Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 107ο

Οδεύοντας από τον 20ο στον 21ο αιώνα, καθώς αθροίζονται με ταχύτατους ρυθμούς τα επιτεύγματα της τεχνολογικής προόδου στη Δύση, στάθηκαν αυτά ικανά να οδηγήσουν τον Ευρωπαϊκό άνθρωπο σε μια επαναστροφή από την επιφανειακή στη βαθύτερη πίστη στον Δημιουργό του κόσμου; Η Ιστορική αλήθεια βοά για τη δυσαναλογία επιστημονικής προόδου και πνευματικής. Ένα νέο ισχυρό ρεύμα δυσωδίας αναδύεται από τον πολιτισμό της Δύσης, που απειλεί τρομακτικά και την ευρωπαϊκή χώρα μας. 

Ο αθεϊσμός κι ο συγκρητισμός, η ειδωλολατρία και η σαρκολατρία, ο σαρωτικός άνεμος του οικουμενισμού, που ξεθεμελιώνει αξίες, ιδανικά και παραδόσεις, η υπέρμετρη υλοφροσύνη του "homo economicus", ερμηνεύουν τις σύγχρονες αγιοπνευματικές ρήσεις για τον "θάνατο" της Ευρώπης, κάτι ασύγκριτα χειρότερο από τον κίνδυνο μιας οικονομικής χρεωκοπίας. Μια κατάσταση που αποτελεί κίνδυνο, απειλή, αλλά και πρόκληση για τους νηφάλιους Ορθοδόξους πιστούς: να συστρατευθούν μάχιμα στη νικηφόρα στρατιά της Εκκλησίας μας, που αντιμάχεται το σκοτάδι των εσχάτων καιρών, για να διασωθεί και να επεκταθεί η αλήθεια, η βασιλεία του Χριστού στη γη, με όποιο τίμημα. Αυτή μόνο αποτελεί την έσχατη ελπίδα της Ευρώπης. 

Παρά την πολεμκή, παρά το κατρακύλισμα που έχει πάρει ο σύγχρονος κόσμος, παρά τη ζοφερότητα της ατμόσφαιρας που μας περιβάλλει, υπάρχουν και σήμερα στοιχεία ενθαρρυντικά για τη ζωή και το έργο των πιστών, που καταπείθουν για το δυνατό της άρσης του αδιεξόδου και την πραγματοποίηση εκ μέρους του αγίου Θεού ενός νέου θαύματος που θα διαλύσει την πλημμύρα του κακού. Η παρουσία τόσων πιστών σήμερα, μέσα στη σύγχρονη Βαβυλώνα, αυτήν ακριβώς την πίστη ενισχύει. 

Μπορεί να υπάρχει κατακλυσμός αμαρτίας, ανηθικότητας και σήψη του κοινωνικού ιστού, υπάρχει όμως και αγιότητα. Υπάρχουν και ψυχές που "βαστάζουν" το όνομα του Κυρίου κιαι δίνουν τη μαρτυρία τους για το Αρνίο. Υπάρχουν νέοι αγνοί, άνθρωποι σώφρονες που ζουν "ἐν ἁγιωσύνῃ (Α Θεσσ. γ,13)" και "δικαιοσύνῃ καί ἀληθείᾳ (Εφεσ. ε,9)", με δικαιοσύνη και ειλικρίνεια. Τόσα μοναστήρια και σήμερα σε κάθε γωνιά της πατρίδας μας γίνονται πόλοι έλξεως πολλών ψυχών, που καταφεύγουν εκεί, για να προσευχηθούν, να αποθέσουν το βάρος της συνείδησης, να αγιασθούν με τα ιερά μυστήρια, να πάρουν θάρρος από την αναστροφή με αγίους ασκητές και ανθρώπους του Θεού. 

Ακόμη βλέπουμε στις εορτές της αγίας μας Ορθοδοξίας τόσα πλήθη ανθρώπων να κατακλύζουν τους ιερούς ναούς, πολλοί από τους οποίους ίσως από συνήθεια κι όχι κατ' επίγνωση, θα πείτε. Ναι, αλλά καταφεύγουν στον ναό του Θεού, κι αυτό δείχνει ότι κάποια σπίθα καίει στα βάθη της ύπαρξής τους, που ξαφνικά μπορεί να γίνει πυρκαγιά που να οδηγήσει μέχρι και στο μαρτύριο για την αγάπη του Χριστού. 

Άλλωστε και το ότι τόσοι άνθρωποι κάθε Κυριακή και μεγάλη εορτή προσέρχονται στα άχραντα Μυστήρια και κοινωνούν Σώμα και Αίμα Χριστού, μας πείθει ότι και τούτην η θύελλα θα κοπάσει. Το κακό θα περιορισθεί και η αλήθεια θα λάμψει. Έχουμε λοιπόν παραδείγματα ολοφώτεινα και ερείσματα σταθερά, για να συνεχίσουμε κι εμείς σήμερα, ωςμέλη αγωνιζόμενα της στρατευομένης του Χριστού Εκκλησίας, την ίδια πορεία, με το ίδιο φρόνημα και τις ίδιες ελπίδες στους σημερινούς αποκαλυπτικούς καιρούς μας, χωρίς να δειλιάζουμε, χωρίς να αποκαρδιωνόμαστε σ' αυτό τον τρομακτικό νέο πόλεμο του κακού, που έχει εξαπολύσευ συστηματικά και μεθοδευμένα και πολυμέτωπα ''ὀ ὄφις ὁ ἀρχαῖος... ὁ πλανῶν τήν οἰκουμένην (Αποκ. ιβ, 9)''. 

Και να είμαστε βέβαιοι ότι το θαύμα και πάλι θα γίνει. Νικήτρια θα αναδειχθεί η Εκκλησία του Χριστού, η οποία και θα συνεχίσει τη σωστική πορεία της μέσα στον κόσμο. Νικητές του κόσμου και τα πιστά μέλη της. Για να πιστέψουμε πέρα για πέρα στη βοήθεια του Θεού, είναι αρκετό να υπάρχουν οι λίγοι, "οἱ δέκα δίκαιοι (Γεν. ιη, 32)", οι άνθρωποι του Θεού χάρη στους οποίους ο δίκαιος Θεός θα αναστείλει την οργή και θα συγκρατήσει τον θυμό Του, τον οποίο τόσο εμφανώς προκαλεί ο αποστατημένος και τραγικά αυτονομημένος από τον Δημιουργό, την πηγή της ζωής του, σύγχρονος άνθρωπος. 

συνεχίζεται....

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!

Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 106ο

Η ίδια φλόγα, το ίδιο φρόνημα, ο ίδιος ενθουσιώδης ζήλος εμπνέει τους Πατέρες και των μετέπειτα χρόνων. Σ' όλη την περίοδο της Τουρκοκρατίας, που "όλα τα' σκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά", τότε που ο ισλαμισμός σαν πύρινος χείμαρρος απειλούσε να παρασύρει και να κατακαύσει τα πάντα, τότε που ανθρωπίνως φαινόταν ότι το παν είχε χαθεί για μια ακόμη φορά και η Εκκλησία είχε, κατά τα εξωτερικά στοιχεία, πνιγεί από τα ύδατα του κακού, τότε ακριβώς έδωσαν τη μάχη οι λίγες εκλεκτές ψυχές, που δεν αποκαρδιώθηκαν από τον φόβο ούτε απελπίσθηκαν από την τραγικότητα της καταστάσεως. 

Με όπλο την "κραταιάν ὡς τόν θάνατον ἀγάπην" προς τον Κύριο Ιησού έδωσαν τη μαρτυρία τους για το Αρνίο, για "τόν καθήμενον ἐπί ἵππον λευκόν", "τόν βασιλέα βασιλέων καί κύριον κυρίων (Αποκ. ιζ, 14) ". Είναι όλοι αυτοί οι "ἐκλεκτοί", που αποτελούν τη στρατιά των νεομαρτύρων, με αποκορύφωμα τη δραστήρια και πρωτότυπη φυσιογνωμία του αγίου Κοσμά του Αιτωλού, ο οποίος αψηφώντας κάθε κίνδυνο, μέσα από αφάνταστες δυσκολίες και κάτω από σκληρότατες συνθήκες, τολμά να αναμετρηθεί με τον ισλαμισμό και να αναζητήσει τα "ἀπωλολότα πρόβατα" του Χριστού. 

Οι ατομικοί και μαζικοί εξισλαμισμοί που είχαν προηγηθεί, το παιδομάζωμα, με έξαρση τον 15ο μέχρι τον 17ο αιώνα,είχαν προκαλέσει μια "σοβαρή αφαίμαξη του ελληνισμού" και "απειλούσαν με εξαφανισμό τους χριστιανικούς πληθυσμούς", όπως αναφέρει ο ιστορικός Απ. Βακαλόπουλος. Τότε ο Πατροκοσμάς διατρέχει την υπόδουλη Ελλάδα και με τα φλογερά και πρωτότυπα κηρύγματά του αρπάζει ψυχές από το στόμα του διαβόλου, πόλεις και επαρχιακές κοινότητες από τη λαίλαπα του ισλαμισμού και τις οδηγεί στην ορθή πίστη. Σώζει το έθνος. Το βοηθάει να βρει τον εαυτό του και να ετοιμασθεί για την αναγέννηση και την απαλλαγή του από τα δεσμά της δουλείας. 

Από κοντά στον ισαπόστολο και εθναπόστολο άγιο Κοσμά εργάζονται μέσα σ' εκείνα τα πηχτά, "χειροπιαστά σκοτάδια της απελπισιάς " κι άλλοι φλογεροί κι ακατάβλητοι μαχητές, όπως οι νεοπατερικπές μορφές του αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου. του αγίου Αθανασίου του Παρίου του Ευγενίου Βουλγάρεως, κ.α., οι οποίοι με τα έργα και τη διδαχή τους  στηρίζουν και τροφοδοτούν με το ουράνιο μάννα τις ψυχές των αποκαμωμένων πνευματικά Ελλήνων. Το θαύμα και πάλι επιτελείται. Ο ζήλος και το ακμαίο φρόνημα των ανθρώπων του Θεού αναχαιτίζουν δυναμικά για μια ακόμη φορά τα ύδατα του κακού, που είχαν υψώσει τεράστια κι απειλητικά τα μανιασμένα τους κύματα. 

Άραγε να βαδίζουμε εμείς σε τραγικότερα αδιέξοδα από εκείνα που βάδισε ο Πατροκοσμάς; Το σκοτεινό ρεύμα της ισλαμοποίησης ακάθεκτο ορμά σ' Ανατολή και Δύση, προσπαθώντας να κυριαρχήσει με την αιματηρή βία, όπως στη Συρία, με προσχήματα αποκατάστασης της ειρήνης, όπως στην Κύπρο, με τη διεθνή τρομοκρατία, όπως επιχερείται και πρόσφατα με τις τζιχαντιστικές επιθέσεις ή με τις πληθυσμιακές μετακινήσεις και τις πολιτιστικές κ.α. διεκδικήσεις. 

Έμπειρες στα δόλιά του τεχνάσματα πνευματικές πατερικές μορφές των καιρών μας αποκαλύπτουν τα ίχνη του και μας οπλίζουν με πνεύμα και προσευχητικό νου για την απαξίωσή του. Και πάνω από όλα και όλους προπορεύεται ο Θεός, η δική του παντοδύναμη βουλή, που σφραγίζει πάντα την ιστορία του κόσμου. Φθάνοντας στα νεότερα χρόνια, τα μετά την απελευθέρωση από τον τουρκικό ζυγό, οι Έλληνες ζούσαν στην άγνοια, την αμάθεια και το σκοτάδι το πνευματικό. 

Τότε που άλλες απειλές εμφανίζονταν στον ορίζοντα, τότε που το έθνος κινδύνευε από τις αθεϊστικές ιδέες της Δύσεως και βούλιαζε μέσα στον πρακτικό υλισμό χωρίς ικμάδα πνευματικής ζωής, τότε που οι κίνδυνοι ήταν μεγαλύτεροι από εκείνους των χρόνων της δουλείας, παρουσιάστηκαν άλλες γενναίες ψυχές, που θα αγωνίζονταν να βγάλουν τον λαό του Θεού από τη νέα του "αιχμαλωσία".

Είναι οι μορφές του απλοϊκού μοναχού Χριστοφόρου Παναγιωτοπούλου, του γνωστού Παπουλάκου, του Ιγνατίου Λαμπροπούλου, του Κοσμά Φλαμιάτου, του Ιεροθέου Μητροπούλου, του Ηλία Βλαχοπούλου, του ιεραποστόλου και σοφού Γέροντα π. Ευσέβιου Ματθοπούλου. Είναι και η μορφή του Ιωάννη Σκαλτσούνη, που δεν είναι μεν θεολόγος, τα στήθη του όμως δονεί η αγάπη και ο θείος έρωτας προς τον Χριστό και την ευαγγελική αλήθεια. Γι' αυτό και αποδύεται σε έναν σκληρότατο αγώνα κατά του ψεύδους του υλισμού. 

Πολεμάει με γενναίο φρόνημα τους ασυνείδητους επιστήμονες που εν ονόματι δήθεν της επιστήμης γίνονται κήρυκες της αθεΐας.  Οι εχθροί του τον αποκαλούν "ψευδολόγο", "προδότη της επιστήμης", "αναιρέτη της προόδου" κ.λπ. Αυτός όμως δεν υποχωρεί. Δεν υποστέλλει τη σημαία του Χριστού. Πεθαίνει μαχόμενος υπέρ της αληθείας. Γνήσιος μαχητής και απολογητής της πίστεως και της Εκκλησίας. 

συνεχίζεται....

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!

Φράσεις για προβληματισμό 121ο μέρος

105 και πλέον φορές στην Παλαιά Διαθήκη και 35 φορές στην Καινή Διαθήκη (συνολικά 140 φορές) γίνεται λόγος για την αρετή της υπομονής. Χωρίς υπομονή ο βίος μας γίνεται αβίωτος· "ἐν τῇ ὑπομονῇ ὑμῶν κτήσασθε τἀς ψυχάς ὑμῶν (Λουκά κα, 9)" Ας παρακαλούμε τον Θεό ''τῆς ὑπομονῆς", όπως τον ονομάζει ο Απόστολος Παύλος (Ρωμ. ιε, 5), να μας χαρίζει την τόσο απαραίτητη για τη ζωή μας αρετή της υπομονής (Σπουδαία σκέψη).

Τα θαλασσινά ψάρια ζουν όλη τη ζωή τους στη θάλασσα σ' ένα αλμυρό περιβάλλον. Κι όμως δεν είναι αλμυρά. Αν πάρεις και τηγανίσεις ένα τέτοιο ψάρι, χωρίς να το αλατίσεις, θα είναι τελείως άνοστο. Παρέμεινε ανάλατο, αν και έζησε χρόνια μέσα σ' ένα περιβάλλον αλμυρό. Μήπως κι αυτό διδάσκει εμάς ότι μπορούμε να ζήσουμε μέσα στον κόσμο ως Χριστιανοί, ανεπηρέαστοι από τον κόσμο; (Σπουδαία σκέψη)

Είναι καλύτερα να χτίσεις έναν φράχτη μπροστά από την άκρη ενός γκρεμού, πριν το παιδί φτάσει εκεί, παρά να χτίσεις ένα άρτιο νοσοκομείο στους πρόποδες του γκρεμού (Σπουδαία σκέψη).

Ανέλπιστη χαρά δοκίμασαν οι δέκα λεπροί από την ανεκτίμητη ευεργεσία που τους χάρισε ο Χριστός. Άκουσε την ικεσία τους και θεράπευσε πλήρως την ασθένειά τους. Τελείως υγιείς μπορούσαν τώρα να επανενταχτούν στην κοινωνία. Αυτό κι έκαναν. Έφυγαν για τις οικογένειές τους παραλείποντας όμως κάτι σημαντικό: να εκφράσουν την ευγνωμοσύνη τους προς τον Ευεργέτη τους. Ένας μόνο από τους δέκα επέστρεψε κι εξέφρασε στον Χριστό την ευγνωμοσύνη του. Και σε μας ο Κύριος έχει χαρίσει πλούσιες ευεργεσίες, αφανείς κι εμφανείς. Τις αναγνωρίζουμε; Εκφράζουμε και πώς την ευγνωμοσύνη μας σ' Αυτόν; (Σπουδαία σκέψη). 

Πολλές φορές έρχεται ο Χριστός, σου χτυπάει την πόρτα, Τον βάζεις να καθίσει στο σαλόνι της ψυχής σου, κι εσύ, απορροφημένος από τις ασχολίες σου, ξεχνάς τον μεγάλο επισκέπτη. Εκείνος περιμένει να εμφανιστείς, περιμένει... κι όταν πλέον αργήσεις πολύ, σηκώνεται και φεύγει. Άλλη φορά πάλι, είσαι τόσο απασχολημένος, που του απαντάς από το παράθυρο. Δεν έχεις καιρό ούτε να του ανοίξεις! (Άγιος Αμφιλόχιος Μακρής)

Είναι έμφυτος πόθος και σταθερή επιδίωξη του ανθρώπου το να θέλει να φαίνεται σπουδαίος απέναντι στους άλλους, επιτυχημένος, καταξιωμένος. Συνήθως όμως πώς το επιδιώκει αυτό; Όπως ο Φαρισαίος, εξυψώνοντας τον εαυτό του και υποβιβάζοντας τους άλλους; Δηλαδή με την αυτοπροβολή; Ο ίδιος, σε άλλες περιπτώσεις, δεν θέλει να αποδεχθεί το λάθος του, αλλά αραδιάζει σωρείσ από δικαιολογίες. Όμως η απόφαση του δικαιοκρίτου Θεού.... τελικά θα τον καταδικάσει. Τι παγίδα φοβερή στήνουμε εναντίον του εαυτού μας, με την προσπάθεια για αυτοπροβολή; (Αρχιμ. Αποστόλου Χ. Τσολάκη, "Μίλησέ μου, Χριστέ").

Ο Χριστός διαβάζει τη σκέψη των Εβραίων νομοδιδασκάλων και την αποκαλύπτει. Αυτό δεν πρέπει να μας διαφεύγει. Ο Θεός γνωρίζει επακριβώς ό, τι πιο απόκρυφο και μυστικό υπάρχει μέσα μας. Σκέψεις, επιθυμίες, συναισθήματα, λογισμοί, ελατήρια, συνειδητό και υποσυνείδητο του ανθρώπου, όλα είναι ανοιχτά μπροστά Του. Ο Θεός μπορεί να περπατά μέσα στον νου και στην καρδιά μας. Μόνος Αυτός. Ούτε οι άγγελοι, ούτε ακόμη περισσότερο ο διάβολος. Γι' αυτό, ας μη δίνουμε σημασία σε αστρολόγους και μέντιουμ, που λένε ότι τάχα γνωρίζουν τις σκέψεις σου. Μόνο τον Θεό να υπολογίζεις (Αρχιμ. Αποστόλου Χ. Τσολάκη, "Μίλησέ μου, Χριστέ").

Σε ξέχασαν; Δεν σε πήραν ούτε ένα τηλέφωνο; Δεν πειράζει και προπαντός μην παραπονείσαι. Σε αδίκησαν; Ξέχασέ το. Σε περιφρόνησαν; Να χαίρεσαι. Σε κατηγορούν; Μην αντιλέγεις. Σε κοροϊδεύουν; Μην απαντάς. Σε βρίζουν; Σιωπή και προσευχή. Σου αφαιρούν τον λόγο, σε διακόπτουν; Μη λυπάσαι. Σε κακολογούν; Μην αντιμάχεσαι. Σου μεταδίδουν ευθύνες τα παιδιά σου, οι συγγενείς σου, οι δικοί σου άνθρωποι; Μη διαμαρτύρεσαι. 

Θυμώνουν μαζί σου; Να παραμένεις ήρεμος. Σου κλέβουν φανερά; Κάνε τον τυφλό. Σε ειρωνεύονται; Να μακροθυμείς. Δεν ακούνε τις συμβουλές σου, ιδίως τα παιδιά σου; Πέσε στα γόνατα και κάνε προσευχή. Εκνευρισμός στο αντρόγυνο; Εσύ φταις. Κι εσύ φταις. Όχι ο άλλος. Έφταιξες; Ζήτησε συγγνώμη. Δεν έφταιξες; Πάλι ζήτησε συγγνώμη. Έχεις υγεία; Δόξαζε τον Θεό. Έχεις αρρώστια, έχεις καρκίνο, ταλαιπωρείσαι, υποφέρεις, βασανίζεσαι, πονάς; Δόξασε τον Θεό. Γκρίνια, ανεργία, φτώχεια μέσα στο σπίτι; Νήστευε, αγρύπνησε, κάνε προσευχή. Για όλους και για όλα προσευχή. Πολλή προσευχή. Νηστεία και προσευχή διότι "τοῦτο τό γένος τῶν παθῶν καί τῶν δαιμόνων οὐκ ἐκπορεύεται παρά μόνον με νηστεία και προσευχή" (Πρωτ. π. Κ. Αναγνωστοπούλου). 

Δεν πρέπει να τρέφουμε ελπίδες ψευδείς για τη ζωή την επίγεια. Δεν πρέπει να περιμένουμε ότι είναι δυνατόν να περάσουμε τη θάλασσα του βίου, χωρίς να μας βρουν τρικυμίες και θύελλες. Ο Κύριος προειδοποιεί τους οπαδούς Του ότι θα δοκιμάσουν θλίψεις στη ζωή τους. Διότι το κράτος της αμαρτίας, που πάντοτε έχει υοηκόους πολλούς, είναι φυσικό να προκαλεί παθήματα και θλίψεις. Εξάλλου, ο καταρτισμός του Χριστιανού στην πίστη και την αρετή απαιτεί ως φάρμακο χρησιμότατο τη δοκιμασία της θλίψης. Διότι η θλίψη οδηγεί προς τον Θεό, διευκολύνει τη μετάνοια, τονώνει την πίστη, σφυρηλατεί την υπομονή, καταρτίζει για την αιώνια ευτυχία (Σπουδαία σκέψη). 

Να φυλαχθούμε από την αντίληψη ότι η εγκράτεια καταδικάζεται από τη φύση, ότι δήθεν τίποτε δεν είναι περισσότερο καταστρεπτικό από τη γενετήσια αποχή και ότι σ' αυτήν βρίσκεται η ρίζα της νευρώσεως. Και ας αναγνωρίσουμε ότι η γενετήσια εγκράτεια δεν είναι πρόξενος φυσικών ανωμαλιών, αλλά πηγή ενέργειας και δημιουργικής δνάμεως (Jean Lhermitte, καθηγητής Ιατρικής σχολής και Ακαδημίας Παρισίων). 

...ἀφέντες τά δίκτυα ἠκολούθησαν αὐτῷ: Κι εμάς μας κάλεσε και μας καλεί ο Χριστός. Και βέβαια δεν ζητά από μας να αφήσουμε τα πάντα, όπως οι δώσεκα Απόστολοι. Ζητά κάτι και από μας. Κάτι να θυσιάσουμε για την αγάπη Του. Αυτό που μας χωρίζει απ' Αυτόν. Αντικείμενο αγαπημένο; Πρόσωπο που καταλαβαίνουμε να μας χωρίζει από το δικό Του πρόσωπο; Παρέα ολόκληρη; Επιθυμία, όνειρο, σκέψη, προσδοκία για το μέλλον; Κάποια αδυναμία ή ελάττωμα που μας έγινε συνήθεια και μας έχει κυριεύσει; Ό, τι τέλος πάντων ζητά να μονοπωλήσει την καρδιά μας (Σπουδαία σκέψη). 

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!

Πάσχα: το πέρασμα στην αληθινή ζωή ( β μέρος-τελευταίο)

 

Χριστός ανέστη, λοιπόν! Αι καρδίαι μας είναι πλημμυρισμέναι από το Αναστάσιμο φως και την αναστάσιμη χαραν. Προσερχόμεθα με γνησιότητα και απλότητα εις τον Αναστάντα Χριστόν. Διότι, ως λέγει ο προφητάναξ Δαυΐδ, ο επόπτης των καρδιών μας ἀνωθεν Θεός, "καρδίαν συντετριμμένην καί τεταπεινωμένην οὒκ ἐξουδενώσει (Ψαλμός Ν, 19)". Η Ανάστασις είναι η δύναμις, η ελπίς μας, η χαρά μας, το αγαλλίαμά μας. Δια της Αναστάσεως υπερβαίνομεν τον πόνον και την θλίψιν δι' όλα τα κακά της φυσικής επιγείου ζωής. Η Ανάστασις είναι η απάντησις του Θεού εις την απορίαν του πληγωμένου από τα δεινά του κόσμου ανθρώπου. 

Εις τας δυσκολίας και τα παθήματα, τα οποία διέρχεται σήμερα ο κόσμος, ημείς δεν αποκάμνομεν. Η επί το αυτό σύναξις των φοβισμένων Μαθητών του Κυρίου εις το Υπερώον της Σιών μας ενδυναμώνει. Δεν φοβούμεθα, διότι αγαπούμε τους πάντας, όπως αγάπησε ημάς Εκείνος και την ψυχήν Αυτού έθηκε υπέρ ημών. Θεανδρικώς ο Αναστάς Κύριος αοράτως μας συνοδεύει. Αρκεί να έχωμεν-και έχομεν- ΑΓΑΠΗΝ. Και με την αγάπην επιγινώσκομεν του Μυστηρίου την δύναμιν. Του Μυστηρίου!

Και αν άλλοι διστάζουν ανθρωπίνως και "δράγματα στοιβάζουν πράξεων τάς θημωνίας (Στιχηρά Εσπερινού Κυριακής Ασώτου)", ημείς καυχώμεθα. Και εάν ημείς  δέν"ἀπολικμίζωμεν φιλευσπλαχνίᾳ τό ἄχυρον τῶν ἔργων τῆς ἀδικίας καί τά πάθη μας καί δέν καταστρώνωμεν ἅλωνα μετανοίας", ο Αναστάς Χριστός είναι αγάπη και διαλύει το κάθε είδους σκότος και τον ΦΟΒΟΝ γύρω μας και εισέρχεται εντός ημών και εις τον ΚΟΣΜΟΝ, των θυρών των καρδιών μας πολλάκις κεκλεισμένων. 

Και "μένει μεθ' ἡμῶν" μονίμως διά του ΣΤΑΥΡΟΥ της ΑΓΑΠΗΣ. Το κάλεσμά του είναι η ειρήνη. Την Εαυτού ειρήνην χαρίζει εις ημάς. Οι ισχυροί του κόσμου τούτου επαγγέλλονται και υπόσχονται ειρήνην, μηδέποτε εμπειρικώς πραγματοποιουμένην. Η δύναμη της Θείας Αγάπης και Ειρήνης και Σοφίας μένει έξω από κάθε ανθρώπινον πανικόν. Δεν ευρίσκεται εις το περιθώριον της πραγματικότητος ούτε εις την περιφέρειαν κάποιων ατομικών δοξασιών. Είναι η καρδιά και το κέντρον των γεγονότων. 

Είναι η ΚΑΡΔΙΑ της ανθρωπότητος. Είναι το ΚΕΝΤΡΟΝ της ζωής. Είναι η κυριεύουσα ζώντων και νεκρών. Είναι η ΑΛΗΘΕΙΑ. Η αδιαφιλονίκητος υπεροχή της ΔΥΝΑΜΕΩΣ κρατεί αοράτως τα ηνία και κατευθύνει τα πάντα, καθ ην ώρα πολλοί επώνυμοι κατ' άνθρωπον "σκότος εἰς τάς φρένας ἔχουν". Την περίοδο της σημερινής γενικής αποσυνθέσεως παγκοσμίως, η ελπίς πάντων των περάτων της γης, η  Σοφία του Θεού, είναι η ΠΑΡΟΥΣΙΑ της ουράνιας συνθέσεως και αρμονίας. Τον καιρόν της ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΕΩΣ και του προσδοκωμένου θανάτου υπάρχει το γεγονός της Αναστάσεως και η ενίσχυσις της πεποιθήσεως επί τον Κύριον. 

Η ειρήνη του θανάτου τον θάνατον δια της κενώσεως Αυτού πατήσαντος και η χαρά της ΑΓΑΠΗΣ διαχέονται και θεραπεύουν τον στενάζοντα και οδυνώμενον πάντοτε σύγχρονον "ἄνθρωπον" και την συνωδίνωσουν και συστενάζουσαν μετ' αυτού κτίσιν, την "ἀπολύτρωσιν καί τήν υἱοθεσίαν ἀπεκδεχομένους (Ρωμ. η, 20-23)" της "ἐλευθερίας τῆς δόξης τῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ". 

Αληθώς Ανέστη ο Κύριος, πατέρες καί αδελφοί καί τέκνα!

(Άγιον Πάσχα 2013, ο Κωνσταντινουπόλεως {Βαρθολομαίος} διάπυρος προς Χριστόν αναστάντα ευχέτης πάντων ημών, Περιοδικό Ταξιάρχης, Επετειακή έκδοση). 

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα! 

Πάσχα: το πέρασμα στην αληθινή ζωή ( α μέρος)

Η αναγγελία της Αναστάσεως υπό των Μυροφόρων προς τους Μαθητάς του Χριστού εθεωρήθη υπό αυτών παραλήρημα. Κι όμως η είδησις, η εκληφθείσα ως παραλήρημα, εβεβαιώθη ως ΑΛΗΘΕΙΑ. Ο αναστημένος Ιησούς ενεφανίσθη εις τους Μαθητάς του επανειλημμένως. Εις την εποχήν μας το κήρυγμα της Αναστάσεως ακούεται και πάλιν ως παραλήρημα δια τους ορθολογιστάς. 

Εν τούτοις, οι πιστοί όχι μόνο πιστεύομεν, αλλά και βιούμεν την Ανάστασιν ως ΓΕΓΟΝΟΣ αληθέστατον. Την μαρτυρίαν μας επισφραγίζομεν, αν χρειασθεί, δια της θυσίας της ζωής μας, διότι εν Χριστώ αναστάντι υπερβαίνομεν τον θάνατον και απαλλασσόμεθα από τον φόβον αυτού. Το στόμα μας είναι πλήρες χαράς εν τω λέγειν ΑΝΕΣΤΗ Ο ΚΥΡΙΟΣ. Οι Άγιοί μας, κατά κόσμον νεκροί, ζουν μεταξύ μας, απαντούν εις τα αιτήματά μας. 

Ο μεταθανάτιος κόσμος είναι αληθέστερος του προθανατίου. Ο Χριστός ανέστη και ζει μεταξύ ημών. Υπεσχέθη ότι θα είναι μαζί μας έως της συντελείας του αιώνος. Και πράγματι είναι. Φίλος και αδερφός και θεραπευτής και χορηγός παντός αγαθού. Ευλογητός ο Θεός, ο Αναστάς εκ των νεκρών και χαριζόμενος εις πάντας ζωήν την αιώνιον. Πού σου, θάνατε το νίκος; Ανέστη ο Χριστός και "τόν πάλαι ἄμετρα καυχώμενον, ὡς γελοῖον παιζόμενον ἔδειξε (Κανών Σταυροαναστάσιμος Δ ήχου, Θ ωδή, ποίημα Ιωάννη Δαμασκηνού) ". Τα πάντα πεπλήρωται φωτός και αι καρδίαι μας χαράς ανυπερβλήτου. 

Και όχι μόνο χαράς, αλλά και ΔΥΝΑΜΕΩΣ. Ο πιστεύων εις την Ανάστασιν δεν φοβείται τον θάνατον· και ο μη φοβούμενος τον θάνατον είναι ψυχικά άκαμπτος και αλύγιστος, διότι ό, τι για τους πολλούς και απίστους είναι η φοβερωτέρα απειλή, δια τον πιστόν χριστιανόν είναι μικράς σημασίας γεγονός, διότι είναι η ΕΙΣΟΔΟΣ εις την ζωήν. Ο πιστός χριστιανός ζει την ανάστασιν και προ του φυσικού θανάτου του. Η συνέπεια βιώματος της Αναστάσεως είναι η μεταβολή του κόσμου. Ενθουσιάζει την ψυχήν. 

Κι η ενθουσιώδης ψυχή ελκύει εις τον δρόμον της τας άλλας ψυχάς, αι οποίαι συγκινούνται από τα αληθινά βιώματα της χαράς της αθανασίας. Η Ανάσταση του Χριστού και η ιδική μας ανάσταση δεν είναι μια θεωρητική αλήθεια. Είναι δόγμα της πίστεώς μας. Είναι μια χειροπιαστή πραγματικότης. Είναι η δύναμις η νικήσασα τον κόσμον, παρά τους εναντίον της σκληρότατους διωγμούς. "Αὕτη ἐστιν ἡ νίκη ἡ νικήσασα τόν κόσμον, ἡ πίστις ἡμῶν (Α Ιω. ε,4)" εις την Ανάστασιν. Δια της Αναστάσεως ο άνθρωπος γίνεται κατά χάριν Θεός. Δια της νίκης του αναστασίμου φωτός επί των ακαθάρτων παθών, ενιδρύεται εις την ψυχήν μας έρως θείος και αγάπη τις ξένη, τον ανθρώπινον όρον υπερβαίνουσα. 

συνεχίζεται....

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα! 

Το αναστάσιμο φως να σκορπίζει φως στη ζωή μας, διαλύοντας τα σκοτάδια της ψυχής!

Σταυρός Κυρίου: αήττητον τρόπαιον

Η μεγαλύτερη μάχη των αιώνων έγινε πάνω στον Γολγοθά. Εκεί συγκρούστηκε ο Δημιουργός του παντός, υπό την ταπεινή μορφή του κατάδικου δούλου, με τον κοσμοκράτορα του αιώνος τούτου, τον διάβολο. Σαν το δυναμικότερο όπλο στη μάχη αυτή ο σατανάς χρησιμοποίησε τον Σταυρό, το σύμβολο της έσχατης ατιμίας και της κατάρας. Αλλά με αυτό ακριβώς το όπλο, που φάνηκε πωε νλικησε και κυριάρχησε ο διάβολος, μ' αυτό δέχτηκε και το καίριο πλήγμα από τον Θεάνθρωπο, που τον θανάτωσε μια για πάντα. 

Χύνοντας το πανάχραντό του αίμα πάνω στον Σταυρό, ο Ιησούς καθάρισε και αγίασε την ανθρωπότητα, ελκύοντας κοντά του τους ανθρώπους. Από τότε ο Σταυρός μένει στην ιστορία ως το σύμβολο της νίκης, το τίμιο και ποθεινό ξύλο, που τρέπει σε φυγή τον εχθρό. Γίνεται το ραβδί και το αντιστύλι των τσακισμένων από την αμαρτία ανθρώπων, που στηριγμένοι σ' Αυτόν, ανορθώνονται, πολεμούν και νικούν τον αντίδικο διάβολο και περνούν νικητές στην αιωνιότητα. Γι' αυτό και η Εκκλησία μας τον προβάλλει, ενθαρρύονοντας και ενισχύοντας μ' Αυτόν τα παιδιά της:

Σταυρός ἀνυψούμενος τοῦ ἐν αῦτῷ ὑψωθέντος, τό πάθος τό ἄχραντον ἀνυμνεῖν προτρέπεται κτίσιν ἅπασαν· ἐν αὐτῷ κτείνας γάρ τόν ἡμᾶς κτείναντα, νεκρωθέντας ἀνεζώωσε καί κατεκάλλυνε καί εἰς τούς οὐρανούς πολιτεύεσθαι ἠξίωσεν ὡς εὔσπλαχνος, δι' ὐπερβολήν ἀγαθότητος· ὄθεν γεγηθότες ὐψώσωμεν τό ὄνομα αὐτοῦ καί τήν αὐτοῦ μεγαλύνωμεν ἄκραν συγκστάβασιν: καθώς υψώνεται ο Σταυρός προτρέπει όλη την κτίση να ανυμνεί το άχραντο πάθος Εκείνου που υψώθηκε πάνω σ' Αυτόν. Γιατί Εκείνος σκότωσε πάνω σ' Αυτόν τον φονιά μας· ενώ είχαμε πεθάνει, μας ξανάδωσε ζωή και μας καταστόλισε και ως εύσπλαχνος μας αξίωσε να ζούμε στους ουρανούς, χα΄ρησ την υπερβολική Του αγαθότητα. Γι' αυτό με χαρά ας τιμήσουμε το όνομά Του και ας δοξάσουμε την άκρα ταπείνωσή Του. 

Χαίροις ὁ ζωηφόρος Σταυρός, τῆς ευσεβείας τό ἀήττητον τρόπαιον, ἡ θύρα τοῦ παραδείσου, ο τῶν πιστῶν στηριγμός, τό τῆς Ἐκκλησίας περιτείχισμα· δι' οὗ ἐξηφάνισται ἡ φθορά και κατήργηται καί κατεπόθη τοῦ θανάτου ἡ δύναμις καί ὑψώθημεν ἀπό γῆς πρός οὐράνια. Ὄπλον ἀκαταμάχητον, δαιμόνων ἀντίπαλε, δόξα μαρτύρων, ὁσίων ὡς ἀληθῶς ἐγκαλλώπισμα, λιμήν σωτηρίας, ὀ δωρούμενος τῷ κόσμῳ τό μέγαν ἔλεος: Χαίρε ζωηφόρε Σταυρέ, αήττητο τρόπαιο της ευσέβειας, θύρα του Παραδείσου, στήριγμα των πιστών, τείχος της Εκκλησίας.

Συ εξαφάνισες και κατάργησες τη φθορά και κατάπιες τη δύναμη του θανάτου και υψωθήκαμε από τη γη στα ουράνια. Όπλο ακαταμάχητο, αντίπαλε των δαιμόνων, δόξα των μαρτύρων, πραγματικό στολίδι των οσίων, λιμάνι της σωτηρίας που χαρίζεις στον κόσμο το μέγα έλεος. 

Πόσο ακριβή εκφράζεται η ευγνωμοσύνη της Μαρίας προς τον Κύριο, που είχε αναστήσει τον αδελφό της, τον Λάζαρο. Το πικρόχολο σχόλιο του Ιούδα μας αποκαλύπτει την αξία του μύρου που έχυσε στο κεφάλι και στα πόδια του Χριστού. Μια λίτρα ανόθευτου νάρδου κόστιζε 300 δηνάρια, δηλαδή 300 ημερομίσθια του καιρού εκείνου. Ο μισθός ενός έτους περίπου! 

Στον Χριστό πρέπει να δίνουμε ό, τι πιο πολύτιμο διαθέτουμε. Τα πιο θερμά μας αισθήματα, τους πιο ακριβούς χτύπους της καρδιάς μας, τους πιο αγνούς πόθους μας. Πρόθυμοι να θυσιάσουμε κάποιες άλλες επιλογές μας, αποφάσεις, δικαιώματα, επιθυμίες, όνειρα, όταν αυτά θέτουν σε δεύτερη μοίρα την αγάπη μας προς τον Χριστό (Αρχιμ. Αποστόλου Τσολάκη, "Μίλησέ μου, Χριστέ"). 

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη Μεγάλη εβδομάδα!

Εύχομαι ο ζωηφόρος Σταυρός του Κυρίου μας να δίνει ποιότητα και αξία στον πνευματικό αγώνα μας! Καλή Ανάσταση!