Χριστούγεννα: η ψυχή αναπαύεται με την αγάπη

Η γέννηση του Θεανθρώπου είναι αναμφισβήτητα ένα γεγονός που αγγίζει την ψυχή του χριστιανού. Χριστούγεννα! Η μητρόπολις των εορτών! Χριστός γεννᾶται δοξάσατε, Χριστός ἐξ’ οὐρανῶν ἀπαντήσατε. 

«Ελάτε λοιπόν να γιορτάσουμε. Ελάτε να πανηγυρίσουμε. Σήμερα λύθηκαν τα μακροχρόνια δεσμά. Ο διάβολος καταντροπιάσθηκε. Ο θάνατος καταργήθηκε. Ο παράδεισος ανοίχθηκε. Η αμαρτία διώχθηκε. Η πλάνη απομακρύνθηκε. Η αλήθεια αποκαλύφθηκε. Η Βασιλεία των Ουρανών μεταφυτεύθηκε στη γη.Οι Άγγελοι συνομιλούν με τους ανθρώπους. Όλα έγιναν ένα». (Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος)

Η γέννηση του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού είναι ένα μυστήριον ξένον και παράδοξον, μια και δεν είναι εύκολα αντιληπτό από την ανθρώπινη φύση. «Χρωστούσε το θηλυκό γένος χάρη στους άνδρες, γιατί η Εύα γεννήθηκε από τον Αδάμ, χωρίς να συλληφθεί από μητέρα. Απέδωσε λοιπόν η Μαρία το χρέος της χάρης, αφού με τη δύναμη του Θεού γέννησε, όχι με τη συνέργεια ανδρός, αλλά από μόνη της, κατά τρόπο υπερφυσικό, με την ενέργεια μόνο του Αγίου Πνεύματος». (Άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων)

Άλλωστε, «Δεν είναι δυνατόν να ζητάμε φυσικές αποδείξεις για τα υπερφυσικά πράγματα. Διότι, αν και έγινε αληθινός άνθρωπος ο Λόγος του Θεού, όμως δεν ήταν απλός άνθρωπος ο Χριστός, αλλά ήταν Θεός που έγινε άνθρωπος και ο Υιός του Θεού είναι ένας με δυο φύσεις». (Άγιος Ισίδωρος ο Πηλουσιώτης)

Η Θεία Γέννηση είναι μια γαλήνη και χαρά, μια ευλογία Θεού, καθώς η πεπτωκυία φύση μας συντονίζεται με το φως, τη μακαριότητα του Θείου Βρέφους και Το προσκυνεί. «Δεν είναι ευσεβές να προσκυνούμε το Χριστό ως απλό άνθρωπο, ούτε να Τον ομολογούμε μόνο Θεό, χωρίς την ανθρώπινη φύση Του. Διότι πραγματικά, αν, όπως φυσικά και συμβαίνει, ο Χριστός είναι αληθινά Θεός, δεν έχει προσλάβει όμως ανθρώπινη φύση, εμείς δεν είναι δυνατόν να σωθούμε. Ας Τον προσκυνούμε, λοιπόν, ως Θεό και ας πιστεύουμε συνάμα ότι έγινε και άνθρωπος. Διότι ούτε να Τον ομολογούμε απλό άνθρωπο, χωρίς τη θεότητά Του, μας ωφελεί, ούτε το να δεχόμαστε μόνο τη θεότητά Του μας οδηγεί προς τη σωτηρία». (Άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων)

Σήμερα, που ο μικρός Χριστός γεννήθηκε στη δική μας φάτνη, την ψυχή μας, ας γίνουμε όλοι παιδιά κι ας αναγεννηθούμε στο φως του λαμπρού Αστέρα, του Ηλίου της δικαιοσύνης. Οι ιστορίες που ακολουθούν είναι της καρδιάς, μήπως και μέσα από αυτές μάθουμε τι σημαίνει αγάπη.

Τον πικρό καιρό της Γερμανικής κατοχής, μια μάνα ζούσε με τα επτά παιδιά της σε ένα χωριό της Καλαμάτας. Η οικογένεια πεινούσε, γιατί το στάρι και το κριθάρι άρχισαν να μειώνονται. Η μητέρα τελικά βρήκε καρπό σε ένα μικρό μαγαζάκι της χώρας και την άλλη μέρα άλεσε το σιτάρι, ζύμωσε κι έψησε στο φούρνο παξιμάδια, ώστε να τρώγονται αντί για ψωμί. 

Ύστερα από κάποιες μέρες, ένα ζευγάρι που ζούσε εκεί κοντά, αναρωτιόταν με απογοήτευση τι θα φάει για βραδινό. Μάλιστα, ίσως μπορούσαν να στερέψουν λίγο την πείνα τους αν έκοβαν κάτι αγριόχορτα, έλεγε ο άντρας. Η απελπισία είχε σκιάσει την ψυχή τους. Η γειτόνισσα μητέρα, που άκουσε τη συζήτησή τους, είπε στο μεγαλύτερο παιδί: "Πάρε, παιδί μου, ένα καλαθάκι που είναι στο ράφι, γέμισέ το με παξιμάδια και πήγαινέ το στους ανθρώπους εκεί". Εκείνοι δόξαζαν το Θεό για το μεγάλο καλό που τους έκανε και δεν έπαυαν να φυλάνε τα χέρια του παιδιού. 

Μια γυναίκα ζητιανεύει έξω από μια εκκλησία. Πάντα με χαμόγελο και με αδημονία προσεύχεται στο Θεό για το έλεός Του. Ποτέ δεν άπλωσε το χέρι της, για να ζητήσει κάτι. Είναι Χριστούγεννα. Ο καιρός είναι κρύος και βροχερός.  

«Θεέ μου, βοήθησέ με», ακούγεται σαν ήχος πικρός και απελπισμένος από μέσα της. Κι όμως, ο Θεός είναι πανταχοῦ παρών. Υπήρχε ένας άνθρωπος προσκυνητής που την έβλεπε και τη συμπονούσε. Δεν είχε όμως χρήματα να της δώσει. Και πάντα της μιλούσε με καλοσύνη και την αγκάλιαζε στοργικά με τους παρηγορητικούς λόγους του. 

«Μη φοβάσαι, κυρία Μαρία», της έλεγε. «Ο Θεός αγγίζει με αγάπη τα πλάσματά Του». Εκείνη λοιπόν τη μέρα, που γεννήθηκε το Θείο Βρέφος, κάτι ένιωσε ο προσκυνητής. Ήταν μια αδήριτη ανάγκη να βοηθήσει αυτή τη γυναίκα. Ανοίγει το πορτοφόλι του και βγάζει 20 ευρώ. «Καλά Χριστούγεννα», είπε και τα μάτια της γυναίκας φωτίστηκαν. Μια αγκαλιά αγάπης συνόδεψε το ευχαριστώ της και αμέτρητες ευχές έβγαιναν από το στόμα της. Άλλωστε η ευγνωμοσύνη είναι Θείο δώρο, είναι η μνήμη της καρδιάς. 

"Η Χάρη του Θεού είναι διαρκής ζωή", έλεγε ο πατέρας Ανδρέας Κονάνος. Γι’ αυτό, όταν έρχονται Χριστούγεννα απλώνουμε με δέος στο μικρό Χριστό τη δική μας ψυχή. Με ταπείνωση δωρίζουμε μια καρδιά καθαρή, ζεστή, γεμάτη αγάπη για τους γύρω μας. Μια αγάπη που γνωρίζει την κατανόηση και τη συμπόνια και σε κάνει να ξεχνάς τον εαυτό σου, καθώς έντονα επιζητείς να προσφέρεις αυτό που ο διπλανός έχει ανάγκη. 

"Είναι πολύ μεγάλο το έργο της διακονίας και έχει ως αμοιβή τη βασιλεία των ουρανών. Διότι είναι το δίχτυ, με το οποίο ψαρεύουμε τις αρετές και περιέχει όλες τις εντολές του Θεού. Και πρώτη απ’ όλες περιέχει την αρετή της ταπεινώσεως, από την οποία απορρέουν όλες οι αρετές και πλήθος αγαθών. Έπειτα, με τη διακονία εκδηλώνεται η αγάπη προς τον πλησίον σύμφωνα με τους λόγους του Κυρίου: «Πείνασα και μου δώσατε να φάω, δίψασα και με ποτίσατε, ξένος ήμουνα και ασθενής στη φυλακή και με υπηρετήσατε»." (Μέγας Βασίλειος)

Κι όμως σκεφτόμαστε άραγε πως δίπλα μας υπάρχουν παιδιά που προσπαθούν να μεγαλώσουν, όταν όλοι μας, τους στερούμε τον αέρα που αναπνέουν; Τα ματάκια τους

φαίνονται φοβισμένα και μελαγχολικά, μια και η πίκρα της ζωής έγινε θλίψη τους.Είναι κάτι παιδιά που τα ρίξαμε στο περιθώριο της ζωής, γιατί βρέθηκαν σε κάδους απορριμμάτων, πεταμένα σε δρόμους, χτυπημένα από γονείς-τέρατα.

Είναι κάτι παιδιά που τα σκοτώνουμε πριν να ζήσουν, δείχνοντας  αγριότητα κι εκμετάλλευση, αντί για χάδι κι αγάπη. Τα κακοποιούμε, τα αφήνουμε να πεθάνουν μόνα και αβοήθητα είτε από την αδιαφορία μας είτε από την απομάκρυνση της αγάπης.Κι αυτά τα παιδιά είναι δίπλα μας, γύρω μας, μας μιλούν με ένα βλέμμα και ζητιανεύουν τη συμπόνια μας. Άραγε, σκεφτήκαμε τα παιδιά αυτά, τα φετινά Χριστούγεννα;

Η αγάπη είναι πανέμορφη, όταν εκφράζεται με πράξεις συμπαράστασης. Κι όχι μόνο τις άγιες μέρες, αλλά κάθε μέρα πρέπει να δίνουμε ένα χέρι βοηθείας στο συνάνθρωπό μας που υποφέρει, βρίσκεται σε δύκολη θέση ή ακόμα και σε αδιέξοδο.

Πόσο ωραίο είναι να ανοίγεσαι και να μοιράζεσαι την αγάπη του Κυρίου με τους συνανθρώπους σου. Πόσο αναπαύεται η ψυχή με την αγάπη. «Η ελεημοσύνη ανεβαίνει μέχρι το θρόνο του Θεού και κατεβάζει το έλεος του Θεού στον άνθρωπο. Έλεος προσφέρει, έλεος βρίσκει, αγάπη σκορπά, αγάπη δέχεται. Δεν χρειάζεται να έχουμε πολλά πράγματα, για να ελεήσουμε. Και κάτι ελάχιστο να προσφέρουμε με αγάπη, πολύ μετρά ενώπιον του Θεού. Γι’ αυτό με όσες δυνάμεις έχουμε, ας βοηθούμε κι ας ελεούμε.»(Γέρων Εφραίμ Φιλοθεΐτης)