Ο δρόμος προς τη σωτηρία μας

Τον τελευταίο καιρό φωνές απελπισίας κατακλύζουν την ελληνική επικράτεια. Η οικονομική κρίση, η απόγνωση, αλλά και η απάθεια είναι «τραγικά συνθήματα» των ημερών μας. Και μέσα σε όλα τα άλλα, πάντα κυριαρχούν οι κουκουλοφόροι, οι γνωστοί-άγνωστοι. Πόσο άσχημο είναι να κοιτάς γύρω σου και να βλέπεις την ανθρώπινη καταστροφή! 

Είναι γιατί το μάτι μας συνήθισε πια να αντικρίζει τη βία και την εγκληματικότητα. Και όταν έρχεται η ώρα της κρίσης, η ανθρωπότητα χωρίζεται στα δυο: στους υποτιθέμενα πολιτισμένους ανθρώπους και τους υποτιθέμενους εγκληματίες. Από τη μια όλοι εμείς αναθεματίζουμε πράξεις καταστροφής κι από την άλλη κανείς δεν συναισθάνεται την πραγματικότητα. Βέβαια, υπάρχουν και εξαιρέσεις του κανόνα. Το σημαντικό είναι πως συνεχίζονται ακαταπαύστως και ο ξεπεσμός του πολιτικού συστήματος, αλλά και η ανατροφοδοτούμενη λαίλαπα των κουκουλοφόρων, που δρα ανεξέλεγκτα, μια και εμείς τη συντηρούμε.

Όταν παρακολουθώ αυτές τις τρομακτικές εικόνες που λαμβάνουν χώρα στις διαδηλώσεις της Αθήνας ή των μεγαλουπόλεων, νιώθω έντονα τη φρικαλεότητα και τον τρόμο, που σκορπούν γύρω τους οι άνθρωποι που κρύβουν τα πρόσωπά τους. Λες και  ο άνθρωπος έχει ανεξερεύνητη εκδικητική μανία μέσα του, γιατί δεν γνώρισε την αγάπη, αλλά την απογύμνωση. Και αντιδρά με επιθετικότητα, σαν να θέλει να γδάρει το νοσηρό δέρμα της κοινωνίας, μήπως έτσι και ξεριζώσει τα τρωτά του κόσμου.

Η ζωή μας στην Ελλάδα βρίσκεται στο στόχαστρο της παγκόσμιας κοινής γνώμης. Τρομοκρατικές ενέργειες σε κάθε διαδήλωση στοχοποιούν τη χώρα μας σαν τον αδύναμο κρίκο. Κλίμα φόβου και ενσυνείδητης κρατικής βίας συμπορεύεται με εξτρεμιστικές ενέργειες 15χρονων και 20χρονων παιδιών.

Και η αλήθεια είναι πικρή. Όσα κι αν λέγονται, κατά βάθος κανείς δεν πιστεύει ότι τα νεαρά αυτά παιδιά είναι υπαίτια για όσα μικροπολιτικά κάποιοι τους καταλογίζουν. Υπεύθυνοι είμαστε όλοι μας, γιατί καταστρέψαμε ανελέητα τις ψυχές τους. Η εξουσία, το χρήμα, το παρακράτος, το σύστημα, η αντικοινωνικότητα, αλλά και η κοινωνική διαφθορά, ωθούν το νεανικό ενθουσιασμό τους να πληρώνουν ακριβά την ηθική και πολιτικοκοινωνική αναλγησία. Κι αντί όλοι εμείς, οι «πολιτισμένοι κατά κόσμον», να εξυγιάνουμε ηθικά την κοινωνία μας, βρίσκουμε την ευκαιρία για κατήχηση ηθικής ή πολιτικά λογύδρια "Καταδικάζεται η ωμή βία", ενώ στην ουσία με την ανοχή μας νομιμοποιούμε τη βία είτε του κράτους είτε των παρακρατικών συμφερόντων. 

Νιώθω ότι η Ελληνική αξιοπρέπειά μου ισοπεδώνεται μέρα με τη μέρα. Αιματοκυλίζεται σαν το συμπολίτη μας, που έχασε τη μάχη με τη ζωή την προηγούμενη Πέμπτη. Το πολίτευμα της χώρας μου δεν είναι πια δημοκρατία, μια και μου στερούν το φιλότιμό μου, τη δουλειά μου, τον αέρα που αναπνέω. Μου κλέβουν καθημερινά την ιστορία μου, τις παραδόσεις μου, τη θρησκεία μου. 

Το Υπουργείο Παιδείας ανακοίνωσε την απαγόρευση της παρέλασης στα σχολεία που έκαναν κατάληψη. Βέβαια, γιατί να παρελάσουν οι νέοι μας; Μήπως γιατί αναστήσαμε μέσα τους την περηφάνια ή ορθώσαμε στην ψυχή τους την ιστορία; Είναι γνωστή κάθε καιροσκοπική πρόταση. Σιγά-σιγά το κράτος προετοιμάζεται να σταματήσει τις παρελάσεις, ώστε να τεθεί στο περιθώριο η ελληνική μας ταυτότητα, ο πατριωτισμός μας, οι πρόγονοί μας.

Για ποιο λόγο άραγε τέτοιες στιγμές σκέφτομαι δικτατορικά καθεστώτα; Μήπως γιατί το χρήμα βασιλεύει παντού και οι συνειδήσεις είναι νεκρές, βουβές ή εν τέλει άχρωμες, ώστε να αντιμετωπίσουν ένα τέτοιο καθεστώς; Μήπως απειλούμαστε και με μια νέα κατοχή, Γερμανικών και πάλι προδιαγραφών;

Οι άνθρωποι είναι πια κλεισμένοι στις σκέψεις τους. Αν είχε μαγνητόφωνο η σκέψη, θα κατέγραφε την αποτελμάτωση του νου μαζί με την ωμή απογοήτευση. Κανείς δεν αντέχει να βλέπει τα αδέλφια του να χάνουν το κουράγιο τους καθημερινά.  Η απελπισία είναι κακός σύμβουλος. Πώς να διατηρήσεις την ψυχραιμία σου, όταν τα παιδιά σου πεινάνε και δεν έχεις να τους δώσεις τα αναγκαία, εφόσον χάνεις τη δουλειά σου, ψαλιδίζεται η μειώνεται στο ήμισυ ο μισθός σου; 

Το φθίνον πολιτικό σύστημα αγωνίζεται να γαντζωθεί από τα προνόμια της εξουσίας, ενώ ατελέσφορα περικόπτει μισθούς, απολύει υπαλλήλους, εξουθενώνει οικονομικά το ανθρώπινο δυναμικό του, κάνοντας την ανεργία να καλπάζει σήμερα, να αφηνιάζει αύριο. Η απόγνωση σημαδεύει τη ζωή μου. Και τώρα, πού να στραφώ, για να ζήσω; 

Η ισοπέδωση  αυτή θέλει αναγέννηση ψυχής. Ο Μαχάτμα Γκάντι έλεγε: «Πρέπει εμείς να γίνουμε η αλλαγή που θέλουμε». Να αναζητήσουμε μέσα μας το κλειδί που θα ανακουφίσει κάθε πόνο μας, κάθε ανάγκη μας, κάθε παρηγοριά. Η μόνη ελπίδα, η μόνη προοπτική, ο μόνος σίγουρος δρόμος που μιλά στην καρδιά μας είναι να επιστρέψουμε κοντά στο Χριστό. Ο άγιος Ισίδωρος ο Πηλουσιώτης  το λέει ξεκάθαρα: «Ο Κύριος ονομάζει ο ίδιος τον εαυτό Του με το όνομα αυτό, επειδή έγινε για όλους τροφή σωτηρίας». Επομένως, χρειάζεται να απολυμάνουμε ό, τι σάπιο μας κάνει να ξεχνάμε ότι είμαστε άνθρωποι, αλλά και να πάψουμε να θυμίζουμε ρομποτάκια ή μηχανές ή και ακόμα ανεγκέφαλους πολίτες. 

Αυτή η γενιά υποφέρει από έλλειψη αγάπης, ενώ ανατρέφεται με μίσος και αντιπαλότητα απέναντι σε οτιδήποτε στερεί την καλοπέραση και την φιλοδοξία να αποκτηθούν τα πάντα, χωρίς κούραση, χωρίς πιέσεις. 

Επαναπροσδιορίζοντας τις αξίες μας,  χρειάζεται να επιστρέψουμε στην οδό του Κυρίου. Να μένουμε με το Θεό, κοινωνώντας το Θεό:  «Η θυσία του Σώματος και του Αίματος του Χριστού σώζει την ψυχή από την αιώνια απώλεια. Το Σώμα Του αναλίσκεται, η Σάρκα Του μερίζεται για τη σωτηρία του λαού και το Αίμα Του χύνεται όχι πια σε χέρια απίστων, αλλά σε στόματα πιστών». (Άγιος Γρηγόριος ο Μέγας)

Να υπερνικήσουμε έναν κόσμο που στοχεύει στην απληστία και τον εγωισμό. Να αντισταθούμε σε ό, τι πολιορκεί την ψυχή μας. Μα πάνω από όλα πρέπει να προσευχηθούμε στο Θεό για τη σωτηρία μας:

Η θεία αυτή προσευχή, η επίκληση του Σωτήρα μας, το Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού ελέησόν με, είναι ακόμη πηγή πνευματικών εννοιών και λογισμών. Διότι ο Χριστός είναι ο θησαυρός κάθε σοφίας και γνώσεως, και σε όποιους ενοικεί, χορηγεί αυτούς τους θησαυρούς. (Άγιος Συμεών Θεσσαλονίκης)

"Παρακαλώ, λοιπόν, πρώτα απ' όλα να κάνετε δεήσεις, προσευχές, παρακλήσεις, ευχαριστίες, για όλους τους ανθρώπους, για βασιλιάδες, και όλους εκείνους που είναι σε

αξιώματα, ώστε να ζούμε βίο ατάραχο και ήσυχο με κάθε ευσέβεια και σεμνότητα. Επειδή, αυτό είναι καλό και ευπρόσδεκτο μπροστά στον Σωτήρα μας Θεό· ο οποίος θέλει να σωθούν όλοι οι άνθρωποι, και να’ ρθουν στην επίγνωση της αλήθειας."

(Απόστολου Παύλου Α' Προς Τιμόθεο, 2/1-4)