Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 151ο

Το έτος 1925 επιστρέφει στα Κατουνάκια, στην καλύβη της μετανοίας του. Βλέποντας όμως ο διακριτικός γέρων Καλλίνικος πώς η υγεία του υποτακτικού του χειροτερεύει, τον κάλεσε ύστερα από πολλή προσευχή και του είπε: - Παιδί μου, η κλονισμένη υγεία σου δεν δίνει περιθώρια να μείνεις εδώ στα Κατουνάκια, όπου δεν σε ευνοεί το κλίμα. Το πλέον ξερό κλίμα, κατάλληλο για την υγεία σου, το διαθέτει η Σκήτη του Αγίου Βασιλείου. Από εκεί θα έρχεσαι περιοδικώς να παρακολουθώ την πνευματική σου κατάσταση.Με την ευχή έτσι του γέροντος Καλλινίκου και με την πανοπλία της νοεράς προσευχής, "ηὐλίσθη" στην έρημο, τη φερώνυμο έρημο του μεγάλου ασκητού ιεράρχου Βασιλείου του Ουρανοφάντορος. 

Η Σκήτη αυτή είναι η πιο μικρή, η πιο αφανής και η πιο ασκητική του Αγίου Όρους. Αν δεν είσαι καλά ενημερωμένος, δεν μπορείς εύκολα να την ανακαλύψεις. Δεν φαίνεται σχεδόν από πουθενά. Εγγυτέρα έρημος. Ευρίσκεται σε υψόμετρο 800 περίπου μέτρων από τη θάλασσα, κοντά στην περιοχή της Κερασιάς. Το φυσικό πλεονέκτημα της Σκήτης είναι, όπως είπαμε, η έλλειψη υγρασίας, το ξηρότατο κλίμα της. Το πνευματικό πλεονέκτημα, "η καθαίρουσα τό νοερόν της ψυχής ησυχία". 

Τόπος παντέρημος σε μια απόκρημνη πλευρά κάτω από το Καρμήλιον όρος της Κερασιάς. Έτσι λέγεται ο κωνοειδής λόφος που είναι στεφανωμένος με το εκκλησάκι του προφήτου Ηλιού. Υπάρχει παράδοσις ότι την έρημο του Μεγάλου Βασιλείου την κατοίκησαν ασκηταί που ήρθαν από την Καισάρεια της Καππαδοκίας και για αυτόν τον λόγο έδωσαν στη Σκήτη και το Κυριακό το όνομα του Ουρανοφάντορος. 

Τα καλύβια των ερημιτών μέχρι την εποχή του πατρός Γερασίμου ήσαν "γιδοκάλυβα".Καμωμένα δηλαδή με ξερολιθιά, χαμηλοτάβανα δωμάτια, σαν σπηλιές. Σκεπή τους μια σκουριασμένη λαμαρίνα. Χωρίς ξεχωριστό δάπεδο, από φυσικό χώμα και πέτρες. Νερό πόσιμο, συναγμένο σε στέρνες, όσο οι στέγες κατόρθωναν να συμμαζέψουν από τις βροχές. Θέα της Σκήτης: Βράχια θεόρατα, απότομες ορθόκοφτες χαράδρες, που ρίχνουν ορμητικά τα κράσπεδά τους ως τη θάλασσα. 

Υπάρχει η φήμη ότι στην έρημο αυτή ασκήτευσε για λίγο καιρό και ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, ο κήρυξ της Χάριτος και του ακτίστου φωτός, "των μοναστών η καλλονή". Σε αυτό το άγριο μεγαλείο έζησε δυο χρόνια ο περίφημος Ρώσος ασκητής Παΐσιος Βελτσκόφσκυ, και μετέφρασε τη Φιλοκαλία των ιερών Νηπτικών στα ωσικά. Ίσως δεν βρήκε ησυχαστικότερο τόπο στον Άθωνα από την ευλογημένη αυτή Σκήτη. 

Εδώ έζησαν μεγάλοι αγωνιστές πατέρες, με αξιόλογα ασκητικά παλαίσματα και βαθιά πνευματική ζωή, όπως ο νηπτικός διδάσκαλος της νοεράς προσευχής Βαρνάβας και οι Ρουμάνοι Μαρτινιανός, Ιωνάς και Θεοφύλακτος. Οι πιο πολλοί έκαναν το εργόχειρο της ξυλογλυπτικής. Έφτιαχναν χτένες, κουτάλια, χαρτοκόπτες. Ο γέρων Μαρτινιανός ζούσε πάντα με τις ελεημοσύνες των άλλων αδελφών. Όταν του έδινες μια "ευλογία", δηλαδή λίγο φαγάκι, είχε καθιερωμένη την ευχαριστία του:

Ω! Τεός σχωρέσ! Πώς όνομα τικό σου; Πώς όνομα πατέρα και μητέρα; (Ζητούσε τα ονόματα, για να προσεύχεται και να τα μνημονεύει). Ο γέρων Ιωνάς ήταν λόγιος, πτυχιούχος του Πολυτεχνείου, και ασχολήθηκε με αξιόλογες μεταφραστικές εργασίες στο ησυχαστικό και νηπτικό κλίμα της ερήμου του αγίου Βασιλείου. Μετέφρασε στη ρουμανική γλώσσα βιβλία του αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου και άλλα πατερικά έργα. 

Ο γέρων Θεοφύλακτος υπήρξε μια αγία μορφή στον χορό των ουρανοπολιτών της Σκήτης. Διηγούνται γι' αυτόν ότι κάποτε ήρθε έξω από το καλυβάκι του και ξάπλωσε ένα πληγωμένο ζαρκάδι με σπασμένο το πόδι του. Εκείνος το πλησίασε και με συμπαθέστατη γλώσσα του μίλησε σαν σε άνθρωπο: - Κάθισε να σου δέσω το σπασμένο ποδαράκι σου, για να γίνεις καλά. Το ζαρκάδι έκανε υπακοή και κάθισε ήρεμα. Ο γέρων με όλη την "υπέρ πάσης κτίσεως αγάπην καί οικτίρμονα διάθεσιν της καρδίας του", πήρε δυο καλάμια και μια λουρίδα πανί για επίδεσμο και έδεσε το σπασμένο μέλος του δυστυχισμένου πλάσματος, σαν καλός ορθοπεδικός γιατρός. 

Μετά το χάιδεψε ευσπλαχνικά και του είπε: - Πήγαινε τώρα, καλό μου, στην ευχή της Παναγίας και να έρθεις μετά από 30-40 μέρες να σου το λύσω. Πράγματι δεν πέρασε η προθεσμία που του καθόρισε και το ζαρκαδάκι ήρθε στο καλύβι του γέροντος. Του έλυσε τον ορθοπεδικό επίδεσμο. Είχε τελείως θεραπευθεί. Τα τέλη του αγιασμένου αυτού ανθρώπου ήταν οσιακά. Το πρόσωπό του έλαμψε σαν πρόσωπο αγγέλου στις τελευταίες του στιγμές, ήταν σαν ένα ολοφώτεινο φεγγάρι. 

συνεχίζεται...

(Σύγχρονες αγιορείτικες μορφές, Γεράσιμος Μενάγιας)

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!

Το Αναστάσιμο φως ας σκορπίσει τη ζωηφόρο λάμψη του σε όλες τις ανθρώπινες ψυχές! Χριστός ανέστη!

"