Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 144ο

 

2. Ανάσταση: Κι έτσι βιώνουμε ξανά την ανάστασή μας στην εν Χριστώ ζωή. Καθώς συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε και να ζούμε σύμφωνα με το άγιο θέλημα του Θεού, επιβεβαιώνουμε κάθε στιγμή και ώρα ότι συντασσόμαστε με τον Χριστό, ότι ανήκουμε μόνο σ' Αυτόν. Έτσι η Χάρις του Θεού μας ανανεώνει και μας ανασταίνει διαρκώς. Μας χαρίζει εμπειρίες πνευματικές και άγιες. Μας δίνει τη δυνατότητα να βιώνουμε την πραγματική ζωή, την εν Χριστώ ζωή, η οποία δεν έχει όρια, δεν τελειώνει ποτέ. 

3.Μεταμόρφωση-θέωση: Τώρα πια μέσα στην ψυχή μας δεν ενεργεί ο παλαιός άνθρωπος, αλλά ο ίδιος ο Χριστός. Αυτός κυριαρχεί στις σκέψεις μας, στα λόγια μας, στις ενέργειές μας. Αυτός ακτινοβολεί το φως Του. Στη νέα αυτή ζωή παύουμε να ζούμε οι ίδιοι, αλλά ζει μέσα μας ο ίδιος ο Χριστός. Μέσα μας πλέον σχηματίζεται η μορφή του Χριστού. Πώς όμως συμβαίνει αυτό; Όταν ζούμε μέσα στη Χάρι των ιερών Μυστηρίων της Εκκλησίας μας και αγωνιζόμαστε καθημερινά να επιτελούμε το θέλημα του Χριστού, όταν μιμούμαστε τον Χριστό με όλη μας τη δύναμη, τότε μέσα μας σχηματίζεται η μορφή του Κυρίου. 

Διότι με τη σταθερή και ακριβή μίμηση του Χριστού, η ψυχή μας μεταβάλλεται και παίρνει τη μορφή του πρωτοτύπου, του Χριστού. Ο Χριστός είναι αυτός που κάνει τα πάντα μέσα μας. Δεν ζούμε απλώς με τον Χριστό, αλλά ζει μέσα μας ο ίδιος ο Χριστός. Αυτός κυριεύει την ψυχή μας και ενεργεί τα πάντα μέσα μας. Ο Χριστός μας κατευθύνει και προσηλώνει τον νου και την καρδιά μας στα ανώτερα και άγια. Και εμείς ζούμε από τώρα τη ζωή του ουρανού. 

"Ο νους που αγαπά πολύ τον Θεό όσο ανεβαίνει προς Αυτόν που τόσο πολύ αγαπά, και θεωρεί τις θείες Του τελειότητες, τόσο κι ο Θεός κατεβαίνει από το ύψος Του στον εραστή νου και ενώνεται μαζί του και τον θεώνει και τον γεμίζει με τις χάριτές Του. Έτσι, με την ανάβασή μας αυτή προς τον Θεό, επιτελείται η υπερφυσική ένωση του Θεού με τον νου μας, του ερωμένου με τον εραστή, του αρχετύπου με την εικόνα". 

"Τις υπερφυσικές όμως τελειότητες του Θεού μπορεί να τις απολαύσει πληρέστερα και τελειότερα ο νους, όχι μόνο όταν τις θεωρεί, αλλά και όταν αγωνίζεται να τις μιμείται, όσο το δυνατόν με τα έργα του..... Έτσι, που είναι <<κατ' εικόνα>> Θεού γίνεται και <<καθ' ομοίωσιν>> Θεού. Και με την ομοίωση αυτή ο νους μπορεί να ενωθεί με τον Θεό, η εικόνα με το πρωτότυπό της και να θεωθεί. 

Διότι κανείς δεν μπορεί να θεωθεί, εάν πρώτα δεν ομοιωθεί με τον Θεό, εάν δεν μιμηθεί τις θείες τελειότητές Του και ενωθεί μαζί Του....Όταν ο νους μιμείται τις φυσικές τελειότητες του Θεού, γίνεται κατά χάριν ένας επίγειος Θεός, έχοντας μέσα του σχηματοποιημένες τις έξοχες και πανέμορφες τελειότητες που έχει ο Θεός στη φύση Του (Νικόδημος Αγιορείτης)". Θέλω λοιπόν να ζήσω μαζί σου. Να σε γνωρίσω και να σε αγαπήσω. Να σε αγαπήσω περισσότερο από οτιδήποτε άλλο.

Να μπορώ να λέω κι εγώ: "Ο αγαπημένος μου σταυρώθηκε. Και δεν υπάρχει μέσα μου καμιά άλλη κοσμική αγάπη που να καίει στην καρδιά μου (Ιγνάτιος Θεοφόρος)". "Να μην επιθυμώ τίποτε άλλο και να μην αναπνέω τίποτε άλλο παρά εσένα (Νικόδημος Αγιορείτης)". "Εσένα να έχω διαρκώς στον νου μου, στη θύμησή μου, σαν σφραγίδα σαν ουσία ανεξάλειπτη (Μ. Βασίλειος)". "Να ζω την κρυμμένη και μυστική ζωή μαζί σου (Προς Κολασσαείς, γ, 3)". Μου χάρισες ό, τι μεγαλύτερο θα μπορούσα να ποθήσω ή να σκεφτώ. 

Από τον ανεξάντλητο πλούτο της τελειότητάς σου, μου μετάγγισες τη μια Χάρι πάνω στην άλλη. Βαπτίστηκα στο όνομά Σου κι εσύ με οδήγησες στη ζωή, με έκανες παιδί Σου. Με έβαλες στην Εκκλησία Σου. Με μύρωσες και μου χάρισες όλα τα δώρα του Αγίου Σου Πνεύματος. Μου έδωσες τη δύναμη να παλεύω, να αγωνίζομαι. Να νεκρώνω μέσα μου τον κακό εαυτό μου, και να ανασταίνομαι στη δική Σου ζωή. Να καλλιεργώ μέσα μου κάθε αρετή, να έχω πάνω μου τα δικά σου χαρακτηριστικά, να Σου μοιάζω. 

Θέλω να ζήσω μαζί σου, να διώχνω από τη σκέψη μου και τη ζωή μου καθετί που με τραβά μακριά Σου. Να τηρώ τις εντολές Σου, να μελετώ τον νόμο Σου, να μιλώ κάθε στιγμή μαζί Σου, να ακούω τη φωνή Σου, να νιώθω το άγγιγμα της παρουσίας σου. Κι ενώ τόσες φορές σε έχω αρνηθεί κι έχω φύγει από κοντά Σου, εσύ κάθε τόσο θεραπεύεις τις πληγές μου και λευκαίνεις την ψυχή μου με το άγιό Σου αίμα στο Μυστήριο της Μετανοίας. Κι ετοιμάζεις μπροστά μου Τράπεζα ιερή, για να Σε κοινωνώ, να γίνομαι ένα με σένα, να σε ζω μέσα μου. 

Θέλω να μένεις μαζί μου κι εγώ να είμαι διαρκώς μαζί Σου. Να σε έχω μέσα στην ψυχή μου, να νιώθω τα σκιρτήματα της πατρικής στοργής Σου τις ελλάμψεις Σου. Να ζω τον αιχμαλωτισμό του νου και της καρδιάς μου στην αγάπη Σου, αγάπη τόσο δυνατή, ώστε να μην μπορώ να ξεφύγω ποτέ από αυτήν. "Μετά σοῦ θέλω ζῆσαι, χωρίς σοῦ δέ μή ζῆσαι: θέλω να ζήσω μαζί Σου, χωρίς εσένα δεν θέλω να ζω (Ρωμανός Μελωδός)". "Κύριε, μεῖνον μετ΄ ἐμοῦ, κἀγώ διαπαντόε μετά Σοῦ". Θέλω να ζήσω μαζί Σου!

(Μάριος Ν. Δομουχτσής, Θέλω να ζήσω μαζί σου)

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!

Ας είναι πνευματικός ο αγώνας της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής!

Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 143ο

 

Για να μιμηθείς λοιπόν τον Χριστό, πρέπει να έχεις στραμμένα τα μάτια σου σ' Αυτόν και να μιμείσαι το παράδειγμά Του. Και πιο συγκεκριμένα:

• Ο Χριστός έδειξε αγάπη ακόμα και στους εχθρούς Του. Μάθε λοιπόν κι εσύ να συγχωρείς τον διπλανό σου. Και να αγαπάς όλο τον κόσμο. 

• Ο Χριστός έδειξε ταπείνωση. Μάθε κι εσύ να μην επιδιώκεις δόξα και αναγνώριση. Αλλά να ζεις με ταπείνωση. 
• Ο Χριστός ζούσε μέσα στην πτωχεία. Μάθε κι εσύ να μη ζητάς πλούτη και ανέσεις. 
• Ο Χριστός ήταν ανεξίκακος. Μάθε κι εσύ να μην κρατάς καμιά κακία σ' όσους σε έχουν πικράνει. 
• Ο Χριστός ήταν συγχωρητικός. Δεν εκδικήθηκε ποτέ κανέναν, αν και μπορούσε να εξολοθρεύσει όλους τους εχθρούς Του. Μάθε κι εσύ να μη ζητάς εκδίκηση, αλλά να ευεργετείς όσους σ' έχουν αδικήσει. 

• Ο Χριστός έδειχνε μοναδική υπομονή σε όλα. Μάθε κι εσύ να υπομένεις και να μην αντιδράς, όταν αντιμετωπίζεις δυσκολίες και πειρασμούς. 
• Σε κάθε σου βήμα, όταν θέλεις να κάνεις κάτι, ρώτησε τον εαυτό σου: Θα το έκανε αυτό ο Χριστός;

"Μπορούμε να μιμηθούμε τον Χριστό, και όταν ζούμε τη ζωή της αρετής". Διότι "αν η ψυχή μας ποθεί τον Χριστό, πρέπει με την αρετή να μοιάσουμε, όσο μπορούμε, στην ομορφιά του Χριστού. 

Κανείς μας δεν μπορεί να ενωθεί με το φως, αν δεν λάμψει ο ίδιος όπως το φως. Αν λοιπόν η ψυχή μας θέλει να πετάξει προς τον Θεό και να ενωθεί με τον Χριστό, πρέπει να αποβάλει από πάνω της κάθε αμαρτία (Γρηγόριος Νύσσης)". "Κι όταν ο Θεός δει ότι ποθούμε με όλη μας την ψυχή να μοιάσουμε στην ομορφιά του, θα προσφέρει στην ψυχή μας τα χαρακτηριστικά της ομοιώσεως, θα τη στολίσει με τις διάφορες αρετές (Διαδόχου Φωτικής)". 

Άλλωστε, όπως το έχουμε πει, οι αρετές υπάρχουν μέσα στη φύση μας. Είναι ιδιώματα του Θεού, χαρακτηριστικά της θεϊκής μας εικόνας. "Οι αρετές είναι γνωρίσματα του Θεού, τα οποία ο Θεός εγκατέστησε και στη φύση μας, αφού μας έπλασε σύμφωνα με τη δική Του εικόνα (Ιωάννης Δαμασκηνός)". Το να ζήσουμε λοιπόν τη ζωή της αρετής δεν σημαίνει ότι πρέπει να αποκτήσουμε κάτι που βρίσκεται έξω από μας, αλλά να καλλιεργήσουμε κάτι που έχουμε ήδη μέσα μας, να καλλιεργήσουμε τα ιδιώματα του Θεού που έχουμε στη θεϊκή εικόνα μας (Ι. Δαμασκηνός)". 

Ζούμε λοιπόν τη ζωή της αρετής σημαίνει ζούμε τη ζωή του Θεού, αφού ο Θεός είναι "η παντελής αρετή (Γρηγόριος Νύσσης)". Αλλά μιμούμαστε και τη ζωή του Κυρίου μας, ο οποίος "και ως άνθρωπος είχε στον τέλειο βαθμό όλες τις αρετές κι έγινε υπόδειγμα μίμησης για όλους (Ιωάννης Δαμασκηνός)". 

Κι ο άγιος Εφραίμ ο Σύρος εξηγεί ότι μπορούμε να μιμούμαστε τον Χριστό, όταν μιμούμαστε και τους αγίους ανθρώπους που έχουμε δίπλα μας. Διότι κι αυτοί μιμητές του Χριστού είναι. Κι ως μιμητές του Χριστού, είναι πρότυπα και δείκτες ζωής, διότι δεν προβάλλουν το δικό τους εγώ, αλλά το αφανίζουν, για να φανερωθεί μέσα τους ο Χριστός (Εφραίμ ο Σύρος). 

Οι βηματισμοί για την ζωή του Χριστού είναι:

1. Θάνατος: Η είσοδος στην εν Χριστώ ζωή επιτελείται με το Μυστήριο του αγίου Βαπτίσματος. Κι ο βηματισμός που ακολουθήσαμε κατά το άγιο Βάπτισμά μας είναι ο ίδιος βηματισμός που πρέπει να έχουμε διαρκώς, αν θέλουμε να ζούμε μαζί με τον Χριστό. Ζούμε δηλαδή εν Χριστώ, όταν βιώνουμε τις εμπειρίες του αγίου Βαπτίσματος σε όλη την πορεία της ζωής μας.

Όταν επιβεβαιώνουμε κάθε στιγμή τις υποσχέσεις που δώσαμε. Όταν απαρνούμαστε κάθε λεπτό τον διάβολο και τα έργα του. Και αποδεικνύουμε έμπρακτα ότι δεν θέλουμε να έχουμε καμιά σχέση μ' αυτόν. Όταν νεκρώνουμε διαρκώς μέσα μας τον παλαιό άνθρωπο, βιώνοντας τον θάνατο που πραγματοποιήθηκε μυστηριακώς στην ύπαρξή μας με το άγιο Βάπτισμα. 

Και εφοδιασμένοι με τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος που πήραμε με το ιερό Χρίσμα, ριχνόμαστε καθημερινά στον πνευματικό αγώνα. Αγωνιζόμαστε, πέφτουμε και σηκωνόμαστε. Παλεύουμε να ζούμε μια ζωή πλήρους αφοσιώσεως στον Θεό. Κι επειδή ως άνθρωποι ρέπουμε προς την αμαρτία, και κάποιες φορές αθετούμε τις υποσχέσεις που έχουμε δώσει κατά το άγιο Βάπτισμά μας., προστρέχουμε στο Μυστήριο του δεύτερου Βαπτίσματος, της ιεράς Εξομολογήσεως, όπου καθαριζόμαστε από κάθε αμαρτία, πεθαίνουμε και ξαναζούμε, κάνουμε ένα νέο ξεκίνημα στην εν Χριστώ ζωή. 

συνεχίζεται..

(Μάριος Ν. Δομουχτσής, Θέλω να ζήσω μαζί σου)

Καλημέρα σας! Καλή κι ευλογημένη εβδομάδα! 

Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 142ο

Από εκεί μας δείχνει πόσο ψηλά μπορεί να φθάσει ο άνθρωπος, όταν είναι ενωμένος μαζί Του. Πόσο ψηλά μπορούμε να βρεθούμε κι εμείς μια μέρα, να καθίσουμε κι εμείς μαζί Του στον ουράνιο θρόνο Του. Εκεί μας περιμένει να μας κάνει "θεούς"! Γι' αυτό ο άγιος Γρηγόριος Παλαμάς μας προτρέπει: "Ας υψώσουμε τα πνευματικά μάτια μας στον Χριστό μας, που βρίσκεται στον ουράνιο θρόνο Του κι από εκεί μας φωνάζει: 

Όποιος θέλει να βρεθεί σ' αυτή τη δόξα, ας μιμείται όσο είναι δυνατόν τη ζωή μου, κι ας ακολουθεί την οδό και τον τρόπο ζωής που σας έδειξα με τη ζωή μου ".Η μίμηση του Χριστού δεν είναι μια απλή εξωτερική αντιγραφή ή έστω ταύτιση των πράξεών μας με τις πράξεις Του, αλλά είναι η "αγιοπνευματική" βίωση των γεγονότων της ζωής Του. Τι σημαίνει αυτό; 

Ότι μιμούμαστε τη ζωή του Χριστού, όχι όταν αντιγράφουμε εξωτερικά κάποια χαρακτηριστικά της ζωής Του, αλλά όταν βιώνουμε εσωτερικά τη ζωή του Χριστού. Όταν με τη Χάρι του Αγίου Πνεύματος μετέχουμε στη ζωή Του αυτή. Και ακτινοβολούμε τις αρετές του Χριστού. Για να γίνει όμως αυτό, πρέπει να έχουμε δυο βασικές προϋποθέσεις. Ποιες είναι αυτές;

Το άγιο Βάπτισμα.: Είσοδος στην εν Χριστώ ζωή. Δεν μπορεί κανείς να μιμηθεί τον Χριστό και να ζήσει την εν Χριστώ ζωή, αν δεν είναι βαπτισμένος. Διότι το Μυστήριο του Αγίου Βαπτίσματος είναι η προϋπόθεση και η αρχή της μιμήσεως του Χριστού, είναι η αρχή της εν Χριστώ ζωής. Ο Μέγας Βασίλειος γράφει ότι με το Βάπτισμα ο άνθρωπος γεννιέται στη νέα εν Χριστώ ζωή κι ανατέλλει μέσα του η ζωή του Χριστού, διότι ενδύεται τον ίδιο τον Χριστό. 

Κι ο ιερός Χρυσόστομος εξηγεί ότι, αφού ο άνθρωπος "έχει ενδυθεί τον Χριστό, αποκτά τη δυνατότητα να γίνει όμοιος μ' Αυτόν, να έχει την ίδια μορφή με τον Χριστό". 

Η θεία Ευχαριστία: Ένωση με τον Χριστό. Δεν μπορεί κανείς να μιμηθεί τον Χριστό και να ζήσει την εν Χριστώ ζωή, εάν δεν μετέχει στο Μυστήριο της Θείας Κοινωνίας, εάν δεν παίρνει μέσα του τον ίδιο τον Χριστό. Διότι μόνο "όποιος κοινωνά άξια μπορεί να γίνει όμοιος με τον Χριστό κατά Χάριν και μετοχή (Μαξίμου Ομολογητού, Μυσταγωγία)". Να γίνει "θεός". Με το Μυστήριο αυτό οι πιστοί ζούμε μέσα μας τη ζωή του Χριστού και αποκτούμε πλέον τη δική Του μορφή. 

Για να μιμηθούμε όμως τα χαρακτηριστικά της ζωής του Χριστού, πρέπει όχι μόνο να τα γνωρίσουμε, αλλά και να τα ζήσουμε. Γι' αυτό οι ιεροί Πατέρες συνδέουν τα γεγονότα της ζωής του Κυρίου με τις πνευματικές καταστάσεις που πρέπει να περάσει ο Χριστιανός, εάν θέλει να φτάσει στο μέτρο της πνευματικής τελειότητας του Χριστού. 

Γι' αυτό άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος μας καλεί να εισέλθουμε στη ζωή του Χριστού και "να μιμηθούμε κάθε κίνησή Του, να διαβούμε όλες τις ηλικίες Του, όλα τα επεισόδια της ζωής Του" σαν σταθμούς της πνευματικής μας πορείας . Και μας προτρέπει: ""Βάδισε άνετα από όλες τις ηλικίες και τις πράξεις του Χριστού... και τέλος σταυρώσου μαζί με τον Χριστό, νεκρώσου μαζί Του, κατέβα πρόθυμα στον Τάφο μαζί Του, για να αναστηθείς μαζί Του, να δοξασθείς και να βασιλεύσεις μαζί Του.... Να γίνεις όπως είναι ο Χριστός, επειδή κι ο Χριστός έγινε όμοιος με σένα". 

Κι ο ιερός Χρυσόστομος μας δίνει πρακτικές οδηγίες: "Ας φαίνεται από παντού μέσα σου ο Χριστός. Και πώς θα φαίνεται; Αν κάνεις τα δικά Του έργα. Τι έκανε ο Χριστός; Δεν είχε πού να γείρει το κεφάλι Του. Αυτό κι εσύ προσπάθησε να μιμηθείς. Έτρωγε κάποιες φορές κριθαρένια ψωμιά.... Έπρεπε να ταξιδέψει και δεν χρησιμοποιούσε άλογα, αλλά περπατούσε και κουραζόταν. Κι αφού μάθεις όσα υπέμεινε στον Σταυρό, προσπάθησε κι εσύ να τα μιμηθείς". 

Λέει χαρακτηριστικά ο άγιος Κλήμης, επίσκοπος Ρώμης: ""Οι μιμητές του Χριστού Τον μιμούνται με όλη τους τη δύναμη. Αγωνίζονται σκληρά! Κι έτσι μέσα τους σχηματίζεται πραγματικά η εικόνα του Χριστού και φανερώνεται παντού στη ζωή τους: στην αναστροφή τους, στις προθέσεις τους, στα λόγια τους, στις πράξεις τους, στην υπομονή, στην ανδρεία, στη φρόνηση, στη σωφροσύνη, στη δικαιοσύνη, στη μακροθυμία, στην ανεξικακία, στην ευσέβεια, στην οσιότητα, στην εγκράτεια, στην πίστη, στην ελπίδα, στην τέλεια αγάπη τους προς τον Θεό. 

συνεχίζεται..

(Μάριος Ν. Δομουχτσής, Θέλω να ζήσω μαζί σου)

Καλημέρα σας! Καλή κι ευλογημένη εβδομάδα! 

Θαυμαστές διηγήσεις μέρος 141ο

 

Να του μοιάσουμε όμως όχι στη φύση του, αλλά σε κάποιες ενέργειές του. Για παράδειγμα, είναι ο Θεός Πανάγαθος;  Πρέπει να γίνουμε κι εμείς άνθρωποι της αγάπης. Είναι ο Θεός πολυεύσπλαχνος; Πρέπει κι εμείς να γίνουμε σπλαχνικοί. Και τα χαρακτηριστικά  αυτά δεν τα μιμούμαστε εξωτερικά, αλλά τα καλλιεργούμε μέσα μας, διότι τα έχουμε ήδη μέσα μας, είναι χαρακτηριστικά της θεϊκής μας εικόνας. Γι’ αυτό κι ο απόστολος Παύλος μας ζητά να μιμούμαστε τον Θεό λέγοντας: «Να γίνετε μιμητές του Θεού».

Όταν όμως καλούμαστε να μιμηθούμε τον Χριστό, δεν μιμούμαστε μόνο κάποια ιδιώματα της θείας του φύσεως, αλλά μιμούμαστε, όσο αυτό είναι δυνατόν, και κάποια χαρακτηριστικά της ανθρώπινης φύσεώς του. Και πάλι όμως δεν μπορούμε να τα μιμηθούμε όλα. Γι΄ αυτό, όπως μας εξηγεί ο άγιος Γρηγόριος ο Νύσσης, "άλλα μπορούμε ως άνθρωποι να τα μιμηθούμε και άλλα, όσα δεν χωρούν στη φύση μας, τα προσκυνούμε με δέος". 

Και εξηγεί ο ιερός Πατήρ ότι "οι Χριστιανοί πρέπει να μιμηθούμε στις σκέψεις μας, στα λόγια μας και στις πράξεις μας τις αρετές του Χριστού, που αποτελούν και χαρακτηριστικά του ονόματός του, ώστε να δεχθούμε μέσα στην ψυχή και το σώμα μας τον αγιασμό του Θεού, αποκλείοντας κάθε σχέση μας με το κακό". Ο Απόστολος Παύλος άλλωστε τόλμησε να ζητήσει από τους Κορινθίους να τον μιμηθούν, διότι ο ίδιος είχε μιμηθεί τον Χριστό τόσο πολύ, ώστε μέσα του ήταν σχηματισμένη η μορφή του Κυρίου. 

Γι' αυτό και έλεγε ότι δεν ζούσε πλέον ο ίδιος, αλλά μέσα του ζούσε ο ίδιος ο Χριστός. Και έδειξε έτσι σε όλους μας ότι η μίμηση του Χριστού όχι μόνο δεν είναι ακατόρθωτη, αλλά είναι και ο μοναδικός δρόμος της θεώσεως του ανθρώπου. Ποιος είναι λοιπόν ο Κύριος Ιησούς Χριστός; Δεν είναι μόνο ο τέλειος άνθρωπος. Είναι και ο τέλειος Θεός, ο ίδιος ο άπειρος Θεός, ο κυβερνήτης του σύμπαντος, ο μονογενής Υιός του Θεού. 

Αυτός λοιπόν, καθώς έβλεπε εμάς τους ανθρώπους, τα πλάσματά του, να παραδέρνουμε μέσα στην αποστασία μας, από άπειρη αγάπη για μας, άφησε το μεγαλείο της θεότητός του κι έγινε άνθρωπος. Αυτός μπήκε στη ζωή μας. Γεννήθηκε και συναναστράφηκε ανάμεσά μας, για να σώσει εμάς, τα χαμένα του πρόβατα που κινδυνεύαμε να χαθούμε, για να μας χαρίσει πάλι τη θεϊκή ωραιότητα που χάσαμε!

Αυτός περπάτησε στους δρόμους της ζωής μας. Και μας αποκάλυψε ποιος είναι, τι έκανε για μας, πόσο μας αγάπησε. Ακτινοβόλησε στη γη μας το φως Του, φανέρωσε την τελειότητα της ανθρώπινης φύσεώς Του. Στο πρόσωπό Του έβλεπαν οι άνθρωποι όλες τις αρετές στον τέλειο βαθμό. Έβλεπαν τον Κύριό μας να έχει μια εκπληκτική ιλαρότητα στα λόγια Του και στη μορφή Του. 

Τον έβλεπαν να συναναστρέφεται με γλυκύτητα και ταπεινοφροσύνη. Αμέτρητα πλήθη έτρεχαν κοντά Του να ακούσουν τη διδασκαλία Του. Κι Εκείνος θέρμαινε τις καρδιές τους. Ξεδιψούσε κάθε διψασμένο, χόρταινε με ρήματα ζωής κάθε πεινασμένο, μετάγγιζε χαρά σ' όλους τους πονεμένους. Όλη η ζωή του Χριστού μπορεί να χαρακτηρισθεί ως αποκάλυψη της τέλειας θεϊκής αγάπης. 

Διότι ο Χριστός αγάπησε τέλεια κάθε άνθρωπο: τους άσημους, τους περιφρονημένους, τους αμαρτωλούς, ακόμη και τους εχθρούς του. Σπλαχνιζόταν τον λαό Του κι έτρεχε να ανακουφίσει κάθε βασανισμένο, να παρηγορήσει κάθε πονεμένο. Θεράπευε αρρώστους, παράλυτους, τυφλούς, κωφάλαλους, δαιμονισμένους, Ανάσταινε νεκρούς. Πρόσφερε την αγάπη Του σε όλους: μια αγάπη που έφτασε μέχρι τον θάνατο. 

Κι εκεί, επάνω στον μαρτυρικό Σταυρό, ακτινοβόλησε όλη η αγία ζωή Του και ιδιαιτέρως3 η άφθαστη αγάπη, η υπομονή και η ταπείνωση Του. Στάθηκε με ανέκφραστο μεγαλείο μπροστά στους εχθρούς Του και τους συγχώρησε. Και αντιμετώπισε το φρικτό μαρτύριο με ένα μεγαλείο που εκπλήσσει όλη την ανθρωπότητα. Επάνω στον Σταυρό μας αποκάλυψε όχι μόνο πόσο πολύ μας αγαπά, αλλά και το μεγαλείο της αγιότητάς Του. Πέθανε Εκείνος, για να χαρίσει ζωή σε εμάς. Κατέβηκε και στον Άδη, για να προσφέρει την αγάπη Του στις ψυχές που υπέφεραν εκεί. Και με τη δική Του Ανάσταση ανάστησε και εμάς, μας έδωσε τη δυνατότητα κι εμείς από τον πνευματικό θάνατο. 

Δεν σταμάτησε όμως μέχρις εκεί, αλλά θέλησε να μας ανεβάσει ακόμη ψηλότερα, εκεί που ήταν ο αρχικός προορισμός μας, στο υψηλότερο σημείο που θα μπορούσαμε να φθάσουμε: στον θρόνο του Θεού! Διότι με την Ανάληψή του ο Κύριος ανέβηκε ως άνθρωπος στα δεξιά του Θεού Πατρός και μας άνοιξε τον δρόμο, για να φθάσουμε κι εμείς εκεί, όπου ως πρόδρομος μπήκε Αυτός πριν από μας για μας, για να μας ανοίξει τον δρόμο και να μας ετοιμάσει τόπο. Άνοιξε ο Ίδιος τον δρόμο που έπρεπε να βαδίσουμε εμείς, έγινε Εκείνος σε όλα πρώτος, για να ακολουθήσουμε εμείς, να Τον μιμηθούμε, να κάνουμε ό, τι Αυτός έκανε, να φθάσουμε στο "καθ' ὁμοίωσιν". 

συνεχίζεται.....

(Μάριος Ν. Δομουχτσής, Θέλω να ζήσω μαζί σου)

Καλημέρα σας! Καλή κι ευλογημένη εβδομάδα! 

Ας είναι δημιουργικός και ευφρόσυνος ο μήνας Φεβρουάριος δια της Υπαπαντής του Κυρίου μας!

Φράσεις για προβληματισμό 123ο μέρος

Όταν ήλθε η ώρα να αναχωρήσει η Παναγία από τον πρόσκαιρο και φθαρτό κόσμο και να εγκατασταθεί στον άφθαρτο και θεσπέσιο κόσμο των ουρανίων σκηνωμάτων, δεν εγκατέλειψε τον κόσμο. Ενώ έφυγε από τη γη και πέταξε με τη χάρη του Υιού και Θεού της στον ουρανό, εξακολουθεί να είναι κοντά μας. Τη νιώθουμε δίπλα μας. Την αισθανόμαστε να μας βλέπει στοργικά με το πανάγιο και όλο αγάπη βλέμμα της, σαν Μητέρα μας (Από το υμνολόγιο του Δεκαπενταύγουστου). 

Πρέπει νά ἔχωμεν δύο ἀγάπες, ἀγάπην εἰς τόν Θεόν καί εἰς τούς ἀδελφούς μας. Φυσικόν μας εἶναι νά ἔχωμεν αὐτές τές δύο ἀγάπες, παρά φύσιν εἶναι νά μήν τές ἔχωμεν. Καί καθώς ἕνα χελιδόνι χρειάζεται δύο πτέρυγες διά νά ἀπετᾶ εἰς τόν ἀέρα, ἔτσι καί ἐμεῖς, ἀδελφοί μου, χρειαζόμασθε αὐτές τές δύο ἀγάπες, διατί χωρίς αὐτές τές δύο ἀγάπες εἶναι ἀδύνατον νά σωθοῦμεν. Καί πρῶτον ἔχομεν χρέος νά ἀγαποῦμεν τόν Θεόν μας, διατί μᾶς ἐχάρισε τόσην γῆν μεγάλην, εὐρύχωρον ἐδῶ πρόσκαιρα νά κατοικοῦμεν, τόσες χιλιάδες μυριάδες χόρτα, φυτά, βρύσες, ποταμούς, πηγάδια, θάλασσα, ψάρια, ἀέρα, ἡμέρα, νύκτα, φωτιά, οὐρανόν, ἄστρα, ἥλιον, φεγγάρι. ῞Ολα αὐτά διά ποῖον τά ἔκαμε; διά τ᾿ ἐμᾶς. Τί μᾶς ἐχρεωστοῦσε; τίποτε (Αγίου Κοσμά, Διδαχές Α).

Ο Άγιος Αθανάσιος ο Πάριος τονίζει "ἡ ἔξω σοφία δέν εἶναι ἀπό τήν ἰδικήν της φύσιν οὔτε κακή, οὔτε καλή, άλλά ἀπό τήν μεταχείρισιν τῶν ἐχόντων αὐτήν γίνεται καλή ἤ κακή". 

Ο Απόστολος Παύλος δεν εξομοιώνει τους ανθρώπους, δεν καταργεί τις διαφορές που έχουν μεταξύ τους, ακυρώνοντας το προνόμιο που έχει ο καθε άνθρωπος να έχει τη δική του ιδιοπροσωπία ως πλάσμα του Θεού δημιουργού κι όχι ως απλό προϊόν της εξελίξεως των ειδών ή ως κατασκεύασμα της τύχης. Απέναντι στον Θεό όλοι είναι ίσοι, χωρίς να καταργούνται οι βιολογικές διαφορές: "Οὐκ ἔνι Ἰουδαῖος οὐδέ Ἕλλην, οὐκ ἔνι δοῦλος οὐδέ ἐλεύθερος, οὐκ ἔνι ἄρσεν καί θῆλυ· πάντες γάρ ὑμεῖς εἷς ἐστε ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ" (Προς Γαλάτας γ, 28). 

Ἀγρυπνία πλούτου ἐκτήκει σάρκας καί ἡ μέριμνα αὐτοῦ ἀφιστᾶ ὕπνον: η αυπνία που προκαλείται απὀ τη φροντίδα για απόκτηση και διατήρηση πλούτου, λιώνει και φθείρει το σώμα. Και η αγωνιώδης αυτή φροντίδα για τον πλούτο αφαιρεί τον ύπνο (Σοφία Σειράχ λα, 1). 

Μηδένα ζήλου τῶν μετ' ἀδικίας κερδαινόντων, ἀλλά μᾶλλον ἀποδέχου τούς μετά δικαιοσύνης ζημιωθέντας: μη ζηλεύεις καθόλου αυτούς που αποκτούν κέρδη με αδικίες και άνομα μέσα. Πιο πολύ να επιδοκιμάζεις εκείνους που ζημιώθηκαν, μολονότι το δίκιο ήταν με το μέρος τους (Ισοκράτης). 

Ένας φτωχός άνθρωπος ζούσε κάθε μέρα με το παράπονο στην καρδιά και με τα χείλη του έλεγε: "Γιατί, Θεέ μου, όλα τα πλούτη στους άλλους και όλη τη φτώχεια σε μένα;". Κάποια μέρα, είδε στον ύπνο του έναν άγγελο που του έδειχνε και τα δικά του πλούτη. Τα μάτια σου είναι ένας θησαυρός. Τα χέρια σου και τα πόδια σου επίσης. Σκέψου πόσοι άλλοι άνθρωποι δεν έχουν μάτια, δεν έχουν πόδια, δεν έχουν χέρια.... Ξύπνησε ο φτωχός άνθρωπος και κατάλαβε το λάθος του. Σε όλους έδωσε ο Θεός χαρίσματα και πλούτη *Σπουδαία σκέψη). 

Ξέρεις τι είναι χειρότερο από το να πληγωθείς; Το να πληγώσεις! Ξέρεις τι είναι χειρότερο από το να πονάς; Το να είσαι εσύ η αιτία που κάποιος άλλος υποφέρει! Ξέρεις τι είναι χειρότερο από το να πεθάνεις; Το να περάσεις μια ολόκληρη ζωή και να μην έχεις πάρει χαμπάρι τον λόγο για τον οποπίο ζεις! (Ελευθέριος Ελευθεριάδης, Ψυχολόγος). 

Κι αν λαβωθείς κι αν πέσεις, μη δειλιάσεις, γοργά πάλι μπορείς να σηκωθείς. Κι αν χίλιες δυο φουρτούνες δοκιμάσεις, παιδί μου, ατσαλώσου, αλλιώς θα νικηθείς. Ω, ναθ! Το ξέρω, δύσκολες οι ώρες, όταν ο κόσμος με υποσχέσεις σε καλεί. Μπροστά σου η εύκολη ζωή χωρίς αγώνες, της νιότης σου τις χάρες θ' απειλεί. Μα συ που έχεις νιώσει κι άλλους κόσμους, όχι, δεν πρέπει, παιδί μου, να χαθείς. Στηρίξου πάνω στον Φίλο τον Μεγάλο και θα΄ ναι δικές σου οι νίκες και συ ο νικητής (Περιοδικό Λυδία). 

Δόξα σ' εσένα, Ανώνυμε που σε καμιά σελίδα της Ιστορίας δεν βρίσκεται γραμμένο τ' όνομά σου. Μα ωστόσο κι η τρανότερη στον κόσμο αυτό πατρίδα έχει θεμέλιο ατράνταχτο τ' άσημο ανάστημά σου. Μυριάδες άγνωστοι Άτλαντες, χωρίς τιμή και δόξα, στης προκοπής τη γέφυρα γίνονται στέρεα τόξα (Ν. Ι. Μαραγκουδάκης, Χανιά)

Προσευχή σε περίπτωση σεισμού: " Ὁ Θεός ὁ μέγας καί φοβερός καί θαυμαστός, ὁ ἐπιβλέπων ἐπί τήν γῆν καί ποιῶν αὐτήν τρέμειν, Αὐτός μνήσθητι τῶν οἰκτιρμῶν Σου, Κύριε. Παράσχου ἡμῖν τά ἐλέη Σου. Στήριξον τήν κτίσιν. Στερέωσον τήν γῆν. Παῦσον τόν κλονισμόν αὐτῆς. Ἔδρασον τήν δονηθεῖσαν οἰκουμένην. Μή συναπολέσῃς ἠμᾶς ταῖς ἀνομίαις ἡμῶν. Ὅτι Σύ εἷ ὀ Θερός ἡμῶν Θεός τοῦ ἐλεεῖν καί σὠζειν καί Σοί τήν δόξαν ἀναπέμπομεν τῷ Πατρί καί τῷ Υἱῷ καί τῷ Ἀγίῳ Πνεύματι νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων, Αμήν, "

Συ είσαι, Κύριε, που ενδυνάμωσες την ανίσχυρη δούλη Σου, όχι μόνο να μη Σε αρνηθώ, αλλά και να αγωνισθώ, όπως οι αθλητές στο στάδιο. Και τώρα Σε παρακαλώ, Κύριε, να συγχωρήσεις τους δημίους μου, που είναι έτοιμοι για τη σφαγή μου. Το κατά δύναμιν, με τη δική Σου πάντοτε βοήθεια, « Τόν ἀγῶνα τόν καλόν ἠγώνισμαι, τόν δρόμον τετέλεκα, τήν πίστιν τετήρηκα». Δέξου με λοιπόν με τις φρόνιμες παρθένες (Τα τελευταία λόγια της Αγίας Κυριακής). 

Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!