Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 144ο

 

2. Ανάσταση: Κι έτσι βιώνουμε ξανά την ανάστασή μας στην εν Χριστώ ζωή. Καθώς συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε και να ζούμε σύμφωνα με το άγιο θέλημα του Θεού, επιβεβαιώνουμε κάθε στιγμή και ώρα ότι συντασσόμαστε με τον Χριστό, ότι ανήκουμε μόνο σ' Αυτόν. Έτσι η Χάρις του Θεού μας ανανεώνει και μας ανασταίνει διαρκώς. Μας χαρίζει εμπειρίες πνευματικές και άγιες. Μας δίνει τη δυνατότητα να βιώνουμε την πραγματική ζωή, την εν Χριστώ ζωή, η οποία δεν έχει όρια, δεν τελειώνει ποτέ. 

3.Μεταμόρφωση-θέωση: Τώρα πια μέσα στην ψυχή μας δεν ενεργεί ο παλαιός άνθρωπος, αλλά ο ίδιος ο Χριστός. Αυτός κυριαρχεί στις σκέψεις μας, στα λόγια μας, στις ενέργειές μας. Αυτός ακτινοβολεί το φως Του. Στη νέα αυτή ζωή παύουμε να ζούμε οι ίδιοι, αλλά ζει μέσα μας ο ίδιος ο Χριστός. Μέσα μας πλέον σχηματίζεται η μορφή του Χριστού. Πώς όμως συμβαίνει αυτό; Όταν ζούμε μέσα στη Χάρι των ιερών Μυστηρίων της Εκκλησίας μας και αγωνιζόμαστε καθημερινά να επιτελούμε το θέλημα του Χριστού, όταν μιμούμαστε τον Χριστό με όλη μας τη δύναμη, τότε μέσα μας σχηματίζεται η μορφή του Κυρίου. 

Διότι με τη σταθερή και ακριβή μίμηση του Χριστού, η ψυχή μας μεταβάλλεται και παίρνει τη μορφή του πρωτοτύπου, του Χριστού. Ο Χριστός είναι αυτός που κάνει τα πάντα μέσα μας. Δεν ζούμε απλώς με τον Χριστό, αλλά ζει μέσα μας ο ίδιος ο Χριστός. Αυτός κυριεύει την ψυχή μας και ενεργεί τα πάντα μέσα μας. Ο Χριστός μας κατευθύνει και προσηλώνει τον νου και την καρδιά μας στα ανώτερα και άγια. Και εμείς ζούμε από τώρα τη ζωή του ουρανού. 

"Ο νους που αγαπά πολύ τον Θεό όσο ανεβαίνει προς Αυτόν που τόσο πολύ αγαπά, και θεωρεί τις θείες Του τελειότητες, τόσο κι ο Θεός κατεβαίνει από το ύψος Του στον εραστή νου και ενώνεται μαζί του και τον θεώνει και τον γεμίζει με τις χάριτές Του. Έτσι, με την ανάβασή μας αυτή προς τον Θεό, επιτελείται η υπερφυσική ένωση του Θεού με τον νου μας, του ερωμένου με τον εραστή, του αρχετύπου με την εικόνα". 

"Τις υπερφυσικές όμως τελειότητες του Θεού μπορεί να τις απολαύσει πληρέστερα και τελειότερα ο νους, όχι μόνο όταν τις θεωρεί, αλλά και όταν αγωνίζεται να τις μιμείται, όσο το δυνατόν με τα έργα του..... Έτσι, που είναι <<κατ' εικόνα>> Θεού γίνεται και <<καθ' ομοίωσιν>> Θεού. Και με την ομοίωση αυτή ο νους μπορεί να ενωθεί με τον Θεό, η εικόνα με το πρωτότυπό της και να θεωθεί. 

Διότι κανείς δεν μπορεί να θεωθεί, εάν πρώτα δεν ομοιωθεί με τον Θεό, εάν δεν μιμηθεί τις θείες τελειότητές Του και ενωθεί μαζί Του....Όταν ο νους μιμείται τις φυσικές τελειότητες του Θεού, γίνεται κατά χάριν ένας επίγειος Θεός, έχοντας μέσα του σχηματοποιημένες τις έξοχες και πανέμορφες τελειότητες που έχει ο Θεός στη φύση Του (Νικόδημος Αγιορείτης)". Θέλω λοιπόν να ζήσω μαζί σου. Να σε γνωρίσω και να σε αγαπήσω. Να σε αγαπήσω περισσότερο από οτιδήποτε άλλο.

Να μπορώ να λέω κι εγώ: "Ο αγαπημένος μου σταυρώθηκε. Και δεν υπάρχει μέσα μου καμιά άλλη κοσμική αγάπη που να καίει στην καρδιά μου (Ιγνάτιος Θεοφόρος)". "Να μην επιθυμώ τίποτε άλλο και να μην αναπνέω τίποτε άλλο παρά εσένα (Νικόδημος Αγιορείτης)". "Εσένα να έχω διαρκώς στον νου μου, στη θύμησή μου, σαν σφραγίδα σαν ουσία ανεξάλειπτη (Μ. Βασίλειος)". "Να ζω την κρυμμένη και μυστική ζωή μαζί σου (Προς Κολασσαείς, γ, 3)". Μου χάρισες ό, τι μεγαλύτερο θα μπορούσα να ποθήσω ή να σκεφτώ. 

Από τον ανεξάντλητο πλούτο της τελειότητάς σου, μου μετάγγισες τη μια Χάρι πάνω στην άλλη. Βαπτίστηκα στο όνομά Σου κι εσύ με οδήγησες στη ζωή, με έκανες παιδί Σου. Με έβαλες στην Εκκλησία Σου. Με μύρωσες και μου χάρισες όλα τα δώρα του Αγίου Σου Πνεύματος. Μου έδωσες τη δύναμη να παλεύω, να αγωνίζομαι. Να νεκρώνω μέσα μου τον κακό εαυτό μου, και να ανασταίνομαι στη δική Σου ζωή. Να καλλιεργώ μέσα μου κάθε αρετή, να έχω πάνω μου τα δικά σου χαρακτηριστικά, να Σου μοιάζω. 

Θέλω να ζήσω μαζί σου, να διώχνω από τη σκέψη μου και τη ζωή μου καθετί που με τραβά μακριά Σου. Να τηρώ τις εντολές Σου, να μελετώ τον νόμο Σου, να μιλώ κάθε στιγμή μαζί Σου, να ακούω τη φωνή Σου, να νιώθω το άγγιγμα της παρουσίας σου. Κι ενώ τόσες φορές σε έχω αρνηθεί κι έχω φύγει από κοντά Σου, εσύ κάθε τόσο θεραπεύεις τις πληγές μου και λευκαίνεις την ψυχή μου με το άγιό Σου αίμα στο Μυστήριο της Μετανοίας. Κι ετοιμάζεις μπροστά μου Τράπεζα ιερή, για να Σε κοινωνώ, να γίνομαι ένα με σένα, να σε ζω μέσα μου. 

Θέλω να μένεις μαζί μου κι εγώ να είμαι διαρκώς μαζί Σου. Να σε έχω μέσα στην ψυχή μου, να νιώθω τα σκιρτήματα της πατρικής στοργής Σου τις ελλάμψεις Σου. Να ζω τον αιχμαλωτισμό του νου και της καρδιάς μου στην αγάπη Σου, αγάπη τόσο δυνατή, ώστε να μην μπορώ να ξεφύγω ποτέ από αυτήν. "Μετά σοῦ θέλω ζῆσαι, χωρίς σοῦ δέ μή ζῆσαι: θέλω να ζήσω μαζί Σου, χωρίς εσένα δεν θέλω να ζω (Ρωμανός Μελωδός)". "Κύριε, μεῖνον μετ΄ ἐμοῦ, κἀγώ διαπαντόε μετά Σοῦ". Θέλω να ζήσω μαζί Σου!

(Μάριος Ν. Δομουχτσής, Θέλω να ζήσω μαζί σου)

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!

Ας είναι πνευματικός ο αγώνας της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής!