Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 148ο

 

Τον βρίσκει σε ένα υπόγειο, όπου τον είχε προσωρινώς κρυμμένο ο Έλληνας πρόξενος Κοντογούρης. Μετά την ευτυχή έκβαση του Μακεδονικού αγώνος επανέρχεται στη Ζυρίχη και τελειώνει αριστούχος το Πανεπιστήμιο. Παίρνει λοιπόν το πτυχίο του χημικού και μετά από λίγα χρόνια κατεβαίνει στην Αίγυπτο, όπου διορίζεται επί του ελέγχου των υδάτων. Λίγο αργότερα παραιτείται από τη θέση αυτή και ερχόμενος στην Αθήνα διορίζεται στο Υπουργείο Επισιτισμού. 

Ζει μαζί με τα μέλη της οικογένειάς του στην οδό Σταδίου και ασχολείται εντατικώς με τις επιστημονικές του έρευνες και μελέτες. Βρισκόμαστε στην πολεμική περίοδο του 1917. Ο αποκλεισμός είχε ως επακόλουθο την έλλειψη της βενζίνης. Η οξύνοια και η επιστημονική κατάρτιση του Μενάγια τον οδηγούν μετά από πολλές έρευνες στην εφεύρεση του συνθετικού πετρελαίου από άλλες ουσίες, αλλά επειδή το κόστος ήταν μεγάλο, δεν μπορούσε να αξιοποιηθεί. Σε ένα από τα πειράματά του προκλήθηκε ανάφλεξη και ο ίδιος υπέστη εγκαύματα τέτοια, που χρειάσθηκε η νοσηλεία του σε νοσοκομείο. 

Το 1919 εντυπωσιάζεται βαθιά από το σαγηνευτικό κήρυγμα του πατρός Διονυσίου Φαραζουλή στην Αθήνα. Ελκύεται περισσότερο προς την Εκκλησία. Αλλά η ψυχή του, η ορεσίβιος εκείνη έλαφος, διψά για πλουσιότερες πηγές και δεν αργεί να ανακαλύψει το κεφαλόβρυσο της Ορθοδοξίας, το Άγιον Όρος. Κατά το έτος 1920 επισκέπτεται μ' ένα πρώτο ταξίδι το Περιβόλι της Παναγίας μας. Δυστυχώς, την εποχή εκείνη πολλά μοναστήρια ήταν ιδιόρρυθμα. Ας έχει δόξα ο πανάγαθος Θεός που τα τελευταία χρόνια έγιναν κοινόβια και βασίλευσε η μακαρία υπακοή και απλώθηκε η υψιπέτις ακτημοσύνη και στρώνεται κοινή τράπεζα και χάθηκε το "εμόν" και το "σόν". 

Ο Μενάγιας, αφού επισκέφθηκε αρκετά μοναστήρια, παίρνει τον δρόμο της επιστροφής λίγο απογοητευμένος και με όχι καλές εντυπώσεις από το Άγιον όρος. Στο λιμανάκι όμως της Δάφνης συναντά τον εκλεκτό του Θεού, το διαμάντι της ερήμου, τον γέροντα Αβιμέλεχ, τον ερημίτη της μικράς Αγίας Άννης. Του είχαν μιλήσει για τον άνθρωπο αυτόν, αλλά δεν τον είχε γνωρίσει μέχρι τη στιγμή εκείνη. Και να, ο Θεός προνόησε να ανταμώσουν στη Δάφνη. 

Ο γέρων Αβιμέλεχ ήταν ένα αξέχαστο γεροντάκι, "κάτω νεύων τήν κεφαλήν", πάντοτε προσευχόμενος. Άκουσε με ιδιαίτερο ενδιαφέρον και αγάπη τον νεαρό προσκυνητή και μετά από αρκετή πνευματική συζήτηση τον συμβούλευσε: - Παιδί μου, πρέπει να πας εις την έρημον. Εκεί ζουν οι αφανείς ερημίται και ησυχασταί, δοσμένοι ολοκληρωτικώς εις την προσευχήν και εις την ησυχίαν. Εκεί θα αισθανθείς την αρετήν.....

Εκείνη η συνάντηση με τον σεβαστό Αβιμέλεχ, εκείνος ο διάλογος έγινε η αιτία η οριστική απόφαση του Μενάγια: θα πήγαινε στην έρημο και μάλιστα στον μεγάλο νηπτικό των Κατουνακίων, στον ησυχαστή Καλλίνικο. 

Υπάρχουν εξάλλου δυο τοποθεσίες στη γη που δικαίως φέρουν την προσωνυμία της αγιότητας. Η Χάρις της Τρισηλίου Θεότητος, η οποία αγιάζει ολόκληρη την έμψυχη και άψυχη κτίση, αγίασε και τα δυο σημεία αυτά του πλανήτη μας, τους Αγίους τόπους και το Άγιον Όρος. Τους μεν Αγίους Τόπους με την επίγεια παρουσία του Υιού και Λόγου του Θεού, το δε Άγιον Όρος για τη ζωντανή "επίσκεψη" και προστασία της Παναχράντου, Πανυπερευλογημένης Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας και των πολυπληθών "ἐν ἀσκήσει καί ὁσιότητι λαμψάντων ἁγιορειτῶν πατέρων". 

Πριν λοιπόν ο Σπυρίδων Μενάγιας καταταγεί στο ισάγγελο σύνταγμα των αγιορειτών μοναχών προγραμματίζει και πραγματοποιεί το άγιο και ιερό όνειρό του: να προσκυνήσει τους Αγίους Τόπους, "ἐν οἷς ἔστησαν οἱ ἄχραντοι πόδες του Κυρίου ", όπου "ἐτελεσιουργήθη τό μέγα τῆς ἐνανθρωπήσεως καί εύσεβείας μυστήριον", όπου "Θεός ἐφανερώθη ἐν σαρκί, ἐδικαιώθη έν Πνεύματι, ὤφθη ἀγγέλοις..... ἀνελήφθη έν δόξῃ". 

Η εμπειρία του προσκυνήματος στους Αγίους Τόπους είναι μια εμπειρία στερεοτέρας πίστεως και αγάπης. Ένας φωτοβόλος αναβαπτισμός μέσα στην κολυμβήθρα των ευαγγελικών γεγονότων και της θείας διδασκαλίας του Λυτρωτού μας. Ο νεαρός Σπυρίδων, μετά την ψυχοσωτήρια έρευνα των Αγίων Γραφών, λαχτάρησε να δει και με τα ίδια του τα μάτια τα ιερά προσκυνήματα. 

Να προσεγγίσει και με τις σωματικές του αισθήσεις το ασύλληπτο μυστήριο της επί γης φανερώσεως του Κυρίου. Να αποκτήσει αυτή την αγιαστική "όραση" των Αγίων Τόπων. Μια όραση που δεν παραμένει μόνο στους εξωτερικούς οφθαλμούς, αλλά μετουσιώνεται σε μια εσωτερική νοερή όραση και θεωρία....

συνεχίζεται...

(Σύγχρονες αγιορείτικες μορφές, Γεράσιμος Μενάγιας)

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!