Η ζωή του ανθρώπου επί της γης, όπως ήταν πάντοτε, μετά την πτώση του και όπως θα εξακολουθεί να παρουσιάζει: προβλήματα πολλά, συνεχή, ποικίλα, που το ένα διαδέχεται το άλλο. Οικογενειακά, επαγγελματικά, οικονομικά, κοινωνικά, ατομικά, πνευματικά και σωματικά, όπως και υπαρξιακά και πολλά άλλα. Και συγχρόνως πειρασμοί και παγίδες από τον κόσμο, από τον πονηρό, από τον εαυτό μας, από συγγενείς και φίλους και οικείους ακόμα.
Η αγιογραφική ρήση "ἐν μέσῳ παγίδων πολλῶν διαβαίνομεν (Σ. Σειρ. θ, 13)" εκφράζει την πραγματικότητα. Και κοντά σ' αυτά, δυσκολίες από παντού, εμπόδια πολλά, κίνδυνοι καθημερινοί εμφανείς και αφανείς. Βάσανα πολλά, ατέλειωτες θλίψεις, αρρώστιες ποικίλες, μικρές και μεγάλες, θάνατοι και φόβοι θανάτου, πόνοι πολλοί, ψυχικοί και σωματικοί.
Ακόμη, συκοφαντίες, αδικίες, διωγμοί, περιφρονήσεις, κ.λπ.. Και κοντά σε όλα αυτά έντονα ζούμε και τον δρόμο της πνευματικής μας καταστάσεως. Πτώσεις πολλές, αμαρτίες ανά πάσα στιγμή, αδυναμίες, ελαττώματα, λάθη, πάθη, ιδιοτροπίες, συγκρούσεις και διαφορές με τους άλλους και με πολλά άλλα, που μας ταλαιπωρούν και μας πικραίνουν βαθιά. Ο Κύριος και στο σημείο αυτό δεν μας αφήνει αδιαφώτιστους και απροσγείωτους.
Ρητώς μας προειδοποιεί: "ἐν τῷ κόσμῳ θλῖψιν ἕξετε". Και αλλού "εἴ τις θέλει όπίσω μου ἔρχεσθαι ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν καί ἀράτω τόν σταυρόν αὐτοῦ καθ' ἠμέραν καί ἀκολουθήτω μοι". Ομιλεί για καθημερινό σταυρό, για καθημερινές θλίψεις και δυσκολίες. Πρέπει να το πάρουμε απόφαση. "Διά πολλῶν θλίψεων δεῖ ἠμᾶς εἰσελθεῖν εἰς τήν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν". Όχι με άνεση.
Ο προσγειωμένος άνθρωπος ακόμη κατανοεί τους άλλους, με τους οποίους συζεί και συνεργάζεται και συναλλάσσεται. Εφαρμόζει πλήρως την σπουδαία ευαγγελική περικοπή: "Κατανοῶμεν ἀλλήλους εἰς παροξυσμόν άγάπης (Εβρ. ι, 24)". Κατανοεί και συνειδητοποιεί ότι δεν ζει ανάμεσα σε αγγέλους, αλλά σε ανθρώπους αδύνατους, αμαρτωλούς, ατελείς, με πάθη και ελαττώματα, με κακίες και φταιξίματα, με λάθη και παραλείψεις, με ιδιοτροπίες απαιτήσεις, που δίνουν συνεχώς αφορμές.
Γνωρίζει ακόμη καλά και το συναισθάνεται ότι και ο ίδιος είναι τέτοιος, από το ίδιο φύραμα φτιαγμένος. Παραδέχεται άνετα το: "Πολλά πταίομεν ἅπαντες" του Αδελφοθέου. Γι' αυτό και δεν ξαφνιάζεται, δεν σκανδαλίζεται, δεν παρεξηγεί, δεν αγανακτεί εναντίον τους και βέβαια ούτε θυμώνει μαζί τους, ούτε τους κατακρίνει και τους αντιπαθεί. Αναγνωρίζει όπως είπαμε ότι και ο ίδιος κάνει λάθη και δίνει αφορμές ίσως περισσότερες και δεν θα ήθελε οι άλλοι να αγανακτούν και να θυμώνουν εναντίον του.
Κι όλα αυτά τον βοηθούν να ανέχεται, να συγχωρεί, να είναι συμπαθής κι επιεικής στις αδυναμίες και τις παραλείψεις τους. Εφαρμόζει εδώ και την άλλη προτροπή του απ. Παύλου: "Τό ἐπιεικές ὑμῶν γνωσθήτω πᾶσιν ἀνθρώποις (Φιλιπ. δ, 5) ". Έτσι προσγειωμένος, αλλά και συμφιλιωμένος με την πραγματικότητα μπορεί, με τη βοήθεια πάντοτε του Θεού, να συζεί και να συνεργάζεται αρμονικά μαζί με όλους κι εφαρμόζει τον μακαρισμό του Κυρίου "μακάριοι οἱ εἰρηνοποιοί" κι επιτυγχάνει και διατηρεί "Τήν ἑνότητα τοῦ Πνεύματος ἐν τῷ συνδέσμῳ τῆς εἰρήνης (Εφεσ. δ, 3)".
Οι Πατέρες στην υπερνίκηση και θεραπεία του θυμού, εκτός των άλλων συνιστούν και την επιστράτευση του λογικού, του ηγεμόνος νου, που ο ρόλος του είναι να κυβερνά και να συντονίζει τις σκέψεις, τα συναισθήματα, τις ενέργειές μας και γενικώς τον όλο άνθρωπο. Όταν ο νους αδρανεί και τυρβάζει περί άλλων πραγμάτων, τότε διαταράσσεται η τάξη και η αρμονία του ψυχικού μας κόσμου κι ο ενστικτώδης άνθρωπός μας εκδηλώνεται φανερά και αναιδώς. Αποτελεί ασφαλώς σπουδαίο προσόν και μεγάλο κατόρθωμα όλες μας οι ενέργειές μας να περνούν μέσα από την κρησάρα του λογικού μας.
Ασφαλώς θα ήμασταν τότε κύριοι του εαυτού μας και των βιωμάτων μας. Είναι εκείνο που ζητούσε επίμονα από τον Θεό ο Προφητάναξ, προκειμένου να τιθασεύσει τα πάθη του: "Καί πνεύματι ἡγεμονικῷ στήριξόν με (Ψαλ. ν, 14)". Ασφαλώς, όταν κανείς είναι προσγειωμένος στην πραγματικότητα και φιλοσοφεί λίγο τα γεγονότα και τις καταστάσεις, που μας ερεθίζουν κι όταν αναλογισθεί τις συνέπειες αυτών κι έχει συναίσθηση της ευθύνης του, αλλά και του προσωπικού συμφέροντος, τότε ο εαυτός μας συνετίζεται και αυτοσυγκρατείται.
συνεχίζεται.....
(Αρχιμανδρίτη Γαβριήλ Γ. Αθανασιάδη, Ο θυμός, Εκδόσεις Σωτήρ, Δεκέμβριος 2002)
Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!
















Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου