Κάποτε έστειλε τον πατέρα Γεράσιμο ο γέροντάς του στη μονή της Λαύρας που απέχει από τα Κατουνάκια 3 με 4 ώρες. Ήταν χειμώνας και είχε ρίξει χιόνι, αλλά η υπόθεσις ήταν επείγουσα και ο γέροντας επέμενε να πάει. Ο πατέρας Γεράσιμος έκανε υπακοή, έβαλε μετάνοια, πήρε την ευλογία του γέροντος και ξεκίνησε.
Όταν προχώρησε λίγο μετά την Κερασιά, ξέσπασε τρομερή χιονοθύελλα. Σε λίγο τυλίχτηκε μέσα σε ένα πέπλο από πυκνές-πυκνές νιφάδες. Δεν διέκρινε σχεδόν πού βρισκόταν. Εν τω μεταξύ το μονοπάτι σκεπάσθηκε από το χιόνι. Το έχασε! Σταμάτησε, σκεπτόμενος τον κίνδυνο που διέτρεχε. Άρχισε τότε να προσεύχεται θερμότατα στον Κύριο και στην Παναγία μας, ζητώντας κάποια θεία επέμβαση και βοήθεια:
"Κύριος εἰσακούσεταί μου ἐν τῷ κεκραγέναι με πρός αὐτόν. Ἐπί σοι, Κύριε, ἤλπισα, μή καταισχυνθείην εἰς τόν αἰῶνα· ἐν τῇ δικαιοσύνῃ ῥύσαι με καί ἐξελοῦ με· κλῖνον πρός με τό οὖς σου, τάχυνον τοῦ ἐξελέσθαι με· γενοῦ μοι εἰς Θεόν ὑπερασπιστήν καί εἰς οἶκον καταφυγῆς τοῦ σῶσαί με....". Και να! Δεν παρήλθν λίγα λεπτά της ώρας και ο Κύριος απάντησε.
Φανερώνεται μπροστά του ένα χαριτωμένο παιδάκι 8 ως 10 ετών. - Ευλογείτε, γέροντα! - Ο Κύριος. - Πού πηγαίνεις, γέροντα με αυτόν τον καιρό; Θα σε σκεπάσουν τα χιόνια θα χαθείς μέσα στο δάσος με τέτοια χιονοθύελλα. - Τι να κάνω, παιδάκι μου; Με έστειλε ο γέροντάς μου στη Λαύρα. Είναι ανάγκη να πάω οπωσδήποτε. - Έλα τότε να σε βοηθήσω να προσανατολιστείς. Τον οδήγησε σε ένα σημείο και του είπε: - Θα πάρεις τον κάτω δρόμο κι ύστερα θα βγεις στο μονοπάτι που οδηγεί στη Λαύρα.
Ο πατέρας Γεράσιμος ευχαρίστησε, αλλά όταν έκανε μερικά βήματα, τότε συνήλθε καλά-καλά. "Πώς άραγε, αναρωτήθηκε, βρέθηκε αυτό το παιδί σε τόσο μικρή ηλικία εδώ και μάλιστα μέσα στα χιόνια;". Γύρισε αμέσως πίσω, αλλά δεν είδε τίποτε. Ούτε ίχνη βημάτων στα χιόνια. Το παιδάκι είχε γίνει άφαντο! Ήταν άγγελος Κυρίου!
"Ὅτι τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ ἐντελεῖται περί σοῦ τοῦ διαφυλάξαι σε ἐν πάσαις ταῖς ὁδοῖς σου", δόξασε κατασυγκινημένος το όνομα του Πανάγαθου Κυρίου, που χρησιμοποιεί πολλούς τρόπους για να δείξει την πρόνοιά Του στους δούλους Του, σ' όσους υπακούουν αδίστακτα στο θέλημά Του. "Υπακοή σημαίνει - κατά τον άγιο Ιωάννη της Κλίμακος- ενέργεια χωρίς εξέταση."
Αλλά αυτή η ενέργεια του υποτακτικού, η απόλυτη δηλαδή εμπιστοσύνη στον γέροντά του, φανερώνει πίστη ακράδαντη προς την πανσωστική πρόνοια Εκείνου, που με μόνο το νεύμα Του συγκρατεί τα σύμπαντα και παραγγέλλει στους πνευματικούς πατέρες: "Ὁ ἀκούων ὑμῶν ἐμοῦ ἀκούει, καί ὁ ἀθετῶν ὑμᾶς ἐμέ ἀθετεῖ "Ο πατέρας Γεράσιμος λάτρευε τον γέροντά του. Τον θεωρούσε "στόμα Χριστοῦ".
"Άφησε δυσαναπλήρωτο κενό -θα γράψει αργότερα-, στις 5-9-1930- ο θάνατός του, και ιδίως δι' εμέ... Ο γέροντάς μου μετά Θεόν ήτο η μόνη παρηγορία μου εν ταις θλίψεσι και πειρασμοίς... Αι δε ευχές του, τας οποίας μέχρις τελευταίας αναπνοής του μας έδιδε, αύται με ενθαρρύνουν και παρηγορούν δια την εν τω μέλλοντι πορείαν μου..... "
Η σκληρή ασκητική ζωή στα Κατουνάκια και προπαντός το βαρύ τους κλίμα δεν άργησαν να κλονίσουν την επισφαλή υγεία του πατρός Γερασίμου. Μια προφυματική κατάστασις άρχισε να κάνει την εμφάνισή της. Ο γέρων Καλλίνικος έλαβε τα μέτρα του. Του έδωσε ακόμα ευλογία να λείψει για λίγο καιρό στο Βουλγαρέλι της Άρτας, μέχρι να δυναμώσει σωματικά και να βελτιωθεί η υγεία του. Εκεί έγινε "φῶς μέγα" με την αρετή και το ήθος του. Οι χριστιανοί της περιοχής ενθυμούνται μέρι σήμερα το πνευματικό ανάστημα του πατρός Γερασίμου, το γλυκόφθεγγο στόμα, την προσηνή συμπεριφορά του, την απλότητα και το παράδειγμα που άφησε η διέλευσίς του από τον τόπο τους. συνεχίζεται...
(Σύγχρονες αγιορείτικες μορφές, Γεράσιμος Μενάγιας)
Καλημέρα σας! Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!
Ας συσταυρωθούμε με τον Κύριό μας στην πορεία προς τον Γολγοθά!
Καλή Ανάσταση!
