρίσκονται στην καλύτερη ώρα τους. Και είναι για τους γονείς χαρά και ανακούφιση το γέλιο των μικρών τους. Καθώς η ηλικία προχωρεί, η ανάγκη να είναι χαρούμενα τα παιδιά είναι πρφανής. Αγαπούν πιο πολύ τους χαρούμενους φίλους, τους χαρούμενους δασκάλους, τους χαρούμενους συγγενείς. τρέχουν σ' αυτούς με τους οποίους θα παίξουν, θα γελάσουν και θα χαρούν (Περιοδικό Σωτήρ).

Το δώρο της ελπίδας το οποίο μας χάρισε ο Θεός είναι η άγκυρα "ἡ ἀσφαλής καί βεβαία". Ας κλυδωνίζεται το σκάφος της επίγειας ζωής μας. Ας μας συναντούν οι θύελλες των δεινών και ας μας δέρνουν οι καταιγίδες των συμφορών. Πλοίο που κυβερνήτης είναι ο Ιησούς Χριστός δεν φοβάται μήπως ναυαγήσει (Κυριακοδρόμιο, τόμος 4ος, σελ 126, εκδόσεις Σωτήρ).

Γρηγορεῖτε, στήκετε ἐν τῇ πίστει, ἀνδρίζεσθε, κραταιοῦσθε. Πάντα ὐμῶν ἐν ἀγάπῃ γινέσθω: προσέχετε σαν άγρυπνοι φρουροί. Μένετε στερεοί και όρθιοι στην πίστη. Να αγνωνίζεσθε σαν άντρες γενναίοι. Πάρτε δύναμη και θάρρος· όλα όσα κάνετε ας γίνονται με αγάπη (Α, Κορ. ιστ, 13-14). 

Η μεταλλαγή των ανθρωπίνων σχέσεων από αγαπητική κοινωνία σε εγωιστική εκμετάλλευση του πλησίον έχει γίνει η νόσος που καταστρέφει οικογένειες και κοινότητες. Η σύγχρονη προσπάθεια της Παγκόσμιας Κοινότητας εξαντλείται στην βελτίωση των τόπων, εξ' απόψεως οικονομικής και οικολογικής. Η Παγκόσμια Κοινότητα διέρχεται βαθιά κρίση, αφού ψάχνει τη ζωή εκτός της ζωής (Μητροπολίτης Γλυφάδας κ.κ. Παύλος).

Η πράξη του Ιούδα δεν ήταν τυχαία ούτε πράξη ανάγκης. Βεβαίως εκπληρώθηκε η βουλή του Θεού και με αυτή την προδοσία του, χωρίς όμως να καταλυθεί η ελευθερία του και η ευθύνη του, ούτε να ελαφρωθεί η ενοχή του. Αν και ο Θεός δεν εμποδίζεται από τις αμαρτίες των ανθρώπων για υπηρέτηση των σχεδίων Του, δεν ελαφρώνει αυτό την ενοχή των αμαρτωλών και τις συνέπειές της (Π. Ν. Τρεμπέλα, Υπόμνημα εις το Κατά Μάρκον, εκδόσεις Σωτήρ)

Σάββατο βράδυ, Κυριακή ταχιά, μεγάλη σκὀλη κι οι Χριστιανοί στην Εκκλησιά θα συναχτούμε όλοι (Ανθή Λιβάνη). 
Κάθε κίνηση, κάθε εκδήλωση, κάθε πράξη θυσιαστικής αγάπης ζεσταίνει πρώτα τη δική μας καρδιά. Ό, τι νομίζουμε ότι θυσιάζουμε, αυτό μας δίνει ζωή (Περιοδικό Προς τη Νίκη). 
Όποιος  αγαπάει  λίγο, δίνει λίγο, όποιος αγαπάει περισσότερο δίνει περισσότερο κι όποιος αγαπάει πάρα πολύ τι έχει αντάξιο να δώσει; Δίνει τον εαυτό του. (Γέρων Πορφύριος). 

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα! 

  

Η ιερή μορφή του Ιησού και ο Άγιος Γεώργιος

«....Μεγαλειότατε Καίσαρα,

Άκουσα ότι επιθυμείς να μάθεις αυτά που σου γράφω για κάποιον άνθρωπο που είναι πολύ ενάρετος και ονομάζεται Ιησούς Χριστός, τον οποίο ο Λαός θεωρούσε προφήτη, οι μαθητές Του όμως Τον θεωρούσαν Θεό κι έλεγαν ότι είναι Υιός του Θεού, Δημιουργός του ουρανού και της γης και όλων, και ότι βρίσκεται παντού. Είναι αλήθεια, Καίσαρα, ότι ακούγονται κάθε μέρα θαυμάσια πράγματα για τον άνθρωπο αυτό. Ανασταίνει νεκρούς και θεραπεύει αρρώστους, με μια Του λέξη.

Είναι άνδρας μετρίου αναστήματος, όμορφος στην όψη και αρχοντικός, ιδιαίτερα το πρόσωπό Του, ώστε όσοι Τον κοιτούν, τους προκαλεί αγάπη και σεβασμό. Τα μαλλιά Του, που έχουν χρώμα ώριμου καρυδιού(καστανά), φθάνουν ως τα αυτιά Του και πίσω μέχρι τους ώμους, ενώ είναι λαμπερά και διαχωρίζονται (χωρίζονται στη μέση) κατά το έθιμο των Ναζωραίων. Το μέτωπό Του είναι καθαρό και γαλήνιο, το πρόσωπό Του χωρίς σημάδια και ρυτίδες.

Η μύτη και τα χείλη Του είναι κανονικότατα. Τα γένια Του είναι πυκνά, καστανά και μακριά, που χωρίζουν στη μέση. Το βλέμμα Του είναι σοβαρό και προκαλεί σεβασμό, είναι δε δυνατό σαν ακτίνατου ήλιου (έχει δύναμη σαν μια ηλιαχτίδα). Όταν είναι αυστηρός, κανείς δεν μπορεί να Τον ατενίσει και όταν μαλώνει κάποιον, κλαίει...Τα χέρια και τα μπράτσα Του είναι όμορφα. Όταν συνομιλεί, τους ικανοποιεί όλους. Δεν εμφανίζεται συχνά, αλλά όταν αυτό συμβαίνει είναι μετριόφρων και έχει το ωραιότερο παράστημα του κόσμου. Είναι ωραίος, όπως και η μητέρα Του, η οποία είναι η ωραιότερη γυναίκα από όσες ποτέ φάνηκαν στα μέρη αυτά.

Εάν όμως η Μεγαλειότητά σου, Καίσαρα, θέλει να Τον δει, όπως μου είχες γράψει, πες το μου για να σου τον στείλω αμέσως. Αν και ποτέ δεν έκανε σπουδές, ξέρει όμως κάθε επιστήμη. Περπατάει ξυπόλητος και ασκεπής. Πολλοί σαν Τον βλέπουν γελάνε, αλλά όταν στέκονται μπροστά Του τρέμουν και Τον θαυμάζουν. Λένε ότι ποτέ ξανά δεν έχει εμφανιστεί στα μέρη αυτά άνθρωπος σαν κι Αυτόν.

Επίσης λένε οι Εβραίοι ότι ποτέ δεν δόθηκαν συμβουλές ούτε κηρύχθηκε διδασκαλία σαν τη δική Του, πολλοί δε από τους Ιουδαίους Τον θεωρούν Θεό. Άλλοι πάλι λένε ότι είναι εχθρός του Καίσαρα. Λένε επίσης ότι Αυτός ποτέ δεν δυσαρέστησε κάποιον, αλλά αντίθετα πάντα έκανε το καλό. Όλοι όσοι Τον γνωρίζουν λένε ότι τους ευεργέτησε. Παρόλα αυτά Καίσαρα είμαι πρόθυμος να υπακούσω στην Μεγαλειότητά σου και ότι με διατάξεις θα το κάνω ».

Ιερουσαλήμ

Ινδικτίωνος 7, σελήνης 11

ΠΟΥΛΒΙΟΣ ΛΕΝΤΟΥΛΟΣ

Διοικητής της Ιουδαίας

(Η μορφή του Ιησού, Μεταφρασμένη Επιστολή του Πουβλίου Λεντούλου, προκατόχου του Ποντίου Πιλάτου, προς τον αυτοκράτορα Τιβέριο, βιβλιοθήκη Τσεγαρίων, Ρώμη)

Ο Άγιος Γεώργιος γνώρισε την πίστη στον αληθινό Θεό από τη μητέρα του. Ως αξιωματικός του στρατού αρνείται να συλλάβει και να κακομεταχειρισθεί χριστιανούς. Ομολογεί την πίστη του και γι’ αυτό βασανίζεται φρικτά. Θεραπεύεται θαυματουργικά από το Θεό και το γεγονός αυτό κάνει χριστιανή την Αλεξάνδρα,  σύζυγο του αυτοκράτορα Διοκλητιανού. Με χαρά προχωρεί προς το μαρτύριο. Ο Άγιος Γεώργιος με την αγάπη στο Χριστό και την υπομονή του, βγαίνει νικητής από τα βασανιστήρια, οδηγεί άλλους στο Χριστό και φθάνει με χαρά στο μαρτύριο.
(Θρησκευτικά Γ Δημοτικού) 

Αλλ' είθε ν’ ανατείλη ταχύτερον, Άη μου Γιώργη, η ευλογητή εκείνη ημέρα της αναστάσεως του Γένους και έθνος τοσούτον έχον περικείμενον νέφος μαρτύρων, τοσούτους μετά σου πρέσβεις προς Θεόν, εκ του αίματός του και εκ των σπλάχνων του, δεν μέλλει ποτέ να εγκαταλειφθή υπό του Θεού των πατέρων του. Είθε ν’ ανατείλη η ημέρα εκείνη, ως τάχιστα, λεβέντη μου αστραπόμορφε και πρώτε καβαλάρη, Άη μου Γιώργη, είθε! (Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης)

Καλημέρα σας! Χριστός Ανέστη! 

Καλή και ευλογημένη εβδομάδα, δημιουργικός και χαρούμενος ο μήνας Μάιος! 

Αναστάσιμες ευχές αγάπης σε κάθε Ορθόδοξη καρδιά!

Χρόνια πολλά σε όσες και όσους γιορτάζουν!

 

Πορεία αγάπης προς τη Μεγάλη εβδομάδα

Κύριε, δεν ξέρω τι να ζητιανέψω από Εσένα. Μόνο Εσύ γνωρίζεις τι μου χρειάζεται. Συ με αγαπάς περισσότερο από όσο εγώ ξέρω να αγαπώ τον εαυτό μου. Πατέρα δώσε στον δούλο Σου εκείνο που ούτε να ζητήσω δεν μπορώ (Φιλαρέτου Μόσχας). 

Δέσποτα Κύριε Ιησού Χριστέ, Σύ που έκλαψες για το φίλο Σου Λάζαρο και τα μάτια Σου έσταξαν δάκρυα λύπης και συμπάθειας, δέξου τα δάκρυα της πικρίας μου. Με τα πάθη Σου θεράπευσε τα πάθη μου. Με τα τραύματά Σου γιάτρεψε τα τραύματά μου. 

Με το Άγιο αίμα Σου άγνισε το αίμα μου και η ευωδία του ζωοποιού Σου σώματος ας μοσχομυρίσει και το δικό μου σώμα. Η χολή, που Σε πότισαν, ας γλυκάνει την ψυχή μου απ΄ τις πικρίες, που με πότισε ο αντίδικος. Το σώμα Σου, που το τάνυσαν πάνω στο Σταυρό, ας ανεβάσει σε Σένα το νου μου, που τον τράβηξαν κάτω οι δαίμονες. 

Σταύρωση Κυρίου

Το κεφάλι Σου, που έγειρε πάνω στο Σταυρό, ας υψώσει το δικό μου κεφάλι, που το ταπείνωσε ο εχθρός. Τα Πανάγια χέρια Σου, που καρφώθηκαν από τους απίστους στο Σταυρό, ας με τραβήξουν απ΄ τον γκρεμό του χαμού, όπως υποσχέθηκε το Πανάγιο Σου στόμα. Το πρόσωπό Σου, που δέχθηκε χτυπήματα και φτυσίματα από τους καταραμένους, ας ομορφύνει το πρόσωπό μου, που το ασχήμυναν οι ανομίες μου. 

Η ψυχή Σου, που απ΄το Σταυρό την παρέδωσες στον Πατέρα Σου, ας με οδηγήσει στη Χάρη Σου. Δεν έχω καρδιά έμπονη για αναζήτησή Σου. Δεν έχω μετάνοια, ούτε κατάνυξη, πράγματα που φέρνουν τα παιδιά στην κληρονομιά τους. Δεν έχω, Κύριε, δάκρυ ικετευτικό. Σκοτίστηκε ο νους μου με τα βιοτικά και υλικά, και δεν έχει τη δύναμη να σε δει με πόνο και συμπάθεια.

Πάγωσε η καρδιά μου απ΄το πλήθος των πειρασμών και δεν μπορεί να ζεσταθεί με τα δάκρυα της αγάπης για Σένα. Αλλά Σύ, Κύριε Ιησού Χριστέ, ο θησαυρός των αγαθών, δώρησέ μου ολοκληρωμένη μετάνοια και καρδιά έμπονη για να βγω και να Σ΄αναζητήσω μ΄όλη μου την ψυχή, γιατί, χωρίς Εσένα, είμαι ξένος κάθε καλού. Χάρισέ μου, λοιπόν, Αγαθέ, την Χάρη Σου. Ο Πατέρας Σου... ας ξανακαινουργώσει μέσα μου την Εικόνα Σου. 

Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός

Σε εγκατέλειψα - μή μ΄εγκαταλείψεις. Μακρύνθηκα από Σένα - βγες να μ΄αναζητήσεις, να με βρεις και να με ξαναβάλεις στο κοπάδι των λογικών Σου προβάτων, και να με θρέψεις, μαζί μ΄αυτά, με τη χλόη των Θείων Σου μυστηρίων, των οποίων τόπος είναι η καθαρή καρδιά, στην οποία παρουσιάζεται και η έλλαμψη των αποκαλύψεών Σου, που είναι παρηγοριά κι αναψυχή γι΄αυτούς που κοπίασαν για Σένα με θλίψεις και ποικίλα βάσανα. Μακάρι ν΄αξιωθούμε κι εμείς να δούμε αυτή την έλλαμψη, με τη Χάρη και τη φιλανθρωπία Σου, Κύριε Ιησού Χριστέ, τώρα και πάντοτε και στους αιώνες των αιώνων. Αμήν. (Άγιος Ισαάκ ο Σύρος) 

Θεέ μου, λυπήσου με τὸν ἁμαρτωλό, ποὺ δὲν ἔκανα κανένα καλὸ μπροστά Σου. Γλύτωσέ με ἀπὸ τὸν πονηρὸ καὶ ἀξίωσέ με ἀκατάκριτα ν᾿ ἀνοίγω τὸ ἀνάξιο στόμα μου καὶ ν᾿ ἀνυμνῶ τὸ Πανάγιο ὄνομά Σου, τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Συγχώρησέ μου, Κύριε, κάθε τῆς καρδιᾶς μου ἄτοπη ἐπιθυμία, σὺ ποὺ ξέρεις καλὰ τὶς καρδιὲς τῶν ἀνθρώπων. Συγχώρησέ με ποὺ ἔρχομαι ἀνάξια κοντά Σου, γιατὶ σὲ πόθησα καὶ σὲ ποθῶ. Συγχώρησέ με τὸν ἁμαρτωλό, τὸν πονηρό, τὸν ψεύτη, τὸν ἀνυπόμονο, τὸν λιγόψυχο, τὸν ἀμελῆ στὶς θεῖες ἐντολές Σου, ἐμένα ποὺ ἁμάρτησα στὴ γῆ καὶ στὴ θάλασσα καὶ σὲ κάθε τόπο. 

Προσευχή στον Κύριο

Μπροστὰ στὰ ἀλάθητα μάτια Σου δὲν ἔπαψα νὰ ἐργάζομαι τὸ πονηρό, διότι ὁ πονηρὸς δὲν ἔπαψε νὰ μὲ μπλέκει στὰ δίχτυά του μὲ γαστριμαργίες καὶ ἡδονὲς καὶ πονηρὲς ἐπιθυμίες, μὲ δόλους καὶ κενοδοξίες καὶ βλασφημίες. Ἀλλὰ σύ, Κύριε, ποὺ εἶσαι ὁ μόνος ἐλεήμων καὶ πανάγαθος, βοήθησέ με καὶ σῶσε με ὅπως ἔσωσες τὸν ἄσωτο, τὸν τελώνη, τὴν πόρνη καὶ τὸν λῃστή. 

Ναί, φιλάνθρωπε Δέσποτα, μὴ μὲ ἀποστραφεῖς τὸν ἁμαρτωλὸ καὶ ἀχρεῖο, μὲ τὶς πρεσβεῖες τῆς Παναγίας Δέσποινας, καὶ ὅλων τῶν ἁγίων, διότι εἶσαι εὐλογητὸς στοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων. Ἀμήν. (Όσιος Μακάριος ο Αιγύπτιος).
"Ω θεία Αγάπη, ελθέ ικετεύω εξ όλης ψυχής μου και μέσης καρδίας…Και έρωτα θείον, ω θεία Αγάπη, Θερμώς ικετεύω τω δούλω Σου δός μοι" (Νεκταρίου Πενταπόλεως).

Μας έδειξες, Κύριε, τη μεγάλη και δυνατή αγάπη Σου, παραδίνοντας στο θάνατο τον Υιό Σου, για τη σωτηρία μας. Γι' αυτό, ευχαριστούντες, κραυγάζομε: δόξα στη δύναμη της αγάπης Σου, Κύριε! (Ιωάννης Δαμασκηνός)

Σ’ ευχαριστώ, που έγινες ένα πνεύμα μαζί μου ασυγχύτως, ατρέπτως κι αναλλοιώτως, Θεέ του παντός, κι έγινες για χάρη μου τα πάντα σε όλα: Τροφή ανεκλάλητη που ποτέ δεν τελειώνει, που ξεχύνεται ακατάπαυστα από της ψυχής μου τα χείλη και πλούσια αναβλύζει απ’ την πηγή της καρδιάς μου. Ένδυμα, που αστράφτει και καταφλέγει τους δαίμονες. Κάθαρση, που με πλένεις με τ’ άφθαρτα κι’ άγια δάκρυα που η παρουσία σου χαρίζει σ’ όσους επισκεφθείς.

Σ’ ευχαριστώ, γιατί για χάρη μου έγινες ανέσπερο φως και ήλιος αβασίλευτος, που δεν έχεις πού να κρυφτείς, αφού γεμίζεις με τη δόξα σου τα σύμπαντα. Ποτέ δεν κρύφτηκες από κανένα αλλ’ εμείς κρυβόμαστε πάντοτε από σένα, μη θέλοντας ναρθούμε κοντά σου. Μα πού να κρυφτείς αφού πουθενά δεν υπάρχει τόπος για την κατάπαυσή σου; Και γιατί να κρυφτείς εσύ που δεν αποστρέφεσαι κανένα ούτε κανένα ντρέπεσαι; 

Και τώρα, σε ικετεύω, Δέσποτά μου, έλα να στήσεις τη σκηνή σου στην καρδιά μου, να κατοικήσεις και να μείνεις εντός μου αχώριστος κι ενωμένος μέχρι τέλους με μένα τον δούλο σου, αγαθέ, για να βρεθώ κι’ εγώ στην έξοδό μου κι έπειτα απ’ αυτήν στους αιώνες κοντά σου Αγαπημένε, και να βασιλέψω μαζί σου Θεέ του παντός! (Αγίου Συμεών του νέου Θεολόγου)

Ας υμνήσομε σήμερα την ταφή του Μονογενούς, την Ανάσταση του Νικητή, τη χαρά του κόσμου, τη ζωή των λαών (Ιω. 16, 20. Λουκ. 2, 10). Ας υμνήσομε σήμερα αυτόν που φόρεσε την αμαρτία (Β' Κορ 5, 21). Ας ευφημήσομε σήμερα τον Θεό Λόγο, που ντρόπιασε τη σοφία του κόσμου (Α' Κορ. 1, 20), επιβεβαίωσε την αναγγελία των προφητών, συγκέντρωσε την ομάδα των αποστόλων, διάδωσε την κλήση της Εκκλησίας και τη χάρη του Πνεύματος. Γιατί να, εμείς που κάποτε ήμαστε ξένοι από την επίγνωση του Θεού (Εφ. 2, 13.19), γνωρίσαμε το Θεό και εκπληρώθηκε ό,τι έχει γραφεί: «θα θυμηθούν και θα στραφούν στον Κύριο όλα τα πέρατα της γης και θα πέσουν να τον προσκυνήσουν όλες οι φυλές των λαών» (Ψαλμ. 21, 28).(Γρηγορίου Νύσσης). 

Καλημέρα σας! Ευλογημένη αγία Μεγάλη εβδομάδα!

Καλή πορεία προς την ανάταση των ψυχών μας!!!! 

Αναστάσιμες ευχές σε όλους κι όλες σας! 

“Ω θεία Αγάπη, ελθέ ικετεύω
εξ όλης ψυχής μου και μέσης καρδίας…
Και έρωτα θείον, ω θεία Αγάπη,
Θερμώς ικετεύω τω δούλω Σου δός μοι.
- See more at: http://www.monastiriaka.gr/proseyxi-tou-agiou-nektariou-n-43537.html#sthash.qd6Rokbq.dpuf

Η καταιγίδα του θυμού μέρος 2ο (τελευταίο)

Σοῦ προκαλεῖ ταραχὴ ἡ κατηγόρια τῆς φτώχιας; Θυμήσου ὅτι «γυμνὸς ἦρθες στὸν κόσμο τοῦτο, γυμνὸς καὶ πάλι θὰ φύγεις» (πρβλ. Ἰὼβ 1:21). Ποιὸς ὅμως εἶναι φτωχότερος ἀπὸ τὸ γυμνό; Ποιός, ἄλλωστε, ὁδηγήθηκε ποτὲ στὴ φυλακὴ γιὰ τὴ φτώχειά του; Δὲν εἶναι ντροπὴ ἡ φτώχεια. Ντροπὴ εἶναι νὰ μὴν ὑποφέρεις μὲ ἀξιοπρέπεια τὴ φτώχεια. Θυμήσου ὅτι ὁ Κύριος «ἦταν πλούσιος κι ἔγινε γιὰ χάρη μας φτωχός» ( Β΄ Κορ. 8:9).

Ἀλλὰ κι ἂν ὁ ἀντίπαλός σου σὲ ἀποκαλέσει ἀνόητο καὶ ἀγράμματο, θυμήσου τὶς βρισιὲς τῶν Ἰουδαίων ἐναντίον τῆς ἀληθινῆς Σοφίας: «Εἶσαι Σαμαρείτης καὶ δαιμονισμένος» (Ἰω. 8:48). Ἂν ὀργιστεῖς, θὰ ἐπιβεβαιώσεις τὶς βρισιές. Γιατί τί ὑπάρχει πιὸ ἀνόητο ἀπὸ τὴν ὀργή; Ἂν ὅμως δὲν ὀργιστεῖς, θὰ ντροπιάσεις αὐτὸν ποὺ σὲ βρίζει, δείχνοντας ἔμπρακτα τὴ σωφροσύνη σου.

Σὲ ράπισε ὁ ἀντίπαλος; Σκέψου ὅτι καὶ τὸν Κύριο ράπισαν. Σ’ ἔφτυσε; Σκέψου ὅτι καὶ τὸν Κύριό μας ἔφτυσαν. Καὶ μάλιστα «δὲν ἔκρυψε τὸ πρόσωπό Του γιὰ ν’ ἀποφύγει τὸν ἐξευτελισμὸ ἀπὸ τὰ φτυσίματα» (πρβλ. Ἡσ. 50:6). Συκοφαντήθηκες; Τὸ ἴδιο ἔπαθε κι ὁ Κύριος. Σοῦ ξέσκισαν τὰ ροῦχα; Ἀφαίρεσαν καὶ τοῦ Κυρίου τὰ ἐνδύματα οἱ στρατιῶτες καὶ τὰ μοίρασαν μεταξύ τους. (Ἰω. 19:24). Ἐσὺ ὅμως δὲν καταδικάστηκες ἀκόμα. Οὔτε σταυρώθηκες. Πολλά σοῦ λείπουν γιὰ νὰ μιμηθεῖς τὸν Κύριο. 

Ἡ φλόγα τῆς ὀργῆς θὰ ὑποχωρήσει μὲ τὶς σκέψεις αὐτές. Παρόμοιες προετοιμασίες καὶ προδιαθέσεις ἐπαναφέρουν τὴ γαλήνη στὸ νοῦ καὶ ἀφαιροῦν τὰ ἄτακτα σκιρτήματα τῆς καρδιᾷς. Αὐτὸ σημαίνουν καὶ τὰ λόγια τοῦ Δαβίδ: «Προετοιμάσθηκα καὶ δὲν κλονίσθηκα». (Ψαλμ. 118:60). 

Ἡ μνήμη τῶν παραδειγμάτων τῶν μακαρίων ἀνδρῶν τῆς Ἁγίας Γραφῆς ἀναχαιτίζει τὸ μανιακὸ ξέσπασμα τῆς ὀργῆς. Πὼς π.χ. ὁ μέγας Δαβὶδ ἀνέχθηκε μὲ πραότητα τὶς προσβολὲς τοῦ Σεμεΐ! …Δὲν κυριεύθηκε ἀπὸ τὴν ὀργή, ἀλλὰ ὕψωσε στὸ Θεὸ τὴ σκέψη του καὶ στοχάστηκε: 
« Ὁ Κύριος τοῦ εἶπε νὰ μὲ καταριέται» (Β΄ Βασ. 16:10). Ἔτσι, ἐνῶ ἄκουγε νὰ τὸν βρίζει φονιὰ καὶ παράνομο, δὲν ὀργιζόταν ἐναντίον του, ἀλλὰ ταπείνωνε τὸν ἑαυτὸ του θεωρώντας ἀληθινὴ τὴν προσβολή.

Δυὸ λοιπὸν πράγματα κι ἐσὺ ν’ ἀποφεύγεις: Νὰ μὴ θεωρεῖς τὸν ἑαυτό σου ἄξιο γιὰ ἐπαίνους καὶ νὰ μὴ νομίζεις κανέναν κατώτερό σου. Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ ποτὲ δὲν θ’ ἀνάψει μέσα σου ὁ θυμὸς γιὰ τὶς προσβολὲς πού σοῦ γίνονται.

Κάθε φορά, ἄλλωστε, ποὺ ὀργίζεσαι ἐναντίον τοῦ ἀδελφοῦ σου, κάνεις μιὰ μεγάλη ἀδικία. Γιατί ἄλλος εἶναι στὴν πραγματικότητα ἐκεῖνος πού σοῦ προκαλεῖ τό θυμό. Ἔτσι μοιάζεις μὲ τὸ σκύλο ποὺ δαγκώνει τὴν πέτρα, ἐνῶ δὲν πειράζει αὐτὸν ποὺ τοῦ τὴν ἔριξε. Τὸ θυμό σου νὰ τὸν στρέφεις ἐναντίον τοῦ ἀνθρωποκτόνου διαβόλου, ποὺ εἶναι ὁ πατέρας τοῦ ψεύδους καὶ ὁ πρόξενος κάθε ἁμαρτίας. Νὰ εἶσαι ὅμως σπλαχνικὸς μὲ τὸν ἀδελφό σου, γιατί, ἂν συνεχίσει ν’ ἁμαρτάνει, θὰ παραδοθεῖ στὸ αἰώνιο πῦρ μαζὶ μὲ τὸ διάβολο.

Ὅπως διαφέρουν οἱ λέξεις θυμὸς καὶ ὀργή, ἔτσι διαφέρουν καὶ οἱ σημασίες τους. Θυμὸς εἶναι μιὰ ἔντονη ἔξαψη κι ἕνα ξέσπασμα τοῦ πάθους. Ἐνῶ ὀργὴ εἶναι μιὰ μόνιμη λύπη καὶ μιὰ διαρκὴς τάση γιὰ ἐκδίκηση, σὰν νὰ φλέγεται ἡ ψυχὴ ἀπὸ τὸν πόθο ν’ ἀνταποδώσει τὸ κακό. Οἱ ἄνθρωποι ἁμαρτάνουν καὶ μὲ τὶς δυὸ καταστάσεις. Ἄλλοτε ὁρμοῦν ἀπερίσκεπτα νὰ χτυπήσουν ὅσους τοὺς προκάλεσαν, καὶ ἄλλοτε καιροφυλακτοῦν δόλια νὰ ἐκδικηθοῦν ὅσους τούς λύπησαν. Ἐμεῖς καὶ τὰ δυὸ πρέπει νὰ τ’ ἀποφεύγουμε.

Πῶς μποροῦμε νὰ δαμάσουμε τὸ πάθος αὐτό; Ἂν προηγουμένως ἀσκηθοῦμε στὴν ταπεινοφροσύνη, ποὺ ὁ Κύριος δίδαξε καὶ μὲ τὰ λόγια καὶ μὲ τὰ ἔργα. Μὲ τὰ λόγια εἶπε: «Ὅποιος θέλει νὰ εἶναι ὁ πρῶτος, θὰ πρέπει νὰ γίνει ὁ τελευταῖος ἀπ’ ὅλους» (Μάρκ. 9:35). 

Ἀλλὰ καὶ ἔμπρακτα δίδαξε τὴν πραότητα, ὅταν ἤρεμα ἀνέχθηκε τὸ ράπισμα τοῦ δούλου. Ὁ Δεσπότης καὶ Δημιουργὸς τ’ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς, Αὐτὸς ποὺ προσκυνεῖται ἀπ’ ὁλόκληρη τὴν ὁρατὴ καὶ ἀόρατη κτίση, Αὐτὸς ποὺ «συγκρατεῖ τὸ σύμπαν μὲ τὴ δύναμη τοῦ λόγου Του» (Ἑβρ. 1:3), δὲν ἐπιτρέπει ν’ ἀνοίξει ἡ γῆ καὶ νὰ καταπιεῖ ζωντανὸ τὸν ἀσεβή δοῦλο οὔτε τὸν στέλνει στὸν ἅδη, ἀλλὰ τὸν νουθετεῖ καὶ τὸν διδάσκει: «Ἂν εἶπα κάτι κακό, πὲς ποιό ἦταν αὐτό· ἂν ὅμως μίλησα σωστά, γιατί μὲ χτυπᾶς;» (Ἰω. 18:33).

Ἂν συνηθίσεις νὰ εἶσαι πάντοτε ὁ ἔσχατος, σύμφωνα μὲ τὴν ἐντολὴ τοῦ Κυρίου, ὑπάρχει περίπτωση ν’ ἀγανακτήσεις στὶς ἄδικες κατηγορίες; Ὅταν σὲ βρίζει ἕνα μικρὸ παιδί, θεώρησε τά λόγια του σὰν ἀφορμὴ γιὰ γέλιο. 

Ἀλλὰ κι ὅταν κανεὶς μεγάλος κυριευθεῖ ἀπὸ μανία καὶ ξεστομίζει ἀτιμωτικὰ λόγια, νὰ τὸν θεωρεῖς ἄξιο συμπάθειας μᾶλλον παρὰ μίσους. Δὲν εἶναι τὰ λόγια πού μᾶς λυποῦν. Εἶναι ἡ ὑπεροψία μας ἀπέναντι στὸν ὑβριστὴ καὶ ἡ μεγάλη ἰδέα ποὺ ἔχουμε γιὰ τὸν ἑαυτό μας. Ἂν λοιπὸν ἀφαιρέσεις ἀπὸ μέσα σου αὐτὰ τὰ δύο, τότε τὰ λόγια μόνα τους εἶναι ἕνας κούφιος θόρυβος.

«Πάψε νὰ ὀργίζεσαι καὶ ἄφησε τὸ θυμό σου» (Ψαλμ. 36:8), ὥστε νὰ γλυτώσεις τὴν ὀργὴ ποὺ ἐκδηλώνεται «ἀπὸ τὸν οὐρανό, γιὰ νὰ τιμωρήσει κάθε ἀσέβεια καὶ ἀδικία τῶν ἀνθρώπων» (Ρωμ. 1:18). Ἂν μὲ τὴ σύνεση μπορέσεις νὰ κόψεις τὴν πικρὴ ρίζα τοῦ θυμοῦ, θὰ ξεριζώσεις μαζί της πολλὰ ἄλλα πάθη. Γιατί ἡ δολιότητα, ἡ ὑποψία, ἡ θρασύτητα, ἡ ἀπιστία, ἡ κακοήθεια, ἡ ἐπιβουλὴ καὶ ὅλα τὰ συγγενικὰ πάθη εἶναι γεννήματα αὐτῆς τῆς κακίας.

Ἂς μὴν κρύβουμε μέσα μας ἕνα τόσο μεγάλο κακό. Εἶναι ἀρρώστια τῆς ψυχῆς, σκοτείνιασμα τοῦ νοῦ, ἀποξένωση ἀπὸ τὸ Θεό, αἰτία φιλονικίας, ἀφορμὴ συμφορᾶς, πονηρὸ δαιμόνιο ποὺ κυριαρχεῖ στὴν ψυχὴ καὶ ἀποκλείει τὴν εἴσοδο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Γιατί ὅπου εἶναι ἔχθρες, φιλονικίες, θυμοί, φατρίες, διαμάχες, ποὺ διαρκῶς ταράζουν τὴν ψυχικὴ γαλήνη, ἐκεῖ τὸ πνεῦμα τῆς πραότητος δὲν ἀναπαύεται.

Ἂς συμμορφωθοῦμε, λοιπόν, μὲ τὴν ἐντολὴ τοῦ ἀποστόλου Παύλου. «Διῶξτε μακριά σας κάθε δυσαρέσκεια, θυμό, ὀργή, κραυγή, κατηγόρια, καθὼς καὶ κάθε ἄλλη κακότητα» (Ἐφ. 4:31), καὶ ἂς περιμένουμε τὴν ἐκπλήρωση τῆς ὑποσχέσεως ποὺ ἔδωσε ὁ Κύριος στοὺς πράους: «Μακάριοι εἶναι οἱ πρᾶοι, γιατί αὐτοὶ θὰ κληρονομήσουν τὴ γῆ τῆς ἐπαγγελίας» (Ματθ. 5:5).

 (Αγίου Βασιλείου του Μεγάλου, Η απροσδόκητη καταιγίδα-οργή και θυμός- Ιερά μονή Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής 2015, έκδοση 26η, 60η χιλιάδα) 

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!