Χρόνια πολλά ιστολόγιό μου!

Ιστολόγιο Για μια καλύτερη ζωή /Το blog της εκπαίδευσης

Πέρασε κιόλας ένας χρόνος. Σαν σήμερα, στις 21/8/2009, κάπου στις 9 με 9.30 το βράδυ πρωτοβγήκε η πνοή αυτού του ιστολογίου. Και το όνομά του; Για μια καλύτερη ζωή/ Το blog της εκπαίδευσης. 

Εύλογα αναρωτιέται κάποιος για την ονοματοδοσία του. Για μια καλύτερη ζωή τι σημαίνει;

Θυμάμαι λοιπόν ότι, όταν δημιουργούσα αυτό το ιστολόγιο, αναζητούσα αυτό που ψάχνουμε όλοι μας. Την καλύτερη ζωή. Καλύτερη ανάσα σε αυτό που ήθελα να βλέπω γύρω μου. Συζήτηση και ποιότητα με αξιόλογα άτομα. Ανταλλαγή απόψεων με κάθε άνθρωπο που θα ενδιαφερόταν για όσα έβγαιναν από την ψυχή μου και τα ένωνε με κομμάτια της δικής του ψυχής. Και για να μην αναιρέσω την εκπαιδευτική μου έκφραση/ αναζήτηση, αποφάσισα να συμπεριλάβω ως δεύτερο σκέλος τη φράση: Το blog της εκπαίδευσης. 
Μέσα σε αυτό το χρόνο, συνειδητοποίησα πως η δημιουργία ιστολογίου είναι συνύπαρξη δυο πραγμάτων. Αφενός, λειτουργεί η δύναμη της έκφρασης, καθώς ενδυναμώνεται η καρδιά μέσω της διαδικτυακής πένας κι ο εαυτός μας κάνει κάθε φορά τη δική του κατάθεση ψυχής.  

Αφετέρου, όταν η έκφραση σχηματοποιείται με την αγάπη και κυρίως θεάται με αγάπη από τόσους πολλούς συνδίκτυους-γνωστούς και φίλους-, τότε συνειρμικά οδηγεί το πνεύμα σε προβληματισμούς και το κάνει να μην εφησυχάζει εύκολα, εφόσον ο στόχος είναι η ποιότητα της σκέψης ή η καλυτέρευση της ζωής. 
Σαν χθες μου φαίνεται, τότε που εγώ γινόμουν ο 1ος αναγνώστης μου, ενώ τώρα οι αναγνώστες είναι ήδη 90! Πολλοί πέρασαν από την αυλή μου. Δεν σας γνωρίζω προσωπικώς (εκτός από 2-3 άτομα), αλλά νιώθω να σας ξέρω, γιατί ο κόσμος σας αποκαλύπτεται μέσα από τα σχόλιά σας. Πολλές ευγενικές ψυχές διαβάζουν τις αναρτήσεις μου κι η επικοινωνία μαζί τους είναι δώρο Θεού! 

Δώρο Θεού που αξίζει να δείτε (από τα πιο αγαπημένα βίντεο):




Ο αέρας της ανανέωσης φύσηξε απαλά και σε αυτό το blog. Φάνηκε ήδη κι από την εμφάνισή του! Αλλάξαμε look! Δεν έχω λόγια να πω ευχαριστώ σε όλους εσάς που μου κάνατε συντροφιά, με ταξιδέψατε και με μάθατε να αγαπώ πολλά πράγματα, σε όλους εσάς που μοιραστήκατε τις τόσο ευγενικές καρδιές σας γράφοντας. Αρχικά, σας αφιερώνω αγαπημένα βίντεο από το Youtube: 
 

Πραγματική αποκάλυψη ο παπαγάλος που προσεύχεται με το Κύριε ελέησον!

Κι επειδή είμαστε σε στιγμές χαλαρότητας, δείτε πόσο γέλασα με τον παπαγάλο που χορεύει στους ήχους αραβικής μουσικής:

Αλλά και με τις αστείες γάτες: 

Κι εφόσον γιορτάζουμε, από σήμερα σας καλώ να δείτε κι ένα άλλο κανάλι στο youtube: Το δικό μου!
Πρόσθεσα μάλιστα κι έναν σύνδεσμο στη δεξιά μπάρα του blog, ώστε να είναι σε σας εύκολα προσβάσιμο.Από εκεί μπορείτε να βλέπετε τα βιντεάκια που δημιουργώ, να γράφετε σχόλια, να γίνεστε φίλοι μου, αλλά και να παρακολουθείτε κάθε νέα μου δραστηριότητα. 

Κι ακόμα, μπορείτε να επικολλήσετε αυτό το δώρο φιλίας στο μπλογκ σας! 
Θα μου επιτρέψετε όμως να αφιερώσω τη σημερινή ανάρτηση σε τέσσερις φίλους, με τους οποίους συνδέθηκα ιδιαιτέρως. Και μιλώ βεβαίως για την Αργυρούλα (Διαβάτης), την Όλυ (Αναζήτηση), το Φωτάκι (Φως ιλαρόν) και τον Mysteri planet. 

Σε σας αγαπημένοι φίλοι αφιερώνω ιδιαιτέρως ένα βίντεο, γιατί με την αγάπη σας περπατήσατε στο δικό μου μονοπάτι και αφουγκραστήκατε όσα ένιωσα. Δεν έχω άλλο τρόπο να σας δείξω την απέραντη ευγνωμοσύνη, μα και την αγάπη μου. Ελπίζω να σας αρέσει!
Πατήστε πάνω στο όνομά σας, για να δείτε το δικό σας βίντεο:

Για σένα Αργυρούλα
Για σένα Όλυ
Για σένα Φως ιλαρόν
Για σένα Mysteri planet 

Θα ήθελα επίσης από καρδιάς να ευχαριστήσω ολόθερμα όλους σας: την Πέλα, τη Τhumbelina, την 50cent, την Aquila, τη Miou-Popofotitsa, τη Family art, τη mar9659, την evelina, την Coula, τον Γιώργο Ζαμπιάκη, την Πηνελόπη, την Ειρήνη, την Έλενα, τον Σκρουτζάκο, τη Λένα, το Γιάννη, τη Νατάσα, την Ε.Π, την Ακτίνα Βλαχονάσιου, το χαμομηλάκι, τη Διαδρομή, τον Ορθόδοξο 1980, τον Ζείδωρον, τη Θαλασσινή, τον Ανδρέα, το Matiz, τη σιωπηλή κραυγή... (ουπς! ελπίζω να μην ξέχασα κανέναν!) 


Αισιοδοξώ ότι τα καλύτερα είναι προ των πυλών της ψυχής μας. Με τη δική σας αγάπη και προσευχή, θα συνοδοιπορήσουμε σε δρόμους ολόφωτους, με τη Χάρη του Θεού και τις πρεσβείες της Υπεραγίας Θεοτόκου. Άλλωστε, 
"Το να αγαπάς είναι να βάζεις την ευτυχία σου στην ευτυχία ενός άλλου (Gottfried Leibnitz) ".

Από την Ανθή

Χαλαρώστε και διασκεδάστε!

Αστεία από γραπτά! 

Κτηνώδης: 

1. Ο Νίκος μέσα σε ένα καλοκαίρι πήρε ένα κτηνώδες ύψος. Μόλις τον είδα τρόμαξα!

2. Η εξάπλωση του ιού έγινε με κτηνώδη ταχύτητα. 

3. Είχα πάει στο σούπερ μάρκετ με τη μαμά μου κι άκουσα από το γραφείο: "Ο κτηνώδης του αυτοκινήτου..... να το μετακινήσει"!
4. Δεν θέλω να σε βλέπω. Είσαι κτηνώδης! 

Επίκτητος:

1. Η νίκη του αθλητή ήταν επίκτητη!

2. Ο ναός αυτός είναι επίκτητος!

3. Ο επίκτητος κόσμος δυστυχώς δεν είναι χρήσιμος!
4. Ο Νίκος είναι ο επίκτητος αυτού του κτήματος. 
5. Αυτός εδώ ο φίλος σου είναι πολύ επίκτητος. 
6. Συνήθως ένας πολύ πλούσιος άνθρωπος είναι επίκτητος.

Κεκτημένος:

1. Αυτή η κοπέλα είναι κεκτημένη, σε αντίθεση με τον αδερφό της που είναι επίκτητος. 

2. Νιώθω πολύ κεκτημένος από αυτό το σκάνδαλο. 

3. Η μαμά μου είναι κεκτημένη, γιατί έχει αποκτήσει πολλά πράγματα. Ακριβώς, όπως κι ο Ωνάσης!
4. Ένας γνωστός μου είναι κεκτημένος!

Κοινοκτημοσύνη:

1. Η περιοχή που μένουμε λέγεται κοινοκτημοσύνη.

2. Ο Νιάρχος ήταν άνθρωπος με κοινοκτημοσύνη!

3. Η κοινοκτημοσύνη σκέφτεται να πάρει τα χωράφια μου και να τα κάνει σπίτια! 

Απορίες που πιθανότατα είχατε:

1. Στη ναυμαχία της Σαλαμίνας, οι Έλληνες σώθηκαν, γιατί ο Θεμιστοκλής ήταν διουρητικός (αντί διορατικός. Τι να πω, δεν είχε ανακαλυφθεί κάτι για την ακράτεια, τότε)! 

2. Ο Κωνσταντίνος Καντάφης ήτανε Έλληνας ποιητής που γεννήθηκε στη Λιßύη της Αλεξάνδρειας.

3. Όταν ο Οδυσσέας γύρισε πίσω στην Ιθάκη, ßρήκε τους είκοσι ανεµιστήρες και την Πηνελόπη να τους δουλεύει στο φουλ.
 

4. Ο Λεωνίδας και οι Τριακόσιοι του ηττήθηκαν, γιατί οι Θερµοπύλες ήτανε πολυπληθέστεροι σε αριθµό.

5. Την Οδύσσεια την έγραψε ο Οδυσσέας. Την Ιλιάδα ο Ιλιάδης.

6. Τα Χερουßείµ και τα Σεραφείµ ήταν µικρά αγγελάκια που πετούσαν δεξιά-αριστερά στο πλάι των µεγάλων αγγέλων. Τα Χερουßείµ χερούßιζαν (δεξί πέταγµα) και τα Σεραφείµ σερούßιζαν (αριστερό πέταγµα). Στην ανάγκη υπήρχαν και τα Πτερουßείµ για πέταγµα κατευθείαν στη µέση.

7. Πρωτεύουσα της Κεϋλάνης είναι η Λιπτον Τι. 
 
8. Η σοßιέτα είναι που φοράνε οι Ρωσίδες. Στη Σερßία φοράνε σερßιέτες.

9. Ο πρατήρας είναι λέξη δυσνόητη, δηλ. µε δυο έννοιες. Μια όταν είναι σε ηφαίστειο (κρατήρας!!!) και µια όταν δουλεύει σε πρατήριο.

10. Ενεργητική φωνή: Κυνηγάω τον λαγό.

Παθητική φωνή: Ο λαγός µε κυνηγάει.

11. Το ακριßές αντίθετο της Αγίας Τριάδας είναι η Διαßολική Τριάδα, πυρ, συν γυναιξί και θάλασσα. Πράγµατα του Σατανά.

12. Τα 6 χαρακτηριστικότερα ζώα του Βόρειου Πόλου είναι 3 αρκούδες και 3 φώκιες. 

13. Εικονοµαχίες ήταν οι µάχες που έκαναν οι λαοί για τις εικόνες. Όποιος κέρδιζε τη µάχη κέρδιζε και τις εικόνες.

14. Ο Ε. Λύτης και ο Σ. Εφέρης είναι και οι δύο Έλληνες ποιητές κατηγορίας νόµπελ.

15. Οι Δέκα Εντολές γράφτηκαν από τον Σινά και παραδόθηκαν στον Μωυσή στην Πλάκα. Ήταν όλες πέτρινες, αλλά σαφέστατες.

16. Ο Κουστό είναι ένας σύγχρονος Οδυσσέας, αλλά που δεν κατοικούσε στην Ιθάκη, και για το λόγο αυτό οι περιπέτειές του δεν λέγονται Οδύσσειες, αλλά Κουστωδίες.

Σημείωση: Τα Αστεία από γραπτά προέρχονται από φετινά γραπτά μαθητών μου και δεν έχουν διάθεση ευτελισμού των παιδιών παρά μόνο σάτιρας. Με ανάλογη διάθεση δημοσιεύονται και οι Απορίες που πιθανότατα είχατε.

 

(Κλασικό!) Πώς απαντούν οι επαγγελµατίες...

...σε περίοδο αναδουλειάς, στην ερώτηση “πώς πάει η δουλειά;” 

 

Φούρναρης: Ψίχουλα

Μανάßης:Κολοκύθια 

Αγρότης: Ζήσε Μάη µου να φας τριφύλλι 

Ανθοπώλης: Μαρασµός 

Υφασµατέµπορος: Πανί µε πανί 

Ψαράς: Ούτε λέπι

Προγραμματιστής: Ούτε μια σειρά κώδικα

Φαρμακοποιός: Με το σταγονόμετρο

Ηλεκτρολόγος: Δε ßλέπω φως

Υδραυλικός: Μούφα η δουλειά 

Μηχανικός αυτοκινήτων: Στο...ρελαντί

Έµπορος χαλιών: Χάλια

Κομμωτής: Τρίχες

Ψιλικατζής: Ψιλοπράγματα

Νεκροθάφτης: Ψόφια πράγματα

Ο απέναντι νεκροθάφτης: Μεγάλη νέκρα

Τυπογράφος: Ούτε φύλλο

Βοθρατζής: Κακά

Ναυτικός: Πιάσαμε πάτο

Στρατιωτικός: Βήμα σημειωτόν

Χρηματιστής: Δεκάρα τσακιστή

Πρωθυπουργός: Παραλάβαμε χάος 

Υπουργός: Δεν υπάρχει σάλιο

Τι πρέπει να γνωρίζουμε για τους κινδύνους του διαδικτύου!

Το διαδίκτυο αποτελεί για τη σημερινή νεολαία τον γοητευτικότερο πόλο έλξης. Κάποτε είναι και σημείο αναφοράς, ίσως και τρόπος έκφρασης του κοινωνικού και πολιτιστικού γίγνεσθαι της τεχνολογικής κοινωνίας μας. Τα παιδιά μας, έρμαια της κοινωνικής απομόνωσης των καιρών μας, διαπρέπουν με τις γνώσεις τους στο χώρο του Ίντερνετ. Γνωρίζετε όμως ποια είναι τα σοβαρά λάθη των νέων, όταν περιηγούνται (σερφάρουν) στο διαδίκτυο; 
Λάθος 1ο: 6 στους 10 ανηλίκους αναγράφουν προσωπικά στοιχεία τους στο διαδίκτυο, πράγμα που σημαίνει ότι είτε γίνονται βορά στα νύχια παιδόφιλων-παιδεραστών είτε θυματοποιούνται επιπόλαια από απατεώνες (hackers).
Λάθος 2ο: τα βλαστάρια μας ενδέχεται να μπαίνουν σε ιστοσελίδες για συνομιλία (τσατ), χωρίς να είναι υποψιασμένα για πιθανούς κινδύνους. Μπορεί λόγου χάρη να αναζητούν συμμαθητές ή συνομιλήκους, για να μιλήσουν, αλλά να εγκλωβιστούν σε συζητήσεις που επιτήδειοι τους καλούν να δώσουν στοιχεία για την οικογένειά τους, τηλέφωνα ή και ακόμα να συνομιλήσουν με κάμερα μαζί τους (από το msn, το skype,κ.α.). Το χειρότερο βέβαια είναι να επιδιωχθεί συνάντηση, οπότε και ελλοχεύει πραγματικός κίνδυνος! 

Λάθος 3ο: Στο περίφημο φατσοβιβλίο (Facebook) αναρτούν φωτογραφίες και βίντεο, πέφτοντας στην παγίδα των απατεώνων (συχνότερα παιδεραστών!)
Λάθος 4ο: Παίζοντας ύποπτα παιχνίδια (πόκερ, καζίνο) σπαταλούν χρήματα. 
Λάθος 5ο: Διαβάζοντας πορνογραφικές σελίδες, κατεβάζουν λογισμικά με ιούς ή οι εγκέφαλοι αυτών των επικίνδυνων σελίδων τους γνωρίζουν "παραδεισένιους" κόσμους αποχαύνωσης. 
Λάθος 6ο: Η φωτογραφική ανάρτηση-εν αγνοία των  ατόμων- που γίνεται για αστείο ή για εκδίκηση συνιστά ηλεκτρονικό έγκλημα!
Λάθος 7ο: Λαμβάνουν ενοχλητικά e-mail (χωρίς να ελέγξουν την προέλευση του παραλήπτη) από άγνωστους ανθρώπους (τους οποίους έκαναν κοινωνούς της διεύθυνσης) με προσβλητικό, επιφανειακά σοβαρό και ίσως βίαιο και χυδαίο περιεχόμενο (κάποτε και γεμάτα ιούς!). 

Κι αυτά που αναφέρω είναι τα πιο χαρακτηριστικά. Πιθανότατα στο μέλλον να αποκαλυφθούν άλλα τόσα, ίσως και περισσότερα. Πράγμα που σημαίνει ότι πρέπει να δράσουμε άμεσα.
Συζητώντας με γονείς, έμαθα ότι οι πιο προχωρημένοι στην τεχνολογία μαθαίνουν τις επισκεπτόμενες ιστοσελίδες των παιδιών τους βλέποντας το ιστορικό. Πολλοί φυσικά θα απορήσουν, πιστεύοντας ότι αυτό είναι κατασκοπεία στη ζωή των νέων. Βέβαια, επειδή σήμερα τα παιδιά μας ξεπερνούν όλους μας σε τεχνολογικές γνώσεις, κάποιοι δεν σκέφτηκαν ότι το ιστορικό διαγράφεται εύκολα, αν τα παιδιά είναι μακροχρόνιοι χειριστές Η/Υ!  Αν και οι περισσότεροι (γονείς) πλέον διαμαρτύρονται, γιατί δεν μπορούν να παρακολουθήσουν την αλματώδη ανάπτυξη της τεχνολογίας και δηλώνουν αδυναμία επικοινωνίας!

Μια προτεινόμενη λύση προστασίας είναι η δημιουργία προφίλ κοινωνικής δικτύωσης στον ίδιο χώρο με τα παιδιά μας. Η εξοικείωσή μας με το περιβάλλον του διαδικτύου διασφαλίζει τόσο σε μας όσο και στους εφήβους ασφαλή περιήγηση, μακριά από ακατάλληλο ή προκλητικό περιεχόμενο. 

Η καλύτερη επιλογή πιστεύω ότι είναι ο διάλογος μέσα στην οικογένεια. Ξέρετε τι μπορείτε να μάθετε μέσα από τα παιδιά σας; Ούτε που το φαντάζεστε! 

Πάρτε παράδειγμα τον τρόπο που κάποια προχωρημένα παιδιά μιλούν με κώδικες, όταν κάνουν chatting:

POS - Parent Over Shoulder -- Ο γονέας είναι δίπλα μου.

POF - Parent on Facebook -- Ο γονέας είναι Online στο facebook.

CD9 - Code 9  -- Οι γονείς είναι τριγύρω και άλλα......

(L)MIRL - Let's meet in real life -- Ας συναντηθούμε κάπου έξω

PAW - Parents are Watching  -- Οι γονείς με παρακολουθούν.

 Αν λοιπόν παρατηρήσετε μια περίεργη λέξη που δεν την ξέρετε, πληκτρολογήστε την στο Google και μάθετε τη σημασία της.
Πιθανά δείγματα που θα μας κάνουν να ανησυχήσουμε είναι όταν ένα παιδί περνάει σχεδόν όλη τη μέρα του στο διαδίκτυο ή ελαχιστοποιεί το παράθυρο στην οθόνη, κάθε φορά που πλησιάζουμε. Σε τέτοιες περιπτώσεις η καλύτερη λύση είναι η δική μας επιφυλακή κι επίβλεψη, μια και η ψυχολογία των παιδιών είναι αποτέλεσμα της δικής μας μέριμνας. 

Σχετικά πρόσφατα διάβασα και το άρθρο Πού σερφάρει το παιδί σας για την αντιμετώπιση δύσκολων περιπτώσεων. Και μάλιστα σε φιλική ιστοσελίδα πρόσεξα για το κουμπί πανικού! Κι αν οι περισσότεροι αγωνιάτε για το μέλλον των παιδιών σας,πρέπει να συνειδητοποιήσετε ότι η ασφάλεια κι η προστασία της οικογενειακής μας γαλήνης από τους ιντερνετικούς κινδύνους βρίσκεται στα δικά μας χέρια. 

Επιτρέπουμε στο διαδίκτυο να μπει σπίτι μας όσο δεν μας ενοχλεί. Με τον έλεγχο και τη διαπαιδαγώγηση, τα παιδιά μας δεν κινδυνεύουν ούτε να μας εξαπατήσουν με ψέματα, αλλά ούτε και (το χειρότερο!) να εξαπατηθούν από μάστορες του είδους! 
Άλλωστε, όπως είπε κι ο Γαλιλαίος: "Δεν μπορείς να διδάξεις τίποτα στον άνθρωπο. Το μόνο που μπορείς να κάνεις, είναι να τον βοηθήσεις ν'’ ανακαλύψει αυτό που έχει μέσα του." Κι αν ο Τάσος Λειβαδίτης  σαν μυστικός ιχνηλάτης του χρόνου αποφαίνεται: "Ζήσαμε πάντοτε αλλού και μόνον όταν κάποιος μας αγαπήσει ερχόμαστε για λίγο.", σας καλώ να θυμάστε τα λόγια του Σοφοκλή: "Μια λέξη μας απελευθερώνει από τους πόνους της ζωής. Και αυτή η λέξη είναι: αγάπη". 

Φιλοσοφούμεν γενεθλιάζοντας!

Στις 15 Ιουνίου 2010 μια ακόμη χρονιά ''φορτώθηκε'' στην πλατούλα μου! Και μιλώ ειρωνικά, βέβαια, γιατί για μένα τα χρόνια δεν είναι βάρος, αλλά ο δρόμος που οδηγεί προς την αρετή. Κι όπως έλεγε ο Ζαν Ζακ Ρουσσό(ώ): "Η αρετή είναι μια κατάσταση πολέμου και για να ζήσουμε μ' αυτήν πρέπει να πολεμάμε με τον εαυτό μας". Λένε πως ο χρόνος ωριμάζει τον άνθρωπο, καθώς οι πολύτιμες εμπειρίες μετασχηματίζονται σε κατασταλαγμένη σοφία. Συνηθίζουμε μάλιστα σε σημαντικές μέρες να ιχνηλατούμε σε μονοπάτια περισυλλογών, κάνοντας απολογισμό της χρονιάς που πέρασε, ίσως και με δέος για τα κρυμμένα μυστικά και ντοκουμέντα του βίου μας. Αν θεωρητικά η ηλικία δοκιμάζει την πείρα της ζωής,  ποια άραγε λογική αιτία αποσαφηνίζει το ότι μεγαλώνοντας παλιμπαιδίζουμε; Μήπως η χαμένη νιότη ή η διάθεση της ανεμελιάς;

                 

Πάντως όταν κάποιος θυμάται ότι γεννήθηκε, νιώθει ότι η ζωή είναι όμορφη...  

Ονειρεύεται τούρτες (χωρίς κεράκια)...       

  

Φιλικά πρόσωπα....! Αγκαλίτσες και φιλάκια....

Γενέθλιος μέρα... η μέρα που άνοιξε ο δικός σου ήλιος την πόρτα της ζωής..! Σαφώς, σύμφωνα με την Ορθόδοξη εκκλησία, οι χριστιανοί δεν γιορτάζουμε γενέθλια, μια και θεωρείται ειδωλολατρικό έθιμο, μια παγανιστική εορτή που θύμιζε το προνόμιο των Φαραώ της Αιγύπτου, την αρχαιότερη καταγραφή γενεθλίων (3000 π.Χ.), αφού η θεά Μεσκνέτ θωρούνταν στην αιγυπτιακή θρησκεία ως  η προστάτις τις γέννησης. Αργότερα, οι αρχαίοι Έλληνες καθιέρωσαν τις εορτές των θεών σε μηνιαία βάση. Και δεν είναι τυχαίο ότι τη μέρα της γέννησης ενός παιδιού, γινόταν η γενέθλιος δόσις, τελετή προσφοράς δώρων στο νεογέννητο βρέφος. Εξάλλου, στο Βυζάντιο, για τον εορτασμό της επετείου των γενεθλίων του Αυτοκράτορα γινόταν συμπόσιο στο παλάτι με χορούς και τραγούδια. Περιγραφή ενός τέτοιου συμποσίου, εξ αφορμής των γενεθλίων του Ιουστινιανού, καταγράφει προσκεκλημένους, οι οποίοι χόρευαν γύρω από το τραπέζι τραγουδώντας εναλλάξ τα βασιλίκια, δηλαδή τραγούδια με ευχές προς τον Αυτοκράτορα. 

Η λέξη γενέθλιος πάντως παραπέμπει στις λέξεις γενέθλη/γενέτλη/γένεθλον που η σημασία τους είναι γενεά, φυλή, οικογένεια, γέννηση, αρχή, χρόνος, εποχή, πατρίδα. Αν κι εμένα, η λέξη μου θυμίζει την ιδιαιτερότητα του εορτασμού των αρίστων από τους κοινούς θνητούς, μια και η ετυμολογία της (πιθανώς) προέρχεται από τις λέξεις: γένος+ἐσθλός, δηλαδή η αριστοκρατική γενιά (έχει το προνόμιο να γιορτάζει).  

Το έθιμο των γενεθλίων πήραν από τους Έλληνες οι Ρωμαίοι, συμπεριλαμβάνοντας τα γενέθλια στο ετήσιο εορτολόγιο της κάθε οικογένειας. Μάλιστα, καθιερώθηκαν και επίσημες ημερομηνίες για τα γενέθλια του αυτοκράτορα, της οικογένειάς του και των μελών της Συγκλήτου, που ονομάζονταν Dies Natalis (μέρες γέννησης). 

Οι πρώτοι χριστιανοί αρνούνταν να γιορτάζουν γενέθλια, εφόσον πίστευαν στη σημασία του θανάτου και της αιώνιας ζωής. Άλλωστε, αποκορύφωμα και κέντρο εορτασμού για κάθε χριστιανό είναι η Θεία ευχαριστία, η τέλεση της οποίας γίνεται για την ανάμνηση του Κυρίου (Τοῦτο ποιεῖτε εἰς τὴν ἐμὴν ἀνάμνησιν). 

Αναρωτιέται εύκολα όμως κάποιος γιατί λέμε το Γενέθλιο/Γενέσιο της Θεοτόκου ή του Προδρόμου; Και γιατί η εκκλησία δεν δέχεται τη γενέθλιο ημέρα των ανθρώπων, εφόσον εορτάζει τα Χριστούγεννα μόλις από τον 4ο μ.Χ. αιώνα; Η διαφορά έγκειται στη σημασία του γεγονότος. Άλλη σημασία δίνεται στην ανάμνηση μιας θρησκευτικής εορτής, εφόσον όλοι γιορτάζουμε την ονομαστική μας εορτή (πανήγυρις αγίου προσώπου) κι άλλη φυσικά στην κοσμική σημασία του όρου γενέθλια, που θυμίζει την αποθέωση (αναγόρευση σε θεούς) ηγεμόνων, βασιλέων ή τοπικών ηρώων στην αρχαία Ελλάδα των ελληνιστικών χρόνων. 

Κανείς δεν υποτιμά ή υποβιβάζει τη γέννηση κάθε ανθρώπινου πλάσματος, εφόσον είναι δημιούργημα του θεού και μάλιστα με στόχο τη Θέωση. Η διάκριση γίνεται στο πώς γιορτάζουμε και πόση επισημότητα δίνουμε στα γενέθλιά μας. Σαφώς και θα θυμηθούμε τη μέρα που ήρθαμε Θεία Χάριτι στον κόσμο. Κι όπως λένε οι Άγιοι Πατέρες, κυρίως καλό είναι να θυμόμαστε πότε βαπτιστήκαμε και πότε πήραμε τις δωρεές του Αγίου Πνεύματος, μια κι αυτή η μέρα δηλώνει την πνευματική μας αναγέννηση. 

Μπορεί για ορισμένους τα γενέθλια να νοούνται ως εορτασμός της ζωής. Όμως, η δυτική σκέψη και τα πρότυπά της μας κληροδότησαν το birthday (η λέξη στον ενικό) κι εμείς- φανταστείτε πόσο έξυπνοι είμαστε- το μεταφράσαμε σε γενέθλια (η λέξη στον πληθυντικό: το ένα έγινε πολλά!) 

Μάλλον πολλές φορές αναζητούμε χαρούμενες εκδηλώσεις, ώστε να ανακαλύψουμε τη χαμένη μας χαρά και αισιοδοξία. Και μερικές φορές το παράπονο για τα χρόνια που φεύγουν συνηγορεί στη δημιουργία επίπλαστων συγκεντρώσεων, για να γιορτάσουμε τη μια και σημαντική ημέρα που είναι η επέτειος της γέννησης μας. Μα γιατί να γιορτάζουμε μόνο τη μια μέρα και να μην γιορτάζουμε κάθε μέρα; 

Κάθε μέρα, φίλοι μου, πρέπει να τη θεωρούμε γιορτή, εφόσον η ευλογία του Θεού μας επέτρεψε να συνεχίσουμε την περιπλάνησή μας στο μονοπάτι της ζωής, ώστε να ανακαλύψουμε το δρόμο που θα μας οδηγήσει στο Δημιουργό μας. Και το πιο παράξενο: το μονοπάτι της ζωής περνά από το μονοπάτι του θανάτου. Για να ζήσεις, πρέπει να πεθάνεις, έλεγε ο Κύριος. Και βέβαια, η αναφορά των ευλογημένων λόγων Του σχετιζόταν με την παντελή νέκρωση του αμαρτωλού εαυτού μας, εφόσον η νέα ζωή, "ἡ ἐν καινότητι ζωῆς" πορεία του αναγεννημένου ανθρώπου, συνιστά την πνευματική ευτυχία. Κι έχει τελικά σημασία, αν θέλουμε να ζούμε ανθρωποκεντρικά, όπως οι Δυτικοί (καθολικοί και προτεστάντες) ή θεανθρωποκεντρικά, όπως επιτάσσει η Ορθόδοξος λατρεία. Γιατί στη ζωή μας, αξία δεν έχει να είσαι πολύχρονος, αλλά ευλογημένος στα χρόνια που θα ζήσεις. Μπορεί ο Οδυσσέας Ελύτης να εκφράζει το "Παράπονο" για μια ζωή που δεν πρόλαβε να ζήσει.....

αλλά, "ό, τι αξίζει είναι οι στιγμές'' .......



γιατί "τα καλύτερα θα'ρθουν'':

 

Εφηβεία και κοινωνία: Μήπως τα ετερώνυμα απωθούνται;

Έχετε συνειδητοποιήσει ότι οι σημερινοί νέοι νιώθουν εύκολα ανία; Ότι είναι νευρικοί, ευέξαπτοι, ευσυγκίνητοι ή κι ακόμα ονειροπόλοι  και ρομαντικοί; Κι ακόμα, είναι σε όλα αρνητικοί, έχουν μόνιμα μια κριτική στάση αμφισβήτησης απέναντι στους άλλους και την κοινωνία, διεκδικώντας τα δικαιώματά τους και πιστεύοντας πως μόνο εκείνοι βιώνουν την ίδια κατάσταση; 

Μα ναι, μιλώ για την περίοδο εφηβείας! Αυτή η ἥβη της ζωής προσεγγίζεται δύσκολα, μια και αντιδρά στο κατεστημένο της γονεϊκής εξουσίας ή του προβληματικού καθωσπρεπισμού της κοινωνίας. Αν είστε γονιός, εκπαιδευτικός ή σκεπτόμενο άτομο γενικότερα, δύσκολα χαλιναγωγείτε τα νεύρα σας μπροστά στον αυθορμητισμό αυτής της ηλικίας. Η περίοδος αυτή είναι περίεργη, αφού ο νεαρός ή η νεαρή των 11/12 χρόνων μέχρι τα 20/21 βρίσκονται μεταξύ της παιδικότητας και της ενηλικίωσης, επειδή η συμπεριφορά τους θυμίζει άλλοτε παιδί κι άλλοτε ενήλικο.

Στην αρχή, οι νέοι έρχονται αντιμέτωποι με τις ορμονικές αλλαγές ή αλλαγές στο βιολογική τους σύνθεση, αλλά και με νέα είδη συμπεριφοράς και διάθεσης, καθώς δεν μπορούν να καταλάβουν γιατί τη μια ώρα είναι καλά, ενώ την άλλη νιώθουν μελαγχολία και κατάθλιψη.
Παγκόσμιο φαινόμενο είναι ότι οι έφηβοι θεωρούν μπελά το σχολείο. Το εκπαιδευτικό σύστημα τους πνίγει, η ενεργητικότητά τους περιορίζεται στη Γυμναστική και την Τεχνολογία, οι καθηγητές τους αγχώνουν(άδικο έχουν;). 

Συχνό παράδειγμα στη σχολική πραγματικότητα είναι η φραστικά επιθετική συμπεριφορά των μαθητών προς τους καθηγητές τους. Ειρωνεύονται, προσβάλλουν ή αυθαδιάζουν εμφανώς ή συγκαλυμμένα και με διάθεση να αποδείξουν πως εκείνοι είναι ανώτεροι στη σκέψη, μια και ζουν σε προωθημένη εποχή. Θέλουν να ανατρέψουν μονίμως τις παραδοσιακές δομές, μαθαίνουν να ανακαλύπτουν τον εαυτό τους και φιλοσοφούν για το μέλλον τους. Κι αν ο διδάσκων κάνει παρατήρηση γιατί κάποιος από αυτούς μιλά, η απάντηση στο τσεπάκι: "Μήπως εγώ κάνω μόνο φασαρία; Μα βέβαια. Μόνο εμένα βλέπετε!" Ο αντίποδας έρχεται μέσα από παιδιά που βλέπουν μονίμως το παράθυρο κι αφαιρούνται την ώρα του μαθήματος, είτε λόγω ερωτικού παροξυσμού ή απογοήτευσης είτε ακόμα εξαιτίας της σωρείας οικογενειακών ή άλλων προβλημάτων.

Στο σπίτι η κατάσταση είναι σε άλλο μήκος κύματος. Απομονώνονται στο δωμάτιό τους, εξαντλούνται σε ασύστολες δίαιτες, κοιμούνται πολύ ή λίγο, ανοίγουν στη διαπασών τη μουσική, αποφεύγουν τους γονείς και βέβαια ασχολούνται ατελείωτες ώρες με τον υπολογιστή (chat rooms) , τα βιντεοπαιχνίδια και την τηλεόραση. 

Φυσιολογικά ενθουσιάζονται με το παραμικρό, αγαπούν τη μουσική (Σάκηηηηη!) και τους νέους καλλιτέχνες, συζητούν τα προβλήματά τους με τους φίλους τους, αλλά ακραία μεθοκοπούν στις εξόδους τους ή εγκαταλείπουν το σχολείο κι ακόμα προβαίνουν σε παραβατική συμπεριφορά. Στη συγκεκριμένη αυτή κατάσταση, θέλουν μεγάλη προσοχή, επειδή γονείς και καθηγητές πρέπει να λειτουργούμε ως ικανά πρότυπα προς μίμηση. Απαγορεύονται ρητώς και δια ροπάλου φράσεις: "Πώς είσαι ντυμένος έτσι, παιδάκι μου;" "Με πέθανες με τη συμπεριφορά σου", "Γαϊδούρι! Ζήτησε συγνώμη τώρα!", κ.α. 

Δεν θα ξεχάσω, όταν κάποτε, αναπτύσσοντας ένα θέμα περί εφηβείας στη Β Γυμνασίου κι αναλύοντας τις απαιτήσεις των γονιών στα παιδιά τους, κάποιος μαθητής απάντησε το εξής: "Αν δεν δεχτεί ο μπαμπάς μου αυτά που θέλω; Ανοίγω την πόρτα και δρόμο!" (Τόσο εύκολα!)

Τι κάνουν στο διάλειμμα; Η ήρεμη κατάσταση είναι να παρουσιάζουν φοβερή ενεργητικότητα. Οι ακραίες συμπεριφορές όμως είναι να μπλέκονται συνέχεια σε καβγάδες, να πειράζουν μονίμως άλλα παιδιά, να αντιδρούν καπνίζοντας τσιγάρο (δυστυχώς και σε κάποια σχολεία ναρκωτικά, όχι φυσικά μπροστά στα μάτια μας!), να έχουν πρώιμη σεξουαλική ζωή και το λεξιλόγιό τους να θυμίζει συμπεριφορά μάγκα! 
Προσωπικά θεωρώ πως ένας νέος σήμερα δεν δέχεται να τον υποτιμούν, ιδίως μπροστά στους φίλους του. Έτσι, γονείς και εκπαιδευτικοί οφείλουμε να σεβόμαστε και να μην προσβάλουμε την προσωπικότητα των παιδιών! 

Οι γονείς, από τη νηπιακή και παιδική ηλικία, παίζουν καθοριστικό ρόλο  στη διαμόρφωση των συνθηκών που θα επιτρέψουν τον απαραίτητο όσο και φυσιολογικό «συναισθηματικό αποχωρισμό» του παιδιού από αυτούς. Αποτέλεσμα είναι ο νέος να αναπτύξει την προσωπική ετερότητά του, απολαμβάνοντας ταυτόχρονα την ασφάλεια που παρέχει το γονεϊκό περιβάλλον. Έτσι αργότερα, κατά την εφηβεία, όπου ολοκληρώνεται η συναισθηματική ωρίμανση του ανθρώπου και το γονεϊκό πρότυπο αρχίζει να αμφισβητείται, οι ψυχικές συγκρούσεις αποκτούν ηπιότερη μορφή. Προσοχή όμως: αν και οι γονείς συνηθίζουν να λένε: "Εγώ δέχομαι το παιδί μου όπως να' ναι", πολλές φορές το βλέμμα τους δείχνει το αντίθετο.  
Εμείς, οι εκπαιδευτικοί, έχουμε ευθύνη να είμαστε ψύχραιμοι (στα πλαίσια του εφικτού!) και να αποφορτίζουμε την ένταση που δημιουργείται είτε με τους μαθητές και μας είτε με με τους νέους και τους συνομηλίκους τους.
Καλό είναι όμως να διαπαιδαγωγούμε με το παράδειγμά μας και κάποτε με την αυστηρότητα. 

Να εξομολογηθώ όμως και κάτι; Δύσκολα ανέχομαι τα παιδιά με την εξαντρίκ εμφάνιση και τα κοριτσάκια με το βαμμένο (ίσως κάποτε έντονα) πρόσωπο ή νύχι και το προκλητικό ντύσιμο. Εκεί, δεν έχει συμβιβασμό. Μια και πιστεύω ότι η οικογένεια και οι γονείς έχουν μεγάλο μερίδιο ευθύνης και καθώς τα μπουμπούκια μου βιάζονται να μεγαλώσουν, η Ανθή προσέχει να παραμένει Ανθηρόστομη και να μη γίνεται Αθυρόστομη. 

Πώς να μιλήσω όμως σε μια μαθήτρια, η οποία έρχεται με το ντεκολτέ της έτοιμο να πέσει στο πάτωμα; Αν και σκέφτομαι να της πω: "Μαζέψου, γιατί στο συμμαθητή απέναντί σου πέσανε τα σάλια", της λέω: "Κοριτσάκι μου, θα έπρεπε να προσέχεις λίγο το μήκος της μπλούζας. Νομίζω πως τα αγόρια της τάξης σε κοιτούν." Και τι απάντηση παίρνω; "Μα τι λέτε, κυρία, για ποια αγόρια μιλάτε στην τάξη; Αυτά είναι παιδάκια! " Άφωνη η διδάσκουσα! 
Ομοίως, κάτι που απεχθάνομαι είναι η δημοσιοποίηση καθηγητών και μαθητών στο Youtube, στο Facebook  ή γενικότερα στο διαδίκτυο. Η συμπεριφορά των παιδιών είναι αχαρακτήριστη για μένα, μια και κανείς δεν τους έμαθε να σέβονται ούτε την προσωπικότητα των συμμαθητών ούτε εκείνη των καθηγητών τους!
Και να αναφέρω κάτι τελευταίο: εκείνο που δεν θα μπορούσα ποτέ να αντέξω είναι η αυτοκτονία ενός εφήβου, ιδίως λόγω του άγχους του για τη βαθμολογία. Καθώς ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας κρούει σε γονείς και εκπαιδευτικούς τον κώδωνα κινδύνου, λόγω της αυτοκτονίας 200.000 εφήβων ετησίως(!), αν ποτέ αντιμετώπιζα αυτή την κατάσταση, δεν θα μπορούσα να αποβάλω τις ενοχές μου για μια ζωή! 

Αναμφισβήτητα, η εφηβεία θυμίζει άνοιξη και χειμώνα μαζί: η νέα ζωή μπορεί να ανθίζει, αλλά ίσως και να μαραίνεται. Στο χέρι μας είναι η μεταβατική περίοδος προς την ενηλικίωση να πραγματώνεται ομαλά.

• Ως γονείς να βοηθήσουμε τους εφήβους, ώστε να αποδεχτούν και να αγαπήσουν τον εαυτό τους (Μπορείτε να κάνετε και λίγο τα στραβά μάτια, ίσως;)!

• Ως εκπαιδευτικοί να κρατάμε τη σωστή απόσταση που ενώνει το σχολείο με το μαθητή, πιστεύοντας ότι απέναντί μας δεν έχουμε πάντα φωστήρες ή τούβλα, αλλά παιδιά, που με την κατάλληλη καθοδήγηση οικογένειας και σχολείου, θα μπορέσουν να γίνουν υπεύθυνοι ενήλικες. 
• Καθώς σήμερα τα πνευματικά πρότυπα ελλείπουν, έχουμε ευθύνη ως γονείς και εκπαιδευτικοί να προβάλουμε το δικό μας υγιές παράδειγμα, καθοδηγώντας και προάγοντας τη σκέψη μελλοντικά συγκροτημένων αυριανών πολιτών!