Φράσεις για προβληματισμό 113ο μέρος

Η σκληρότητα είναι ένα ελάττωμα αντίθετο στην ευσπλαχνία. Εκδηλώνεται και εκφρράζεται με πέντε τρόπους: με το να μη  αισθάνεται κάποιος οίκτο, με το να μη βοηθά κατά τη δύναμή του τον φτωχό που έχει ανάγκες, με το να μη θέλει να συγχωρήσει τις ύβρεις που του έκαναν, με το να τιμωρεί τους άλλους χωρίς να το αξίζουν ή περισσότερο από όσο αξίζουν τα σφάλματά τους και, τέλος, με το να βλάπτει τον πλησίον του χωρίς αφορμή. 

Παρομοιάζεται συνήθως με τη λεοπάρδαλη, που είναι ένα ζώο θηριώδες και σκληρό και καταξεσκίζει τα ζώα και τους ανθρώπους, όταν της τύχει, χωρίς συγκρατημό. Αυτό το θηρίο που κατοικεί στα δάση κι επιθυμεί να δείχνει τη σκληρότητά του επάνω στους ανθρώπους, παρομοιάζεται μ' εκείνους για τους οποίους γράφει στην τραγωδία του ο Κλαυδιανός: δεν υπάρχει σκληρότερο πράγμα στον κόσμο από έναν άχρηστο άνθρωπο που γίνεται κύριος και αποκτά εξουσία, γιατί επιθυμεί να γίνει πολύ γρήγορα πλούσιος και σκέπτεται να πλουτίσει με τον ιδρώτα του φτωχού. 

Η Θεία Γραφή μας δίνει δυο φοβερά παραδείγματα σκληρότητας: ένα στην Παλαιά Διαθήκη, στο πρόσωπο του Φαραώ, του βασιλιά της Αιγύπτου, που διέταξε τις Αιγύπτιες μαίες να θανατώνουν τα βρέφη των Εβραίων που έπεφταν στα χέρια τους, και το άλλο στο πρόσωπο του Ηρώδη, βασιλιά της Ιουδαίας, που, από φόβο μήπως γεννηθεί κάποιο παιδί που θα του πάρει το βασίλειο, διέταξε να φονεύσουν όλα τα νήπια, που δεν ήταν πάνω από δυο ετών. Ανάμεσα σ' αυτά λένε πως ήταν κι ένα δικό του παιδί, που είχε την ίδια τύχη με τα άλλα, τα οποία ήταν ο στόχος της σκληρότητάς του (Ωραίες σκέψεις από το Περιοδικό ο Ταξιάρχης). 

Τό ψεύδεσθαι ἀνελεύθερον, ἡ ἀλήθεια γενναῖον: το να λέει κανείς ψέματα είναι χαρακτηριστικό ανελεύθερου και δουλοπρεπούς ανθρώπου. Ενώ το να λέει κανείς την αλήθεια, δείχνει άνθρωπο με γενναίο φρόνημα (Αρχαίο ρητό). 

Ἐμοί τήν ἀλήθειαν ἀσκέειν, ἀγών μέγιστος: το πιο μεγάλο για μένα αγώνισμα είναι να εφαρμόζω την αλήθεια (Ηρόδοτος). 

Μίσει τούς κολακεύοντας ὥσπερ τούς ἐξαπατῶντας · ἀμφότεροι γάρ πιστευθέντες τούς πιστεύσαντας ἀδικοῦσι: να μισείς αυτούς που κολακεύουν τους άλλους, όπως και αυτούς που εξαπατούν τους άλλους. Γιατί και οι δύο, όταν γίνουν πιστευτοί, ζημιώνουν και αδικούν αυτούς που τους έδειξαν εμπιστοσύνη και τους πίστεψαν (Ισοκράτης). 

Κοιτάξτε πώς συμπεριφέρονται αυτοί οι πολιτικοί τόσο στη δημόσια όσο και στην ιδιωτική τους ζωή. Στο δημόσιο τομέα ανήγειραν για μας τέτοια και τόσα οικοδομήματα και περίλαμπρους ναούς, ώστε να μην έχει μείνει σε κανέναν από τους μεταγενέστερους η δυνατότητα να τα ξεπεράσει. Στην ιδιωτική τους όμως ζωή, ήταν τόσο απλοί και τόσο σταθεροί στο ήθος της δημοκρατίας, ώστε, αν κανείς ξέρει από σας ποιο είναι το σπίτι του Αριστείδη, του Μιλτιάδη και των άλλων τότε επιφανών ανδρών, βλέπει ότι δεν ήταν καθόλου πολυτελέστερο από το σπίτι του γείτονά τους. Γιατί δεν πολιτεύονταν για να κάνουν περιουσία, αλλά ο καθένας τους πίστευε ότι έπρεπε να αυξήσει το έσοδο του δημοσίου... (Δημοσθένης, Β' Ολυνθιακός). 

Τῶν συκοφαντῶν ἔργον ἐστί, καί τούς μηδέν ἡμαρτηκότας εἰς αἰτίαν καθιστάναι: έργο των συκοφαντών είναι, ακόμη κι εκείνους που είναι αθώοι και δεν έχουν κάνει κανένα κακό, να τους μπλέκουν σε κατηγορίες (Ισοκράτης). 

Να ακούς ευγενικά. Να απαντάς συνετά. Να σκέπτεσαι σοβαρά. Να αποφασίζεις αμερόληπτα (Σπουδαία σκέψη). 

Πρίν ἤ ἀκοῦσαι, μή ἀποκρίνου καί ἐν μέσῳ λόγων μή παρεμβάλλου: προτού ακούσεις τι θέλουν να σου πουν, μην αποκρίνεσαι και μην παρεμβάλλεσαι εν μέσω συζητήσεων, διακόπτοντας αυτούς που ομιλούν (Σοφία Σειράχ ια, 8). 

Με ποια κριτήρια κρίνουμε τους ανθρώπους γύρω μας; Με ποια κριτήρια διαλέγουμε τους φίλους μαςή τους συνεργάτες μας; Η αρετή, ο καλός χαρακτήρας, η ειλικρίνειά τους παίζουν τον πρώτο ρόλο στην κρίση μας; .... Να κρίνεις με όσα ξέρεις και όχι με όσα υποθέτεις (Σπουδαία σκέψη). 

Κύριε, αν Σε δοξολόγησα λίγο, είναι γιατί η γλώσσα μου είναι φτωχή. Αν σου είπα τον πόνο μου, είναι γιατί Σε θεωρώ γιατρό μου. Αν Σε παρακάλεσα τόσο, είναι γιατί Σε ήθελα δίπλα μου. Αν Σε πίκρανα πολύ, είναι γιατί συγγενεύω με τον πηλό. Αν Σου ζήτησα έλεος, είναι γιατί τα λάθη μου έγιναν αμέτρητα. Στήριξέ με, Αγαθέ, ώστε πάντα να προσπαθώ να θυμίζω "τό ὄνομά Σου τοῖς ἀδελφοῖς μου" (Σπουδαία σκέψη). 

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!

Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 105ο

Αλλά κι όταν αργότερα ο "ὄφις ὁ ἀρχαῖος (Αποκ. ιβ, 9)" εκτόξευσε νέα ύδατα εναντίον της Εκκλησίας και δημιούργησε τη φοβερή πλημμύρα των αιρέσεων, προεκειμένου αυτή τη φορά να πνίξει την Εκκλησία του Χριστού στα βορβορώδη ύδατα της πλάνης και να ματαιώσει τη σωτηρία των ανθρώπων, τα αδιέξοδα ήταν και πάλι φοβερά. Υπήρξαν στιγμές σ' εκείνη τη φάση του πολέμου, που νόμιζε κανείς ότι το παν είχε χαθεί. Η αίρεση του Αρείου είχε την ανοχή ή και αυτή τη συμμαχία των ανακτόρων του Βυζαντίου, παρασέρνοντας στον χορό του θανάτου πρόβατα και ποιμένες της Εκκλησίας. 

Στα χρόνια της εικονομαχίας αργότερα και πάλι τον πόλεμο κατεύθυναν και διεξήγαγαν τα ανάκτορα. Κι όμως, οι γνήσιοι μαχητές χριστιανοί, εργάτες του αμπελώνος, αλλά και απλοί πιστοί, οι λίγοι γενναίοι μαχητές της αλήθειας, μέσα σ' εκείνη τη δίνη δεν λιποψύχησαν, δεν απογοητεύθηκαν, δεν κατέθεσαν τα όπλα. Συνέχισαν να μάχονται άφοβα, με ακατάβλητο θάρρος και ενθουσιασμό. 

Πολεμούσαν με την πεποίθηση και τη βεβαιότητα ότι το κακό θα συντριβόταν και εκείνη που θα κυριαρχούσε στη σκληρή αναμέτρηση θα ήταν η αλήθεια. Νικητής θα ήταν και πάλι ο διωκόμενος Χριστός και η Εκκλησία Του. Και το θαυμαστό είναι ότι ποτέ όσοι πήραν μέρος σ' εκείνη τη φονικότατη αναμέτρηση δεν ντροπιάστηκαν στις ελπίδες τους, δεν διαψεύσθηκαν στους αγώνες τους. 

Μια συντομότατη και ενδεικτική αναφορά στους προμάχους της πίστεως δια μέσου των αιώνων, θα μας δώσει ένα ακόμη σπουδαίο δίδαγμα, θα τονώσει το φρόνημα και θα ενισχύσει την πεποίθησή μας στη νίκη, απομακρύνοντας κάθε φόβο και ολιγοψυχία από τις καρδιές μας. Στα χρόνια της αναμέτρησης με την αίρεση του Χριστοκτόνου Άρειου, ο Άγιος Αθανάσιος στις απειλές και τις εξορίες αντιτάσσει το ακατάβλητο σθένος της ψυχής του. Γίγαντας και βράχος της πίστεως συνεχίζει τον αγώνα, ακόμη κι όταν οι πάντες τον εγκαταλείπουν. 

Μάχεται όχι μόνο εναντίον της αιρέσεως, αλλά και εναντίον της ειδωλολατρίας, και τέλος πέφτει μαχόμενος επί των επάλξεων, χωρίς να δει το θαύμα. Έχει μεν επιφέρει καίρια πλήγματα κατά της αιρέσεως, έχει επιτύχει την ορθή διατύπωση του δόγματος, στην πράξη όμως η αίρεση λυμαίνεται την Εκκλησία. Στην κρίσιμη ώρα, άλλα στιβαρά χέρια παραλαμβάνουν τη σκυτάλη του αγώνα, για να συνεχίσουν με το ίδιο ασυμβίβαστο φρόνημα, μέχρις ότου το κακό σιγήσει και έλθει η γαλήνη στην Εκκλησία και επιβληθεί η αλήθεια. 

Ο Μέγας Βασίλειος μάχεται εναντίον των Αρειανών και των Πνευματομάχων. Ο Γρηγόριος ο Θεολόγος φθάνει στην Κωνσταντινούπολη σε ώρα που η ατμόσφαιρα έχει φθάσει στο μέγιστο σημείο σκοτεινότητας. Ο ουρανός αυλακώνεται από κεραυνούς που απειλούν να σβήσουν τελείως τη λυχνία της βασιλίδας των πόλεων. Μέσα σε εκείνη την τρομακτική θύελλα άφοβα και γενναία οργανώνει την αντεπίθεση και αρχίζει τη μάχη. Μάχεται με όπλο την αλήθεια και με συμπαραστάτη τον Αρχιστράτηγο του αγώνα Κύριο Ιησού και την παρηγοριά που του πρόσφεραν με την παρουσία, παρρησία, σταθερότητα και το θάρρος τους οι λιγοστοί Ορθόδοξοι της Βασιλεύουσας. 

Οι εχθροί του στρέφονται με λύσσα εναντίον του, όταν αντιλαμβάνονται τη ζωογόνο επίδραση της παρουσίας του στις ψυχές εκείνων των λίγων Ορθοδόξων. Τον λιθοβολούν και τον πληγώνουν, ενώ τελεί το μυστήριο του Βαπτίσματος. Ο θείος Ιεράρχης βρίσκεται μπροστά σε αδιέξοδο. Κι όμως ούτε το ολιγάιθμο των πιστών, ούτε η μικρότητα του μόνου Ναού των Ορθοδόξων, ούτε το μένος των εχθρών του τον απογοητεύουν. Συνεχίζει μαχόμενος με όπλα την πίστη του στην επικράτηση της αλήθειας και το άκαμπτο σθένος της ψυχής. 

Αποτέλεσμα: Ο Κύριος ευδοκεί, και μέσα από εκείνη τη θύελλα η Εκκλησία εξέρχεται "καλή ὡς σελήνη" και "ἐκλεκτή ὠς ὁ ἥλιος" (Ασμ. στ, 10). Με το ίδιο αγωνιστικό φρόνημα θα κρατήσει τη δάδα της ορθής πίστεως κατά τον 5ο αιώνα ο άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας και θα υπερασπιστεί την Ορθοδοξία έναντι του Νεστοριανισμού. Ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, αν και απλός μοναχός, θα κρατήσει τον 7ο αιώνα για μια εκοσαπενταετία το βάρος του αντιμονοθελητικού αγώνα, χωρίς να υπολογίζει ούτε τον θάνατο. Επειδή αρνήθηκε να υπογράψει τον συμβιβαστικό "Τύπον" που συνέταξε ο αυτοκράτορας, θα εξορισθεί επανειλημμένως, θα αναθεματισθεί και θα κακοποιηθεί: θα του κοπεί η γλώσσα και το δεξί χέρι. 

Κι όμως θα μάχεται μέχρι τέλους απτόητος, πιστεύοντας πως το αδιέξοδο θα ξεπερασθεί, το θαύμα θα γίνει και η αλήθεια θα λάμψει. Οι δε μοναχοί της μονής του Στουδίου για εκατό και πλέον χρόνια θα σηκώσουν το βάρος του αγώνα κατά της Εικονομαχίας. Με ένθεο ζήλο και χωρίς να πτοούνται από τις δυσκολίες, υπερασπίζονται την αλήθεια. Ο άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης συντάσσει θεολογικές πραγματείες και επιστολές ("Λόγοι ἀντιρρητικοί κατά είκονομάχων") για την υπεράσπιση τω ιερών εικόνων. Τρεις φορές εξορίζεται, ταλαιπωρείται, βασανίζεται και πεθαίνει μαχόμενος. Η πλάνη τελικά διαλύεται. Ο εχθρός καταισχύνεται και ο Χριστός δοξάζεται. 

Και η χρυσή αλυσίδα συνεχίζεται μέσα στους αιώνες: Μέγας Φώτιος, άγιοι Κύριλλος και Μεθόδιος, άγιος Μάρκος ο Ευγενικός. Μορφές ιερές και καθοδηγητικές για μας τους πιστούς του 21ου αιώνα, που μαχόμαστε στήθος με στήθος με το κακό, την αθεΐα, την απιστία, την ηδονολατρία, τον αμοραλισμό, τη νεοειδωλολατρία και τον σοδομισμό. Ζουν κι εργάζονται μέσα σε θύελλες και καταιγίδες, ανυποχώρητοι μπροστά στα αδιέξοδα που παρουσιάζονται μπροστά τους. Η μορφή του αγίου Μάρκου είναι ιδιαίτερα συγκλονιστική. Όταν οι πάντες υποχώρησαν κι υπέγραψαν την ένωση με τους παπικούς, είτε από μικροψυχία είτε από κακή εκτίμηση των περιστάσεων, εκείνος έμεινε ανένδοτος. 

Η σταθερότητα του ενός αποδείχθηκε πιο ισχυρή από την υποχώρηση των πολλών. Η ψευδοένωση χάρη στους αγώνες του αγίου εκείνου ανδρός δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ. Η πίστη και ο ένθεος ζήλος του ενός επισκόπου συνετέλεσαν ώστε να αρθεί το αδιέξοδο και να γίνει το θαύμα. Να απαλλαγεί η Εκκλησία από το βδέλυγμα της υποταγής στον Πάπα. Στη διαδρομή τόσων αιώνων το πλοίο της Εκκλησίας στο Βυζάντιο πορεύθηκε νικηφόρο, ανίκητο από τα πελώρια κύματα των αιρέσεων. 

Ανίκητο από τη θύελλα του παπισμού, που αντικειμενικά η ιστορική γραφίδα μαρτυρεί τα ατελείωτα εγκλήματά του ενάντια στους Ορθοδόξους στα δυσχείμερα χρόνια των Σταυροφοριών. Ανίκητο, γιατί η πανσθενής θεία χάρη, η πνοή του αγίου Πνεύματος, που ενοικεί, κατευθύνει αλάθευτα την πορεία του κι εμψυχώνει τους μαχητές της "φίλης" Ορθοδοξίας σαν αναμετριούνται με το σκοτάδι, ώστε να διατρανώνουν την απόφαση: "Καί μυριάκις ὑπέρ σοῦ (Ὀρθοδοξία) τεθνηξόμεθα!"

συνεχίζεται....

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!

Ας είναι δημιουργικός και ευφρόσυνος ο μήνας Απρίλιος!

25η Μαρτίου: Ευαγγελισμός και Ελληνισμός

Ευαγγελισμός, Ελληνισμός: έτσι γιορτάζεται αυτή η μεγάλη μέρα, η 25η Μαρτίου. "Χαῖρε, Κεχαριτωμένη Μαρία", ο Άγγελος ευαγγελίζεται την σάρκωση του Θεού Λόγου και τη λύτρωση του ανθρώπου από τα δεσμά της αμαρτίας και του θανάτου. "Χαῖρε, ὤ Χαῖρε, Λευτεριά": η φωνή του γένους ευαγγελίζεται την ανάσταση και τη λύτρωση από τα δεσμά της δουλείας. 

Διπλό χαίρε, διπλή χαρά. Με το Χαίρε στην Παρθένο Μαρία, αιώνων πόνοι και στεναγμοί μετουσιώνονται σε έναν νικηφόρο ύμνο, που ως τα πέρατα της γης φθάνει ως τα βουνά, ως τα δάση, τους κάμπους και τα πελάγη, που αναπέμπεται στα ουράνια σαν θυμίαμα ευχαριστήριο και δοξαστικό. Ο άλλος νικηφόρος ύμνος, ένα σάλπισμα ελευθερίας! Αντηχεί στα βάθη των τεσσάρων αιώνων της σκοτεινής δουλείας, στους μυριάδες γνωστούς κι αγνώστους στις επάλξεις του γένους. 

Η Ελλάδα υπάρχει κι ακτινοβολεί στην ιστορία του κόσμου μ' ένα φως χαρούμενο. Είναι το μέγα γεγονός του 1821, γιατί ορθώνεται πάνω απ΄ όλα σαν μέγεθος πνευματικό, καρπός όλης της βαθιάς πείρας του Έθνους, που σαν πολύτιμη περιουσία μεταδίδεται από γενιά σε γενιά. Οι Έλληνες δεν διεκδίκησαν τη λευτεριά της ζωής και της γης τους, αλλά κυρίως την ελευθερία της ψυχής τους και της πίστης τους. 

Ξεσηκώθηκαν οι πρόγονοί μας το 1821, έσπασαν τα δεσμά της δουλείας και άνοιξαν τον δρόμο για την Ελευθερία. Η Ελληνική ψυχή γιορτάζει την παλιγγενεσία της με ενωμένη την εθνική με την πανανθρώπινη λύτρωση. Το φράγμα της καταπίεσης έσπασε κι ο αέρας της ελευθερίας διασάλπισε την πνοή του Χριστού πάνω στη γη. 

Σήμερα, στους δύσκολους καιρούς, ας αναλογιστούμε το χρέος μας ως Έλληνες Χριστιανοί Ορθόδοξοι, να κρατήσουμε την πίστη μας ανόθευτη με τη Μητέρα Παναγία να ευλογεί τον κάθε αγώνα μας. Να σηκώσουμε σαν εύζωνες το μέτωπο ψηλά, να τιμούμε τους ήρωές μας, να κρατήσουμε την Ελλάδα μας ελεύθερη, να διαλαλεί σε όλο τον κόσμο ότι η ελευθερία κερδίζεται με αγώνα και δίνει το φως παντού. Χαρείτε την Ελλάδα ελεύθερη, όντας εμείς ελεύθεροι. 

(Από την εισήγηση που διάβασα σε ιερό ναό επί αναμνήσει της ιερής επετείου)

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!

Χρόνια πολλά! Αθάνατοι οι ήρωές μας!

Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 104ο

Η ζωή και το έργο των αγίων Αποστόλων μας δίνει ακριβώς αυτό το μήνυμα-σύνθημα, ότι όσες κι αν είναι οι δυσκολίες, προκειμένου να κρατηθεί ο πιστός γνήσιος και ακέραιος στην πίστη τη χριστιανική, όσο αρνητικό κι αν είναι το κλίμα, όσο παγωμένες κι αν είναι οι καρδιές των ανθρώπων, ανάμεσα στους οποίους ζει και αναστρέφεται, όσο κι αν έχει μπροστά του έναν ή περισσότερους ανθρώπους "ἀπειθοῦντας καί ἀντιλέγοντας (Ησ. ξε, 2)", δε δικαιολογείται απογοήτευση και δειλία. 

Πολύ περισσότερο δεν συγχωρείται η κατάθεση των όπλων και η σιωπή. Η ιστορία της Εκκλησίας μας βεβαιώνει ότι το κακό θα νικηθεί, θα ντροπιαστεί και θα περισταλεί. Η αλήθεια θα λάμψει και η βασιλεία του Θεού θα κυριαρχήσει στις καρδιές των ανθρώπων. Αυτό φαίνεται καθαρά και από την επίσκεψη του Αποστόλου Παύλου στην Κόρινθο.  Στην Κόρινθο ο θείος Απόστολος έφτασε αποφασισμένος να δώσει τη μαρτυρία του για τον Χριστό (βλ. Πρ. ιη, 1-11). Και πράγματι μιλά και πείθει "Ἰουδαίους καί Ἕλληνας (στίχος 4)". Όμως οι αντιδράσεις παρουσιάζονται ισχυρές. Ο Παύλος τότε αρχίζει να "συνέχεται τῷ πνεύματι (στίχος 5)". Η κατάσταση γι' αυτόν είναι εξαιρετικά δύσκολη. 

Μπροστά στο αδιέξοδο, μπροστά στη σκληροκαρδία των Κορινθίων και την απροθυμία τους να δεχτούν τον ευαγγελικό λόγο, γεννώνται στην ψυχή του σκέψεις να εγκαταλείψει την πόλη και να πορευθεί σ' άλλους τόπους πιο επιδεκτικούς του θείου κηρύγματος. Τα ασκημένα και φωτισμένα μάτια του δεν μπορούσαν να διακρίνουν ότι σ' αυτήν την πόλη "λαός ἐστι πολύς (στίχος 10)", που θα γινόταν λαός του Κυρίου. 

Τη δύσκολη αυτή ώρα που ο τίμιος εργάτης κάμπτεται, επεμβαίνει ο Κύριος "δι' ὁράματος" και στηρίζει τον δούλο Του με εκείνο το συγκλονιστικό "λάλει καί μή σιωπήσῃς, διότι ἐγώ είμι μετά σοῦ, καί ούδείς ἐπιθήσεταί σοι τοῦ κακῶσαι σε (στίχοι 9-10)". Το αδιέξοδο ξεπεράστηκε. Το θαύμα έγινε. Εκεί που όλα ήταν κατάμαυρα και ολοσκότεινα, φως Χριστού αρχίζει να καταυγάζει τις ψυχές, Μια Εκκλησία όλο ζωντάνια και δυναμισμό αναδύεται μέσααπό την ειδωλολατρική διαφθορά, μέσα από το σάπιο ιουδαϊκό κατεστημένο. 

Μπορεί τα παιδιά μας, οι σύζυγοι, συγγενείς, φίλοι, συνεργάτες να φαίνονται αδιάφοροι, ανεπίδεκτοι, αρνητικοί ή και εχθρκοί απέναντι στην πίστη και την ηθική του Ευαγγελίου. Ο, τι κι αν συμβαίνει, οι πιστοί χριστιανοί, και αυτοί οι ποιμένες και εργάτες της Εκκλησίας, ας μην ξεχνάμε ότι μέσα στην πόλη, στην πατρίδα μας, στο στενότερο ή ευρύτερο περιβάλλον μας, υπάρχουν ψυχές που περιμένουν το φως του Χριστού, για να ανθίσουν στο χάδι του. 

Ας κρατήσουμε τη φλόγα της πίστης αναμμένη στις δικές μας ψυχές και κοντά τους κάποιες άλλες ψυχές μπορεί να φωτισθούν, να θερμανθούν, να ζωογονηθούν και να σταθεροποιηθούν στην εν Χριστώ ζωή. Τη συγκεφαλαίωσητου όλου πνεύματος της αποστολικής εργασίας, που γίνεται φάρος καθοδηγητικός για μας, βρίσκουμε στο τελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου των "Πράξεων (βλ. Πρ. κη, 1-3)". 

Ο θείος Παύλος, δέσμιος στη Ρώμη για το όνομα και την αγάπη του Κυρίου, φυλακισμένος για δυο ολόκληρα χρόνια, κηρύττει τον Χριστό μέσα από το κελί της φυλακής, παρά τις αμφισβητήσεις των προκρίτων Ιουδαίων της συναγωγής. Κι ενώ εκείνοι αναχωρούν από το κελί του "πολλήν ἔχοντες ἐν ἑαυτοῖς συζήτησιν (στίχος 29)", ο Παύλος "ἀπεδέχετο πάντας τούς εἰσπορευομένους πρός αὐτόν, κηρύσσων τήν βασιλεία τοῦ Θεοῦ καί διδάσκων τά περί τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ μετά πάσης παρρησίας ἀκωλύτως (στίχοι 30-31)". Δεχόταν πρόθυμα και με ευχάριστη διάθεση όλους όσοι πήγαιναν να τον επισκεφθούν. 

Και όχι μόνο τους δεχόταν στο κελί της φυλακής, αλλά και κήρυσσε τη βασιλεία του Θεού, την οποία έδωσε ως κληρονομιά ο Μεσσίας Χριστός στους ανθρώπους, και τους δίδασκε τις αλήθειες που αναφέρονταν στο πρόσωπο του Κυρίου Ιησού Χριστού. Όλη αυτή την εργασία την έκανε με θάρρος και παρρησία, χωρίς να του παρεμβάλεται απέξω κανένα εμπόδιο. Πόσο βάθος έχουν οι στίχοι αυτοί! Αλλά και πόσο μας ενθαρρύνει το ιερό κείμενο και μας χαράσσει πορεία ζωής και δράσης ως μελών της Εκκλησίας που θέλουν και αγωνίζονται να ζήσουν κατά Θεόν και να καταστήσουν κοινωνούς της χάριτος του Θεού και τους αδελφούς τους, που ζουν στην άγνοια· που κινδυνεύουν από τον καυστικό λίβα της αθεΐας, της απιστίας, της ζωής του κόσμου, ο οποίος "ὅλος ἐν τῷ πονηρῷ κεῖται". 

Ο πιστός μαθητής του Χριστού είτε ζει σε χώρα που απολαμβάνει την πολιτική ελευθερία είτε αύριο βρεθεί δέσμιος, φυλακισμένος, κλεισμένος στους τέσσερις τοίχους, αλυσοδεμένος και φρουρούμενος, έχοντας τους πάντες εναντίον του, δεν αποθαρρύνεται, δεν καταθέτει τα όπλα. Πάντα νικά με τη Χάρη του Θεού, διότι στην παντοδυναμία του Θεού Λόγου τίποτε δεν μπορεί να αντισταθεί, πολύ περισσότερο δεν μπορεί να ματαιώσειτα σχέδιά Του και να σβήσει την πίστη από τις καρδιές των ανθρώπων. 

συνεχίζεται....

(Αρχιμ. Γρηγορίου Ι. Μουσουρούλη, Από το αδιέξοδο στο θαύμα, Αθήνα 2016, Εκδόσεις Σωτήρ)

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομἀδα!

Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 103ο

Κάθε πιστός που είναι "ἐπιστολή" που την έγραψε ο Χριστός με διακόνους Του τους αγίους Αποστόλους και τους διαδόχους τους κληρικούς, και ως μέλος της Εκκλησίας έχει αναλάβει να μιλά για λογαριασμό του Κυρίου, όταν αντιμετωπίζει αδιέξοδα στην επιτέλεση του προορισμού του· όταν διαπιστώνει την αδιαφορία, την άρνηση ή την αντίδραση των συνανθρώπων του, ακόμα κι αυτών των οικείων του, στην προσπάθειά του να τους συνδέσει με τον Χριστό, που είναι η πηγή της ζωής· όταν εξωτερικοί και εσωτερικοί παράγοντες τον βεβαιώνουν ότι όλα είναι χαμένα, ότι άδικα κοπιάζει· 

όταν ο λογισμός του ψιθυρίζει ότι καρποφορία δεν υπάρχει, ούτε πρόκειται να υπάρξει, δεν έχει παρά να στρέφει το βλέμμα στη ζωή της Εκκλησίας, να μελετά την ιστορία της και να εδραιώνεται στην πίστη για την τελική νίκη του Χριστού, τη συντριβή του κακού και την επικράτηση της αλήθειας και του φωτός στις ψυχές των ανθρώπων. 

Επιπλέον να μελετά τη ζωή και τη δράση των πιστών μελών της Εκκλησίας που τελειώθηκαν "ἐν Κυρίῳ", για να συνεχίζει απτόητος την πορεία του, χωρίς δισταγμούς κι αναστολές, εμπῖστευόμενος την καρποφορία του λόγου και την έκβαση των πραγμάτων σ' Εκείνον, ο Οποίος "πάντας ἀνθρώπους θέλει σωθῆναι καί είς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν (Α Τιμ. β, 4)". 

Γραμμή πλεύσεως στο σοβαρότατο αυτό θέμα μας χαράσσει κατά πρώτο και κύριο λόγο η Αγία μας Γραφή. Και ειδικότερα το βιβλίο των "Πράξεων των Αποστόλων", το ιερό και συνάμα ηρωικό, που και θα πρέπει να αποτελεί εγκόλπιο σε καθημερινή βάση στη ζωή και τη δράση κάθε πιστού, που θέλει να ζήσει "ἐν Χριστῷ" και "διά τόν Χριστόν" και να εργασθεί για τη δόξα του Θεού και την επέκταση της βασιλείας Του στη γη. Στις σελίδες του ιερού αυτού βιβλίου, που αποτελεί τη μόνη θεόπνευστη ιστορία της πρώτης Εκκλησίας, το Πνεύμα το Άγιο μας παρουσιάζει την πρώτη αναμέτρηση της Εκκλησίας με τον άρχοντα του σκότους. Εκεί δίνονται οι πρώτες όντως φονικές μάχες ανάμεσα στο φως και στο σκοτάδι. 

Οι άγιοι Απόστολοι αρχίζουν το έργο της μεταστροφής του κόσμου "ὡς πρόβατα ἐν μέσῳ λύκων (Ματθ. ι, 16)". Όλοι γύρω τους είναι όχι απλώς αντίθετοι, αλλά αντίπαλοι με εχθρική διάθεση. Η ειδωλολατρία από τη μια είναι ριζωμένη και κυριαρχεί απ' ἀκρου σε άκρο της γης. Ο ιουδαϊσμός από την άλλη είναι σκληρός και φανατικός, χωρίς να μπορεί να δεχθεί την καινή διδαχή του Ευαγγελίου. Ανθρωπίνως η προσπάθειά τους θα μπορούσε να θεωρηθεί ως ουτοπία, ως ενέργεια που είχε εγγενή τα στοιχεία της αποτυχίας. 

Και όμως οι άγιοι εκείνοι άνδρες, αθόρυβα, σταθερά, αταλάντευτα καταφέρνουν αλλεπάλληλα κτυπήματα στον κορμό της ειδωλολατρίας, επιχειρώντας προσπέλαση στα ισχυρότερα κέντρα, στα σπουδαιότερα κάστρα της, όπως την Έφεσο, την Αντιόχεια, την Αθήνα, την Κόρινθο και αυτή τη Ρώμη. Προσφέρουν τον εαυτό τους, τις δυνάμεις τους, όλη την ύπαρξή τους στην υπηρεσία του Κυρίου, χωρίς απογοητεύσεις και αναστολές. Ο πόλεμος είναι ανελέητος. Το κόστος του τολμήματός τους μεγάλο: φυλακίσεις, λιθοβολισμοί, ξυλοδαρμοί, θάνατος μαρτυρικός. 

Στο τέλος νίκησαν. Το θαύμα έγινε. Όσο κι αν αντέδρασε ο "δράκων" χύνοντας με ορμή "ἐκ τοῦ στόματος αὐτοῦ ὕδωρ ὀπίσω τῆς γυναικός", προκειμένου να την πνίξει στον ποταμό των μαρτυρικών αιμάτων, αυτά τα αίματα απεξήραναν τον ποταμό του κακού και συντέλεσαν στο να διαλυθεί το σκοτάδι της ειδωλολατρίας. Αλήθεια, έχουμε δικαίωμα να μελαγχολούμε και να απογοητευόμαστε εμείς σήμερα ως χριστιανοί, ως μέλη της Εκκλησίας του Χριστού στη θέση που βρίσκεται ο καθένας είτε ως οικογενειάρχης, είτε ως εκπαιδευτικός, επιστήμονας, απλός εργαζόμενος;

Ασφαλώς και δεν δικαιούμαστε να δίνουμε τόπο στην ηττοπάθεια ή την απογοήτευση, όσο δυσμενείς κι αν είναι οι συνθήκες κάτω από τις οποίες ζούμε και διεξάγουμε τον αγώνα της "ἐν Χριστῷ" τελείωσής μας και της εξάπλωσης της βασιλείας Του στις καρδιές των συνανθρώπων μας. Σ' όποιο σχολείο κι αν μπούμε- αν είμαστε εκπαιδευτικοί-, σ' όποια υπηρεσία δημόσια ή ιδιωτική, όλοι μας έχουμε μπροστά μας ανθρώπους τουλάχιστον βαπτισμένους και μυρωμένους στο σύνολό τους, όσο κι αν έχει αλλοιωθεί η δημογραφική εικόνα της πατρίδας μας με την άμετρη διείσδυση σ' αυτήν πλήθους προσφύγων ή μεταναστών, νομίμων ή παρανόμων. 

Όσο αδιάφορα κι αγριεμένα κι αν είναι τα πρόσωπα των ανθρώπων που έχουμε γύρω μας, όσο κι αν στην πράξη ζουν ζωή ειδωλολατρική, έχουν λάβει τη σφραγίδα των δωρεών του Αγίου Πνεύματος. Η ροπή του κακού είναι οπωσδήποτε εξασθενημένη, όσο κι αν το "κατ' εἰκόνα" είναι αμαυρωμένο. Ας σκεφθούμε όμως τους Αγίους Αποστόλους ανάμεσα σε ειδωλολάτρες, που σε κάθε τους βήμα συναντούσαν ανθρώπους δαιμονόπληκτους.

Τι ψυχική αντοχή έπρεπε να είχαν οι άνθρωποι εκείνοι; Σκεφτείτε τον Απόστολο Παύλο στην Αθήνα, στον Άρειο Πάγο, να αγωνίζεται να μεταλαμπαδεύσει στις ψυχές των γεμάτων ειρωνεία και χλευασμό Αθηναίων την πίστη του Χριστού; Σκεφθείτε τον στη Θεσσαλονίκη με τους Εβραίους να μαίνονται, απαιτώντας από τον Ιάσονα την παράδοση στα βέβηλα χέρια τους του ίδιου του Αποστόλου και των συνεργατών του. Ας φέρουμε στη μνήμη  μας τον ίδιο θείο Απόστολο στα σκαλοπάτια του ναού των Ιεροσολύμων και τους Εβραίους να πετάνε χώμα στον αέρα και να ζητούν να τον αφανίσουν!

συνεχίζεται....

(Αρχιμ. Γρηγορίου Ι. Μουσουρούλη, Από το αδιέξοδο στο θαύμα, Αθήνα 2016, Εκδόσεις Σωτήρ)

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομἀδα!