Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 139ο

Γι' αυτό ο Θεός τους Αγίους του τους τίμησε ασυγκρίτως περισσότερο από κάθε άλλον άνθρωπο, τους κατέστησε ρυθμιστές της ιστορίας, πρεσβευτές της ανθρωπότητας. Είναι οι πολυδύναμοι υπερασπιστές των λαών, οι ισχυρότεροι βοηθοί των ανθρώπων μετά τον Θεό. Ο ιερός Χρυσόστομος εξηγεί ότι "ο φιλάνθρωπος Κύριος συνηθίζει να τιμά τους Αγίους του και για χάρη τους να σώζει τους άλλους από μεγάλα δεινά... Η αρετή και ενός μόνο Αγίου σώζει από κινδύνους πολλούς ανθρώπους". Ο ίδιος ο Θεός άλλωστε διαβεβαίωσε τον πατριάρχη Αβραάμ ότι για δέκα και μόνο δίκαιους ανθρώπους δεν θα κατέστρεφε μια ολόκληρη περιοχή στα Σόδομα και στα Γόμορρα. 

Και ο αββάς Βαρσανούφιος έλεγε ότι για τρεις και μόνο Αγίους της εποχής του,ο Θεός δεν εξολόθρευσε τότε τον κόσμο. Διότι αυτοί πενθούσαν για τα κακά του κόσμου και με τις προσευχές τους είλκυαν το έλεος του Θεού. "Ένας και μόνο άνθρωπος, όταν νικά το κακό μέσα του, επιφέρει τόσο μεγάλη ήττα εναντίον του κοσμικού κακού, ώστε επενεργεί ευεργετικά στην πορεία όλου του κόσμου. Οι Άγιοι και μόνο που υπάρχουν επιφέρουν σ' όλη τη γη πλούσια την ευλογία του Θεού... Για χάρη των Αγίων ο Κύριος διαφυλάττει τον κόσμο... Και ο κόσμος στέκεται με τις προσευχές των Αγίων (Αρχ. Σωφρόνιος Ζαχάρωφ)". 

Οι Άγιοι είναι κοντά μας. Είναι οι ακαταμάχητοι σύμμαχοί μας, οι παρηγορητές στις θλίψεις μας, οι ιατροί στις ασθένειές μας, οι προστάτες μας στις αντιξοότητες, τις αδικίες και τα προβλήματα της ζωής, οι αντιλήπτορες στον πόνο μας, οι ενισχυτές στον αγώνα μας. Μπορεί να βρίσκονται στον ουρανό, αλλά από εκεί παρακολουθούν με ενδιαφέρον τη ζωή μας, τους κόπους μας, τους αγώνες και τις αγωνίες μας. Αυτοί δεν πέθαναν ποτέ. Ζουν ανάμεσά μας. Μας αγαπούν πολύ. Τους αισθανόμαστε ολοζώντανους να μας μεταγγίζουν τη Χάρι του Θεού. 

Στην Αγία Γραφή βλέπουμε τους Αγίους κατά τη διάρκεια της επίγειας ζωής τους να προσεύχονται για τους αδερφούς τους, για το έθνος τους, για τον κόσμο όλο. Κι ο αδελφόθεος Ιάκωβος λέει ότι "έχει πολύ μεγάλη δύναμη η ικεσία ενός αγίου ανθρώπου, γιατί ενεργεί άμεσα". Εφόσον λοιπόν οι Άγιοι, όταν βρίσκονταν στη γη, προσεύχονταν για τους αδερφούς τους, πώς είναι δυνατόν τώρα που ζουν στον ουρανό να μας ξεχάσουν, να αδιαφορήσουν για τα βάσανά μας; 

Και μάλιστα τώρα που βρίσκονται δοξασμένοι στον ουρανό, οι ικεσίες τους έχουν ασυγκρίτως μεγαλύτερη δύναμη. Με τις ικεσίες τους αυτές διοχετεύουν στον κόσμο μας τη Χάρι του Θεού. Μας περιβάλλουν σαν ένα προστατευτικό σύννεφο που μας σκεπάζει από τις επιθέσεις των δαιμόνων. Κι όταν κάτι τους το ζητάμε με πίστη, εφόσον αυτό είναι ωφέλιμο για μας, μς το χαρίζουν με τη θαυματουργική δύναμη που τους έχει δώσει ο Θεός. 

Ο τόπος μας σε κάθε του σπιθαμή είναι διάσπαρτος από λείψανα Αγίων και Μαρτύρων! Κρύβει έναν μοναδικό πλούτο, που αποτελεί το μεγαλύτερο εθνικό μας κεφάλαιο! Και θα πρέπει να εκτιμήσουμε τους μεγάλους αυτούς θησαυρούς που έχουμε. Στο συναξάρι των Αγίων Πάντων ο ιερός υμνογράφος τονίζει "τοῦ Κυρίου μου πάντας ὑμνῶ τούς φίλους" και μας δείχνει έτσι αυτό που πρέπει να κάνουμε όλοι μας: να τιμούμε τους φίλους του Θεού. 

Να τιμούμε όλους τους Αγίους της Εκκλησίας μας. Και ιδιαιτέρως την ημέρα της μνήμης τους. Να μετέχουμε στις γιορτές τους. Είναι παράδοση στην Εκκλησία μας να ασπαζόμαστε με ευλάβεια τα ιερά λείψανα των Αγίων και τα εικονίσματά τους. Διότι οι ιερές τους εικόνες είναι βιβλία που μιλούν και διδάσκουν την αρετή και αγιότητά τους. 

Όταν ασπαζόμαστε τις εικόνες τους, δεν ασπαζόμαστε το ξύλο ή το χρώμα, αλλά τιμούμε το πρόσωπο των Αγίων που εικονίζει. Αλλά και τα ιερά λείψανα των Αγίων πρέπει να τα τιμούμε και να προσκυνούμε. Διότι αυτά με την ευωδία τους ή και τη μυροβλυσία τους, διαλαλούν την αγιότητα των προσώπων στα οποία ανήκουν και τη Χάρι του Θεού με την οποία τους χαρίτωσε και τους κατέστησε ιατρούς των ασθενών και βοηθούς μας σε κάθε κίνδυνο.  

Τους Αγίους τους νιώθουμε δικούς μας, αφού έζησαν κι εμάς στη γη μας, στην εποχή μας. Και στις προσωπικές μας δυσκολίες και στις γενικότερες της πατρίδας μας και στην ακαταστασία όλου του κόσμου να καταφεύγουμε σ' αυτούς και να τους παρακαλούμε να μας σκεπάζουν με τη Χάρι τους. Να μας συντρέχουν και να θεραπεύουν τις ψυχικές και τις σωματικές μας ασθένειες. Ο όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης συμβουλεύει: "Αν μπορείς, να διαβάζεις κάθε μέρα το συναξάρι του Αγίου που γιορτάζει, για να συνδέεσαι με όλους τους Αγίους. 

Η μελέτη του βίου του Αγίου της ημέρας και γενικά το συναξάρι, πολύ βοηθάει, γιατί θερμαίνεται η ψυχή και παρακινείται να μιμηθεί τους Αγίους. Αφήνει τότε ο άνθρωπος στην άκρη κάθε είδος κακομοιριάς και προχωρά με λεβεντιά. Τα συναξάρια βοηθούν στην ψυχική ανδρεία, ακόμα και στο μαρτύριο. Είναι ζωντανή η παρουσία των Αγίων! Κι όταν ακόμη εμείς δεν τους βρίσκουμε, εκείνοι μας βρίσκουν". 

Με τα συναξάρια των Αγίων η Εκκλησία μας προβάλλει καθημερινά τα πραγματικά τρόπαια της ζωής μας. Μας παρουσιάζει με τρόπο διηγηματικό και πρακτικό όλο το Ορθόδοξο ήθος. Και μας μαθαίνει έμπρακτα πώς μπορούμε "να προοδεύσουμε πνευματικά, μέχρι να αποκτήσουμε το μέτρο της πνευματικής τελειότητας του Χριστού (Προς Εφεσίους, δ, 13)". Γι' αυτό κι ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης ονομάζει τα συναξάρια "ιατρεία των ψυχών μας" από τα οποία κάθε Χριστιανός "αποκτά τη θεραπεία του πάθους του". 

συνεχίζεται.....

(Μάριος Ν. Δομουχτσής, Θέλω να ζήσω μαζί σου)

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!

Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 138ο

Και μένουμε στη θέση μας μέχρι το "Δι' εὐχῶν", μέχρι το τέλος της θείας Λειτουργίας. Όταν επιστρέψουμε στο σπίτι μας, καλό είναι να βρούμε λίγα λεπτά να διαβάσουμε την Ευχαριστία της Θεία Μεταλήψεως, δηλαδή τις ειδικές προσευχές που έχει η Εκκλησία μας, για να διαβάζουμε οι πιστοί μετά τη θεία Κοινωνία. Είναι προσευχές ευχαριστίας και ευγνωμοσύνης προς τον Κύριό μας που μας αξίωσε να Τον πάρουμε μέσα μας. Και κάτι ακόμη: Εάν έχουμε κάποιο βρέφος στην αγκαλιά μας, για να κοινωνήσει, θα πρέπει να κρατήσουμε διακριτικά το κεφαλάκι του ακίνητο στον δεξιό ώμο μας, αλλά και τα χέρια του και τα πόδια του, χωρίς όμως να ερεθίζουμε το παιδί, για να μην κάνει απότομες κινήσεις απωθώντας την αγία Λαβίδα ή το άγιο Ποτήριο και προκληθεί έτσι κάποιο ατύχημα. 

Γι' αυτό στις περιπτώσεις αυτές, πρέπει να προσερχόμαστε έχοντας μαζί μας και κάποιο άτομο που θα μας βοηθήσει. Η θεία Λειτουργία δεν πρέπει να τελειώνει με το "Δι' εὐχῶν", αλλά να συνεχίζεται σ' όλη τη διάρκεια της ημέρας, σ' όλη μας τη ζωή. Η θεία Λατρεία ν' αγκαλιάζει όλη τη ζωή μας. Να είναι αδιάλειπτη, για να εξαγιάζει την κάθε στιγμή, τη ζωή μας και το περιβάλλον μας. Κάθε λεπτό σε καθετί που κάνουμε, να νιώθουμε τον Κύριο αοράτως παρόντα. Να λιτανεύεται ο Χριστός μέσα μας και γύρω μας. Κάθε μας βήμα να αναφέρεται στο υπερώο της Ιερουσαλήμ, να είναι μα ακατάπαυστη ευχαριστία μετά τη θεία Ευχαριστία. Τότε η ζωή μας θα γίνει αυτό που πρέπει να είναι πάντα: μια διαρκής Λειτουργία. 

Η εν Χριστώ ζωή είναι ορατή μέσα στη ζωή των Αγίων. Διότι οι άγιοι αγάπησαν τον Χριστό με όλη τους την καρδιά. Αυτόν μιμήθηκαν. Αυτόν ομολόγησαν γενναία μπροστά στους ανθρώπους. Και πρόσφεραν τον εαυτό τους σε μύριους κινδύνους. "Άνθρωποι ήταν κι εκείνοι, όπως κι εμείς και δεν είχαν περισσότερο από μας, παρά μόνο καλή διάθεση, υπομονή, ταπείνωση και αγάπη προς τον Θεό. Αυτά λοιπόν απόκτησέ τα κι εσύ ο ίδιος και η ψυχή σου που τώρα είναι πέτρινη, θα γίνει για σένα πηγή δακρύων (Συμεών, Νέου Θεολόγου, Κατηχητικός λόγος  ΚΘ΄, Φιλοκαλία της ΕΠΕ 19Δ, 403)". 

Οι Άγιοι είναι οι φίλοι του Χριστού. Είναι αυτοί που αγάπησαν πολύ τον Θεό, έζησαν με τον Θεό και για τον Θεό. Πέρασαν από τη γη ως ξένοι και περαστικοί, έχοντας κάθε μέρα τη σκέψη τους στον ουρανό. Έζησαν ως επίγειοι άγγελοι και ουράνιοι άνθρωποι. Επειδή διαφύλαξαν μέσα τους απαραχάρακτη τη θεϊκή εικόνα, τα χαρακτηριστικά του Θεού που είχαν μέσα τους έγιναν καθαροί καθρέφτες του θείου φωτός. 

Δέχθηκαν τον Θεό ως μόνιμο ένοικο στην ψυχή τους, έγιναν έμψυχοι ναοί του Θεού. Έκαναν τη ζωή του Χριστού ζωή τους. Κι έτσι η ζωή του Χριστού φανερώνεται μέσα από τη δική τους ζωή. Γι' αυτό και κάθε Άγιος με τη ζωή του μας διακηρύττει: "δεν ζω πλέον εγώ, ζει μέσα μου ο Χριστός (Απόστολος Παύλος, Προς Γαλάτας, β, 20)". Στην πραγματικότητα κάθε Άγιος είναι η φανέρωση του ίδιοι του Χριστού σε κάθε εποχή, σε κάθε τόπο. Ένας και μόνο Άγιος γίνεται η φωνή του Θεού στους ανθρώπους. 

Με τον λόγο του και τη ζωή του επιβεβαιώνει κάθε στιγμή την ύπαρξη του Θεού, φανερώνει την αγάπη και το φως του. Διαλαλεί περίτρανα ότι "ζῆ Κύριος ὁ Θεός", ότι Αυτός είναι ο κυρίαρχος της ιστορίας. Όταν πλησιάσεις έναν Άγιο που είναι πλημμυρισμένος με τη Χάρη του Θεού, διαισθάνεσαι ότι ο άνθρωπος αυτός ακτινοβολεί το φως του Θεού και τα λόγια του έρχονται στην ψυχή σου μ' έναν τρόπο ειρηνικό, άμεσο. Αλλάζει τις διαθέσεις σου. 

Οι Άγιοι απαρνήθηκαν τις ανέσεις και τις απολαύσεις του αμαρτωλού κόσμου. Κυριάρχησαν στα πάθη κι έδειξαν στους γύρω τους πόσο ψηλά μπορεί να φθάσει ο άνθρωπος, σε ποια ύψη αρετής, προσφοράς και αυταπαρνήσεως μπορεί να ανέλθει. Μπροστά τους εξευτελίστηκαν ολόκληρες αυτοκρατορίες και αποδείχθηκαν ανίσχυροι οι πάνοπλοι, και άσοφοι οι σοφοί του κόσμου. Σήκωσαν στους ώμους τους τον Σταυρό του Χριστού και πολλοί απ' αυτούς για την αγάπη του Χριστού υπέμειναν πειρασμούς, δοκιμασίες, αδικίες, κατατρεγμούς, βασανιστήρια και φρικτό θάνατο. 

συνεχίζεται.....

(Μάριος Ν. Δομουχτσής, Θέλω να ζήσω μαζί σου)

Καλή σας μέρα! Καλή κι ευλογημένη εβδομάδα!

Ας έχουμε θεία φώτιση και χρόνια ευλογημένα διά της Βαπτίσεως του Θεανθρώπου! 

Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 137ο

Θα κοιμηθούμε σχετικά νωρίς το βράδυ, για να ξυπνήσουμε νωρίς το πρωί. Γιατί όσο πιο έγκαιρα προσέλθουμε το πρωί στη θεία Λατρεία, τόσο πιο πολύ θα μπορέσουμε να βιώσουμε εσωτερικά το ιερό αυτό Μυστήριο. Το πρωί που θα ξυπνήσουμε, θα προσέξουμε να μη βάλουμε τίποτα στο στόμα μας, ούτε νερό. Και θα πορευθούμε στον ναό πλυμένοι, με καθαρά και σεμνά ρούχα και οπωσδήποτε οι γυναίκες χωρίς να έχουν βαμμένα τα χείλη τους. 

Στη διάρκεια της θείας Λειτουργίας στεκόμαστε στον ναό με ευλάβεια και δέος. Και προσευχόμαστε θερμά χωρίς να αφήνουμε τον νου μας να στρέφεται σε άλλα βιοτικά πράγματα. Θα μας βοηθήσει και το να έχουμε στα χέρια μας ένα Λειτουργικό (=βιβλιαράκι που περιέχει το ιερό κείμενο της θείας Λειτουργίας και αντίστοιχα τη νεοελληνική του απόδοση). Αυτό θα μας διευκολύνει στο να κατανοούμε καθεμιά από τις δύσκολες εκφράσεις της θείας Λειτουργίας και να παρακολουθούμε ταυτόχρονα και το αρχαίο κείμενο. 

Κάποια στιγμή η Ωραία Πύλη του Ιερού Βήματος θα ανοίξει. Και ο ιερέας θα μας καλέσει να πλησιάσουμε "μετά φόβου Θεοῦ, πίστεως καί ἀγάπης", για να κοινωνήσουμε. Ο ίδιος ο Κύριος θα μας καλέσει να Τον κοινωνήσουμε. Καθώς θα πλησιάζουμε λοιπόν προς το άγιο Ποτήριο ας προσέξουμε κάποια πρακτικά στοιχεία: Όταν θα ακούσουμε το ιερό κάλεσμα, προχωρούμε οι άνδρες από το νότιο κλίτος και οι γυναίκες από το βόρειο. Κατευθυνόμαστε με ευλάβεια προς την Ωραία Πύλη, χωρίς να βιαζόμαστε, παίρνοντας τη σειρά μας πίσω από τους άλλους που περιμένουν. 

Σ' όλη αυτή την πορεία μας προσευχόμαστε μυστικά. Δεν αφήνουμε τη σκέψη μας και τα μάτια μας να ασχολούνται με άλλα πράγματα. Όλα να κατευθύνονται στον Χριστό μας. Και μεις έχοντας ακράδαντη πίστη ότι στην Ωραία Πύλη είναι παρών ο Χριστός, προσευχόμαστε μέσα μας με την ευχή της θείας Μεταλήψεως, την οποία είναι καλό να τη γνωρίζουμε απέξω: "Τοῦ Δείπνου σου τοῦ Μυστικοῦ, σήμερον Υἱέ Θεοῦ, κοινωνόν με παράλαβε..."

Αν κάποιοι άλλοι δίπλα μας βιάζονται, σπρώχνονται, διεκδικούν προτεραιότητα, δεν πιάνουμε μαζί τους συζητήσεις, δεν τους κάνουμε παρατηρήσεις, ούτε τους κατακρίνουμε μέσα μας. Απλά τους δίνουμε προτεραιότητα. Καλύτερα να μείνουμε τελευταίοι, παρά να χάσουμε την ειρήνη μας και τον προσανατολισμό μας. Και οπωσδήποτε προσφέρουμε προτεραιότητα στα μικρά παιδιά, στις μητέρες με μωρά, στους γέροντες και στους ανήμπορους. 

Καθώς πλησιάζουμε το άγιο Ποτήριο, στεκόμαστε με δέος, υπομονή, αναμονή και σιωπή. Στεκόμαστε ο ένας πίσω από τον άλλον, αφήνοντας διάδρομο, αν χρειάζεται, για να επιστρέφουν όσοι κοινωνούν στις θέσεις τους. Φθάνοντας μπροστά στον ιερέα, κάνουμε τον σταυρό μας, παίρνουμε με ευλάβεια από τα χέρια του προηγούμενου πιστού που κοινώνησε το κόκκινο μανδήλιο, το πιάνουμε και με τα δυο μας χέρια και το τοποθετούμε απλωμένο κάτω από το σαγόνι μας. 

Εάν πάλι υπάρχει κάποιος δίπλα στον ιερέα που κρατάει το άγιο μανδήλιο, για να βοηθάει τους πιστούς να κοινωνήσουν, τότε εμείς δεν ακουμπάμε καθόλου το άγιο μανδήλιο, αλλά το αφήνουμε να το τοποθετήσει αυτός κάτω από το σαγόνι μας. Αμέσως μετά λέμε το μικρό μας όνομα με ευκρίνεια, για να το ακούσει ο ιερέας και να το αναφέρει όταν θα μας κοινωνήσει, λέγοντας: "μεταλαμβάνει ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ... Σῶμα καί Αἷμα Χριστοῦ....". Πλησιάζουμε τότε το πρόσωπό μας και ανοίγουμε ταυτὀχρονα το στόμα μας κοντά στο άγιο Ποτήριο, στο ύψος του χείλους του και περιμένουμε τον ιερέα να βάλει μέσα την αγία Λαβίδα με τη θεία Κοινωνία. 

Μόλις νιώσουμε την αγία Λαβίδα στη γλώσσα μας, κλείνουμε απαλά το στόμα μας και ο ιερέας την αποσύρει αργά. Κι εμείς καταπίνουμε τη θεία Κοινωνία. Δυστυχώς μερικοί πιστοί δεν ανοίγουν καλά το στόμα τους πριν τη θεία Κοινωνία ή το κλείνουν πριν μπει η αγία Λαβίδα μέσα ή το αφήνουν ανοικτό την ώρα που ο ιερέας περιμένει να το κλείσουμε, για να πάρει την αγία Λαβίδα. Αμέσως μετά σκουπίζουμε καλά το στόμα μας με το μάκτρο και το δίνουμε στον επόμενο που θα κοινωνήσει. 

Κάνουμε τον σταυρό μας και προχωρούμε για να πάρουμε από το πανέρι αντίδωρο. Το αντίδωρο το προσφέρει η Εκκλησία κυρίως σ' αυτούς που δεν θα κοινωνήσουν. Είναι ένα δώρο αντί των Τιμίων Δώρων, δηλαδή της θείας Κοινωνίας. Όμως παίρνουμε αντίδωρο και οι πιστοί που κοινωνήσαμε, για να μη μείνουν στο στόμα μας ίχνη από τη θεία Κοινωνία. Επιστρέφουμε τέλος στη θέση μας γεμάτοι ειρήνη και χαρά, ψελλίζοντας μέσα μας λόγια ευγνωμοσύνης και ευχαριστίας προς τον Κύριό μας, που μας αξίωσε να κοινωνήσουμε. 

συνεχίζεται.....

(Μάριος Ν. Δομουχτσής, Θέλω να ζήσω μαζί σου)

Καλή σας μέρα! Καλή κι ευλογημένη εβδομάδα!

Ας είναι το 2026 θεοφόρο και ευλογημένο, με πίστη και αγάπη Θεού!

Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 136ο

Κι αφού συντελεστεί αυτή η έξοδος, πρέπει να ακολουθήσει μια είσοδος. Είσοδος στο Δείπνο το μυστικό. Αλλά η είσοδός μας αυτή πρέπει να γίνει με πίστη, με συναίσθηση και συντριβή και αγάπη. Όπως εισέρχονται οι Άγιοι στα Άγια των αγίων. Όπως συγκλονισμένοι κοινωνούσαν με φόβο και τρόμο. Τίποτε άλλο δεν τους απορροφούσε. Τίποτε άλλο δεν αιχμαλώτιζε την καρδιά τους. Ήταν δοσμένοι στο Μυστήριο και ζούσαν με τον Χριστό και για τον Χριστό. Εμείς; Πόσες φορές μέχρι σήμερα έχουμε κοινωνήσει με τη δική τους συναίσθηση; Έχουμε άραγε τον πόθο και τη δίψα των Αγίων, των Μαρτύρων, των Ασκητών;

Για να μπορέσουμε λοιπόν να εισέλθουμε στο Μυστικό Δείπνο, θα πρέπει να ακολουθήσουμε την εμπειρία των Αγίων. Κι αυτό δεν γίνεται σε μια μέρα. Χρειάζεται άσκηση, αγώνας, πορεία ζωής και τελειώσεως. Κάθε πότε μπορούμε να κοινωνούμε; Όλοι οι πιστοί δεν μπορούμε να κοινωνούμε το ίδιο συχνά. Διότι ο καθένας μας βρίσκεται σε διαφορετικό πνευματικό επίπεδο, σε διαφορετική πνευματική κατάσταση. Γι' αυτό, όταν πηγαίνουμε στον Πνευματικό μας να εξομολογηθούμε, θα πρέπει στο τέλος να τον ρωτούμε κάθε πότε μπορούμε να κοινωνούμε και με ποιες προϋποθέσεις, με ποια προετοιμασία. 

Σ' άλλους ο Πνευματικός δίνει ευλογία να κοινωνούν συχνότερα και σ' άλλους ζητά να προηγείται Εξομολόγηση πριν τη Θεία Κοινωνία. Ο Απόστολος Παύλος μας λέει σχετικά: "Ας εξετάζει κάθε άνθρωπος με προσοχή τον εαυτό του και τότε ας κοινωνεί το Σώμα και το Αίμα του  Κυρίου... Διότι εκείνος που τρώει και πίνει ανάξια από τον καθαγιασμένο Άρτο και Οίνο, αυτό που τρώει και πίνει φέρνει επάνω του καταδίκη... Κι επειδή κοινωνάτε ανάξια, χωρίς να εξετάζετε τον εαυτό σας, γι' αυτό υπάρχουν ανάμεσά σας πολλοί ασθενείς και άρρωστοι και αρκετοί πέθαναν ". 

Πρέπει να νηστεύουμε πριν κοινωνήσουμε; Για να προετοιμασθούμε καλύτερα, να συναισθανθούμε τη δική μας αμαρτωλότητα και τη μεγαλειότητα του Μυστηρίου, ο Πνευματικός μας θα καθορίσει κάποια νηστεία στον καθένα μας, ανάλογα με την πνευματική μας κατάσταση, την ηλικία μας, την υγεία μας. Πέρα όμως από τη νηστεία των τροφών ασυγκρίτως αναγκαιότερη είναι η νηστεία των παθών, η οποία πρέπει να διαρκεί σε όλη μας τη ζωή. 

Προετοιμασία προηγούμενης ημέρας: αρχικά συμφιλίωση με τους αδερφούς μας. Βασική προϋπόθεση της προετοιμασίας μας είναι να έχουμε συμφιλιωθεί με τους δικούς μας. Να έχουμε ζητήσει συγγνώμη τουλάχιστον από τα μέλη της οικογένειάς μας, αλλά κι από άλλους συγγενείς και συνεργάτες τους οποίους έχουμε στενοχωρήσει με τα λόγια μας ή τις πράξεις μας. Καθώς θα πλησιάζει η ημέρα που πρόκειται να κοινωνήσουμε, θα πρέπει όλο και περισσότερο να σκεφτόμαστε το γεγονός αυτό. Ιδιαιτέρως το βράδυ πριν κοινωνήσουμε. 

Κι επειδή ο  διάβολος την ημέρα εκείνη θα κάνει ό, τι μπορεί για να μας απομακρύνει από το μεγαλύτερο αυτό γεγονός της ζωής μας, θα πρέπει τη μέρα αυτή να είμαστε πιο προσεκτικοί στις σκέψεις, στα λόγια, στη συμπεριφορά μας. Ας ψάξουμε να βρούμε τόπο και χρόνο, για να μείνουμε μόνοι μας. Να μείνουμε σε κάποιο δωμάτιο με τον εαυτό μας. Και να προετοιμάσουμε την καρδιά μας, για να δεχθεί τον θείο Επισκέπτη. Εκεί ας εξετάσουμε τον εαυτό μας, τις διαθέσεις μας, την πνευματική μας πορεία. 

Ας αισθανθούμε την αναξιότητά μας, αφού σκεφθούμε πόσο αμαρτάνουμε καθημερινά! Πόσες σκέψεις μολύνουν συχνά τον νου μας! Και ταυτόχρονα να συγκλονισθούμε κατανοώντας πόσο ανάξιοι είμαστε να πάρουμε μέσα μας τον Θεό. Έτσι θα κατανυγεί η ψυχή μας και με συντριβή και δάκρυα θα ζητήσουμε το έλεος του Θεού. Ικετεύοντας τον άγιο Θεό να μας αξιώσει να Τον δεχθούμε στη μυστική Τράπεζα της θείας Ευχαριστίας και να Τον μεταλάβουμε. Κι όσο θα πλησιάζει η ώρα της συμμετοχής μας, τόσο περισσότερο η ψυχή μας θα πρέπει να βρίσκεται σε άγια προσμονή. 

Έπειτα ας προσεγγίσουμε το μεγάλο γεγονός διαβάζοντας κάποιο σχετικό βιβλίο. Υπάρχουν πολλά πνευματικά βιβλία που αναλύουν το βαθύτερο νόημα της θείας Λειτουργίας, της θείας Κοινωνίας. Η μελέτη των βιβλίων αυτών θα μας προετοιμάσει κατάλληλα και θα στρέψει τον νου μας στο υπέρτατο Μυστήριο. Τέλος, ας καταφύγουμε στην προσευχή. Μετά το Απόδειπνο να διαβάσουμε, αν είναι δυνατόν, την Ακολουθία της θείας Μεταλήψεως ή έστω ένα τμήμα της. Η Ακολουθία της θείας Μεταλήψεως θα μας βοηθήσει  ώστε η προετοιμασία μας για τη σημαντικότερη στιγμή της ζωής μας, να είναι όσο πιο δυνατόν πιο ολοκληρωμένη και πιο σωστή. 

Με συναίσθηση των αδυναμιών μας να παρακαλέσουμε τον Θεό να μας αξιώσει να κοινωνήσουμε χωρίς να ζημιωθούμε, ψελλίζοντας μέσα μας τα λόγια που έλεγαν οι Άγιοι: "Δεν είμαι άξιος, Κύριε, να σε δεχθώ μέσα μου". "Φρίττω καθώς σκέφτομαι ότι θα δεχθώ τη φωτιά μέσα μου και φοβάμαι μην καώ σαν το κερί και σαν  το χορτάρι. Τι φοβερό  Μυστήριο θα ζήσω!". Και θα παρακαλέσουμε τον Κύριό μας να μη σταθεί στην αμαρτωλότητά μας, αλλά να καταδεχθεί να έλθει μέσα μας. 

συνεχίζεται.....

(Μάριος Ν. Δομουχτσής, Θέλω να ζήσω μαζί σου)

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!

Καλά Χριστούγεννα σε κάθε χριστιανική ψυχή και ας είναι ανοιχτή η Βηθλεέμ της καρδιάς μας, για να υποδεχθούμε τον Κύριο και Δεσπότη μας!

Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 135ο

Η Θεία Κοινωνία δεν μας χαρίζει μόνο ζωή. Αλλά μας προσφέρει τον ίδιο τον χορηγό της ζωής, τον Χριστό. Μας ενώνει με τον Θεό, και ο Θεός ενώνεται με μας, τα πλάσματά του. Γίνεται αυτό που μας είχε πει ο Κύριος: "ὁ τρώγων μου τήν σάρκα καί πίνων μου τό αἷμα, ἐν ἐμοί μένει κἀγώ ἐν αὐτῷ". Κάθε πιστός γίνεται ναός του Θεού. Λέει ο ιερός Χρυσόστομος: "Εσύ θέλεις να δεις τον Χριστό με τα μάτια σου; Αυτός όμως σου δίνει τον Εαυτό του, όχι μόνο να Τον δεις, αλλά και να Τον δεχθείς, μέσα σου". 

Γι' αυτό κι ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων προσθέτει ότι κάθε πιστός που μεταλαμβάνει, γίνεται ο ίδιος ανώτερος από κάθε άγιο Ποτήριο. Διότι το άγιο Ποτήριο της Εκκλησίας δεν έχει κάποια ουσιαστική σχέση με τον Κύριο. Εμείς όμως όταν κοινωνούμε, δεν φέρουμε απλώς μέσα μας τον Χριστό, χωρίς να έχουμε κάποια ουσιαστική σχέση μαζί του! 

Αλλά ο Κύριος περνάει μέσα από τα μέλη μας και αγιάζει όλο το σώμα μας και την ψυχή μας. Διότι με τη Θεία Κοινωνία οι πιστοί ενωνόμαστε με τον Χριστό. "Εμείς βρισκόμαστε μέσα στον Χριστό και ο Χριστός μέσα σε μας". Λέει ο άγιος Νικόλαος ο Καβάσιλας ότι με το Μυστήριο αυτό ότι οι πιστοί "ζούμε μέσα μας τη ζωή του Χριστού". Δεν ζούμε πλέον εμείς, ζει μέσα μας ο ίδιος ο Κύριος. 

Επιπλέον, όταν κοινωνούμε, ενωνόμαστε όχι μόνο με τον Θεό, αλλά και με τους αδελφούς μας. Γινόμαστε ένα σώμα, μια "θεία κοινωνία" αγαπημένων ανθρώπων. Όπως ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος εξηγεί: "δεν υπάρχει μεγαλύτερη λύπη στον κόσμο, από το να στερείται ο άνθρωπος αυτή την τροφή". Η θεία Κοινωνία είναι η μεγαλύτερη και η ιερότερη εμπειρία, χαρά και απόλαυση που μπορούμε να έχουμε οι άνθρωποι! Κι όσο περισσότερο συμμετέχουμε προετοιμασμένοι στο ιερό αυτό Μυστήριο, τόσο τελειότερα ζούμε την ένωσή μας αυτή με τον Θεό. 

Γι' αυτό οι Άγιοι του Θεού δεν ήθελαν να τη στερηθούν ποτέ. Διότι καταλάβαιναν καλά ότι με την Θεία Κοινωνία ζούσαν απ' αυτή τη ζωή την αιωνιότητα, ζούσαν την ζωή του Θεού. Κάποιες φορές, καθώς ετοιμαζόμαστε να κοινωνήσουμε, εκφράζουμε τον πόθο και τη λαχτάρα μας να ήμασταν μαζί με τους μαθητές του Χριστού παρόντες στον Μυστικό Δείπνο, στο υπερώο της Ιερουσαλήμ, να κοινωνούσαμε από τα πανάχραντα χέρια του Κυρίου! Πόσο θα το θέλαμε! Αυτό όμως που δεν καταλαβαίνουμε είναι ότι σε κάθε θεία Λειτουργία αυτό ακριβώς γίνεται: ό, τι έγινε και τότε!

Όταν εισερχόμαστε στον ναό του Θεού και συμμετέχουμε στη Θεία Λατρεία, το ίδιο ακριβώς Μυστήριο ζούμε. Ο ίδιος Μυστικός Δείπνος τελείται. Στο ίδιο υπερώο βρισκόμαστε. Ο ίδιος Άρτος είναι μπροστά μας. Το ίδιο Ποτήριο. Η ίδια θυσία. Οι πιστοί όλων των αιώνων μετέχουμε στο ίδιο ακριβώς Μυστήριο που έζησαν οι άγιοι Απόστολοι τη νύχτα εκείνη. 

Διότι κάθε θεία Λειτουργία δεν είναι απλώς μια μυστηριακή αναπαράσταση του Μυστικού Δείπνου. Είναι ο ίδιος Μυστικός Δείπνος. Γράφει ο ιερός Χρυσόστομος: "Πιστέψετε ότι και τώρα εκείνο το Δείπνο είναι το οποίο ο Κύριος προσέφερε. Ο ίδιος ο Κύριος το τελεσιουργεί. Όταν λοιπόν βλέπετε τον ιερέα να σας το προσφέρει, μη νομίζετε ότι μεταλαμβάνετε από τα χέρια του ιερέως, αλλά από τα χέρια του ίδιου του Χριστού". Μέσα στη Θεία Λειτουργία μεταφερόμαστε στο βράδυ της Μεγάλης Πέμπτης. Μπροστά μας είναι ο Κύριος με τους δώδεκα μαθητές Του. Και εμείς βρισκόμαστε ανάμεσά τους, κυκλώνουμε την ιερή Τράπεζα. 

Δίπλα μας παραστέκουν αοράτως άγιοι Άγγελοι και κατακαλύπτουν τα πρόσωπά τους με φόβο και τρόμο. Μπροστά μας ο ίδιος ο Κύριος προσφέρει το ιερό και φρικτό Μυστήριο της θείας Ευχαριστίας όχι μόνο στους μαθητές του, αλλά διαμέσου αυτών στους  πιστούς όλων των αιώνων. Πώς όμως μπορεί να το βιώσει όλα αυτά ο κάθε πιστός; Αυτό δεν συντελείται μηχανικά, απροϋπόθετα. Για να πραγματοποιηθεί η είσοδός μας αυτή στο ανώγαιο της Ιερουσαλήμ, πρέπει να προηγηθεί μια έξοδος: έξοδος από το παρόν, έξοδος από τον κόσμο, έξοδος από το καθετί που μας σκλαβώνει στη γη. 

Διότι όταν η καρδιά μας είναι μολυσμένη με πάθη και κακίες, πώς θα μπορέσει να απαγκιστρωθεί από τα γήινα, για να στραφεί στα ουράνια; Για αυτό θα πρέπει πρώτα να καθαρίσουμε τη ρυπαρή καρδιά μας στο Μυστήριο της Εξομολογήσεως. Κι έπειτα οπωσδήποτε να αλληλοσυγχωρηθούμε με τους αδελφούς μας. Λέει σχετικά ο ιερός Χρυσόστομος: "Πόσο καθαρότερος ακόμα κι από την ηλιακή ακτίνα πρέπει να είσαι εσύ που απολαμβάνεις μια τέτοια Τράπεζα;". 

συνεχίζεται.....

(Μάριος Ν. Δομουχτσής, Θέλω να ζήσω μαζί σου)

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα δια των πρεσβειών του αγίου Ελευθερίου κι όλων των άλλων αγίων!